O pracer de xogar a caer

A partir dos dezaoito meses  nenas e nenos comezan a xogar a tirarse de golpe sobre as colchonetas, estando de pé ou parados ou despois de tomar carrerilla, e repiten unha e outra vez a caída, con moito pracer, e máis aínda se este xogo ten lugar ante un adulto que lles da seguridade e lles recoñece as súas capacidades.

É a partir desta idade que os pequenos son capaces de caer voluntariamente, pasando rapidamente da posición vertical á horizontal. Caer é unha nova competencia para abandonarse á acción do peso, en contrapartida aos esforzos, fomentados sempre polos adultos, para conquistar a posición erecta.

Ao caer con pracer o neno amosa aos adultos de referencia a súa seguridade en sí mesmo, volvendo ao chan e levantándose el so, para liberarse do chan , sen a súa axuda.  O pracer da caída permite a afirmación de sí frente aos pais,  é a proba dunha separación ben asumida.

Na escola danse moitísimas situacións de caída volutaria, sobre todo nas sesións de psicomotricidade. Velaiquí un exemplo moi claro:

 

Fonte: Aucouturier, B. Los fantasmas de acción y la práctica psicomotriz, 2004, Ed. Graó.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará