Chorar ou non chorar

Entre os moitos sistemas que se desenvolven desde o nacemento ata os dous anos están os que empregamos para xestionar a nosa vida emocional; en concreto, a resposta ao estrés fórmase durante os tres primeiros meses de vida. O choro non atendido nun bebé xera unha situación de estrés que provoca un aumento dos niveis de cortisol. O seu exceso activa a amígdala do cerebro. Esta é o órgano encargado do control das emocións, emitindo un sinal de alarma de que algo non vai ben.

Se un bebé medra cunha cantidade de cortisol constantemente elevada porque o deixan chorar moito, a amígdala acaba acostumándose a ese cortisol sobrante e deixa de emitir o sinal de alarma. Ao non ter alerta, o cerebro non ofrece resposta de xestión de estrés e o neno acaba por non saber manexar esas situacións, o que lle xeran ansiedade.

Certo é, que o cerebro humano evolucionou para ser moldeado pola experiencia e que as dificutades temperás eran comúns durante a vida dos nosos antepasados.

As condicións de coidado axeitado, sen estrés temperán, permiten o desenvolvemento cerebral dunha forma menos agresiva, máis estable desde a perspectiva emocional, cunha maior intergración social. As nenas e nenos que medran sen unha exposición prolongada ao estrés teñen maiores posibilidades de contruír estruturas interpersoais máis complexas e desenvolver ao máximo o seu potencial creativo.

Segundo isto, parece claro: é necesario impedir sempre que un neno chore?

Non exactamente.

Curiosamente, moitos adultos toman a decisión de deixar chorar ao recén nado no berce (altísimo nivel de estrés) e cando o neno medra é habitual que escoite con demasiada frecuencia: non chores, no pasa nada! (cando cae, está canso, triste,…). Nestas ocasións deberamos acompañar o pranto do neno pero non suprimilo. Porque?

A composición das lágrimas conteñen un analxésico natural que se libera cando o corpo está en situación de estrés. Os últimos estudios sobre o choro postulan que as persoas se senten mellor despois de chorar. Sabemos que as emocións humanas xorden a partir dunha rede de rexións cerebrais interconectadas, o que supón que os nosos sentimentos teñen unha repercusión nas nosas respostas corporais. Chorar polo tanto, é unha característica humana. Claro está que nos gusta máis velos rir!

Parece que toca aplicar unha vez máis o sentidiño común!

P1090030

Fonte: Milagro Valiente Martínez en https://escuelaconcerebro.wordpress.com/2015/06/25/neuroeducacion-y-modelos-de-crianza/

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará