*Pantallas, crianzas e sentido común

As pantallas forman parte do seu xogo

 

Non podemos negar os dispositivos tecnolóxicos. Os telemóveis, as tábletes, as pantallas en xeral forman parte da nosa vida. Pero tamén forman parte da vida das crianzas. Non é raro ver a crianzas moi pequenas absortas mirando unha pantalla en calquera momento do día e en calquera lugar, sendo as persoas adultas as que llelas proporcionamos, ouvindo argumentos do estilo “así déixame facer cousas”, “é que eu quero que se estimule”, “axúdalle a tranquilizarse”. Pero, será bo? Será certo?

Na primeira etapa da infancia o sistema nervioso estase formando, e o xeito mais eficaz de funcionamento é a través do movemento e da estimulación física repetitiva. Ademais, as crianzas precisan de experiencias sensoriais e da interacción con outras persoas. Cando as conectamos a unha pantalla, facemos todo contrario!!!.

Moitos pediatras a nivel internacional e mesmo a OMS aconsellan que cando menos tempo pasen as crianzas fronte a unha pantalla moito mellor, e aínda que hai expertos que aseguran que non hai probas suficientes para apoiar o establecemento dos límites de tempo, aínda que si os contidos, moitos empezan a falar de crianzas con problemas de autocontrol, que como están habituados á distracción, a recompensa constante e a estímulos moi intensos, cústalles ser pacientes ou aprender a esperar, creando a falsa idea das cousas instantáneas e ao momento, entre outras cuestións de orde psicolóxica, fisiolóxica e do desenvolvemento.

Pero o que realmente nos fai desconfiar é que os fillos e fillas das persoas visionarias dixitais de Silicom Valley (sede das grandes compañías tecnolóxicas), educan ás súas crianzas sen pantallas, incluso até a adolescencia. Cal será o motivo??

Moitas grazas  por ter esta reflexión en conta

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *