*Educar no momento da alimentación

xogar a comer

 

Nas escolas adóitase planificar o momento de comedor en base a dous aspectos: onde se come, é dicir, o espazo físico que se vai usar, agrupamentos,… e cando se come, ou o que é o mesmo, a elaboración e organización de quendas en función das idades, dos grupos…, xa que o que se come, xa non depende de nós. Pero, van quedando moitos elementos da planificación en ocasións esquecidos, ou no mellor dos casos a criterio do bo facer dos e das profesionais.

Cando se fai unha reflexión en grupo, moitas veces aparecen cuestións sobre o carácter asistencial ou educativo, outras sobre os desexos das familias con respecto á comida ou a autonomía das crianzas, outras sobre as prácticas que ocorren nestes momentos por parte das persoas do equipo educativo, outras sobre a falta de recursos, pero moi poucas veces sobre as diferenzas de ritmos, intereses, necesidades…de cada unha das nenas e nenos que temos na escola, tendendo a homoxeneizar e a optar pola rixidez nas decisións que tomamos.

Para facer unha boa planificación deberíase chegar a elaborar a visión do momento da alimentación, no seo do equipo educativo, aprender de experiencias respectuosas, des-aprender e desprenderse de aquelas estratexias pouco respectuosas que usaron con nós cando eramos crianzas (xa que na maioría das veces facémoslles o que nos fixeron) e marcar unha serie de obxectivos compartidos, coas estratexias mais axeitadas para acadar esa visión de comedor e alimentación na escola.

O primeiro paso é a auto-observación.

Cal é o noso ton de voz?; Cal é a nosa posición no espazo?; permitímoslles elixir ou decidir?; Utilizamos chantaxes, ameazas, subornos para conseguir que coman, do estilo “se non comes voume enfadar” “vas ir comer cos bebés” “se non comes non che dou auga” “se non comes vas ser pequena” ou mesmo enganos como meter a culler con comida cando contan co chupete ou coa auga?; preguntámoslles se precisan a nosa axuda ou metemos a culler na súa boca sen mais?; estamos pendentes das súas miradas ou facemos que sexa un mero trámite da xornada da escola, mentres falamos entre as persoas adultas?; temos estratexias para os momentos de espera?; escoitamos o que nos din ou o que nos queren dicir?, coñecemos as accións que realizan para expresar o que desexan ou o que non? …


O que temos claro é que non debemos obrigar nin forzar a comer, do contrario estamos actuando en contra da súa vontade. Isto non é respectuoso, é violento. Non é educativo, non é asistencial. É unha imposición!!.


Non fagamos con elas e eles o que non quixeramos que nos fixeran a nós!

Moitas grazas compañeiras e compañeiros polo interese e a reflexión na propia práctica. Moitas grazas familias.

Para saber mais de alimentación respectuosa:

Algo más que comer

 

* Receita para os inicios da escolarización

 

Tecendo a confianza

O proceso de familiarización e inicio da escolarización é moi complexo. Na nosa escola organizamos quendas, espazos, tempos e propostas. Variamos e flexibilizamos cada elemento en base ao benestar dos e das pequenas. Todo está pensado para as crianzas. Observámolas e imos vendo como responden. Os progresos que van facendo durante cada xornada, as dificultades que se van atopando. Imos vendo o que lles gusta, o que lles gusta menos. Estamos pendentes do que supón este espazo novo e descoñecido, que pode provocar temores, a dificultade de formar parte dun grupo onde se comparten persoas adultas, os ritmos das actividades cotiás,…Témonos que ir coñecendo. Temos que ir probando. Eles e elas van confiando. Cada día un pouquiño mais.

Contamos coas familias. Son imprescindibles no proceso. Aínda que elas nos contan, non é ata que inician na escola cando podemos ver. Solicitámoslles que intenten pasar o mais desapercibidas posible dentro do espazo. Son moi importantes para as súas fillas e fillos, ofrecen tranquilidade. As crianzas xa saben que están aínda que non miren. E, parecendo invisibles, o resto do grupo non se sinte invadido. Cando non é así, debemos reconducir. Velamos polo benestar de todo o grupo.

Ter que separarse dos fillos e fillas non é doado. En moitos casos é a primeira vez. Que duro é. Hai familias que viven a separación con tranquilidade, pero tamén as hai que o fan dun xeito un pouco mais traumático. O certo é que produce inquedanza deixar aos nosos pequenos e pequenas na escola infantil, e mais cando sentimos que choran cando nos imos. Fainos sentir mal e moitas veces repensar todo de novo. É normal. A escola entende perfectamente a situación. A escola vai levando a cabo estratexias para minimizar ao máximo as inquedanzas, que son diferentes en cada quen.

Non hai receitas máxicas para superar eses primeiros momentos agás a vontade de ir facendo camiño, familia e escola xuntas, unificando os criterios cun bo traballo en equipo, coordinado e complementario, con implicación e confianza. O que está claro e que para vós e nós o primeiro son as crianzas. Démonos tempo. Fabriquemos confianza. Confiemos!

 

* Decálogo de boas prácticas

Cando se chega á escola de Sobrado descóbrese outra forma de facer. En Sobrado o protagonista real é o neno/a. Nós non facemos, se non que observamos o que eles fan co que nós propoñemos. A observación é a ferramenta básica e a partir dela faranse propostas educativas. A nosa voz, a nosa presenza, o noso xogo para a ser dependente das necesidades dos nenos. Ó principio resulta difícil despois de coñecer outras escolas nas que a asemblea, as rutinas, etc, prima o papel do educador como presentador pero, unha vez que se coñece esta pedagoxía o difícil é volver ao anterior”. Vanesa Gómez Rey, educadora infantil

argallando cos paus

Argallando cos paus

A coordinación entre os membros dun equipo na escola é fundamental, pero coñecendo os recursos persoais cos que conta esta escola, a nosa coordinación é fundamental. Ademais, os nosos principios metodolóxicos esixen que a práctica educativa teña unhas características específicas. Facemos un pequeno resumo, a modo de decálogo, para que se teñan en conta antes de iniciar a túa experiencia laboral na escola infantil de Sobrado.

1. Daráseche indicacións do funcionamento e da organización da escola previas a cada momento. Flexibilizarase calquera das nosas funcións para mellorar a fluidez do traballo. Presta moita atención as indicacións do outro membro do equipo, deixando as experiencias previas apartadas e empápate deste facer.

2. Deberás ocupar unha posición no espazo que che permita observar ao conxunto, sen interromper os xogos, intentando ser invisible.  Sentada na cadeira é a mellor opción. Tanto as familias como as crianzas saben perfectamente o que teñen que facer e como.

3. O teu ton de voz será mais baixo que o das crianzas. Favorecemos así o ambiente tranquilo. Fálalles con normalidade.

4. Recibiras información sobre:

– As propostas presentadas, e solicitaráseche, seguramente, colaboración para levar a cabo outras propostas en función das necesidades e intereses que se observen.
– A intervención individualizada que precisa cada quen: nas comidas, hixiene, sestas, solución de conflitos ou problemas, e calquera outra situación.

5. Escoitarás as súas demandas activamente, preguntándolles que lles ocorre, colocándote á súa altura, mirándolles aos ollos intentando entender a situación, e ofreceraslle a resposta mais axeitada posible, contando co apoio do equipo educativo, se é preciso.

6. Estarás moi atenta ao manexo coidadoso do seu corpo, do mesmo xeito que che gustaría que a ti mesma te trataran, anticipándolles todo o que lle vas facer coa máxima delicadeza, gañando a súa confianza no teu bo facer. Pretendese que a atención sexa o mais individualizada posible.

7. Confiamos nas capacidades das crianzas, polo que non limitamos os seus movementos. Se percibes que hai risco nas súas accións, deberás estar mais pendente e atenta, pero xamais limitar. As nenas e nenos coñecen as súas posibilidades e aprenden facendo.

8. Intervirás:

a). Cando te conviden a formar parte do seu xogo
b). Antes que se produza unha agresión evidente, evitando danos e establecendo as estratexias pertinentes (tratadas no seo do equipo).
c). Se fas moitas intervencións durante a xornada é preciso analizar que está a ocorrer na propia práctica educativa, revisaranse  espazos,  materiais,  tempos,…facendo as adecuacións pertinentes.

9. Recorda que a afectividade é básica nestas idades, pero serán eles e elas quen soliciten ou nos dean permiso. Non te preocupes se non che fan caso e non te teñen en conta. Iso hai que ir ganándoo co tempo.

10. Os protagonistas da escola son as nenas e nenos, nunca as persoas adultas.

Burato tapado con area

Outras achegas para mellorar a nosa practica educativa :

“ As crianzas non son todas cortadas polo mesmo patrón. Cada neno e nena é un mundo, coa súa propia personalidade e con carácter único. Respecta as diferenzas e intenta cada día coñecer un pouco mais de cada un.” Mercedes Carro, nai dun pequeno.

“O traballo do persoal da escola de Sobrado desenvolverase coa menor intervención posible. A súa labor será observar ás crianzas e elaborar propostas nos diferentes espazos considerando o que precisen e respectando as súas decisións . As crianzas son as donas da escola”. Mónica Loureiro, educadora infantil

*Preparándonos para os inicios da escolarización

A escolarización das crianzas empeza moito antes de que se matriculen. Comeza mesmo cando as familias toman a decisión, cando buscan información sobre a escola ou mesmo cando se achegan para preguntar, para coñecer, para saber.

Son neses primeiros encontros, dende a primeira visita ata a matriculación, onde se empeza a establecer a relación entre as partes. Xorden conversas, acláranse dúbidas, coñécense os espazos, as persoas implicadas. As veces ocorren chamadas, visitas á escola, visitas ao blogue… está a comezar o proceso de familiarización!!.

Márcase unha data para levar a cabo a entrevista inicial, o máis próxima posible á incorporación da nena ou o neno á escola. Fainos falta saber e coñecer todo da crianza. Canta mais información obteña a escola, mellor será a resposta a ofrecer, con respecto ás necesidades e intereses das nenas e nenos e do resto do grupo. Tamén debemos coñecer a posibilidade e a dispoñibilidade da familia para acompañar nese tempo. Trátase de planificar o proceso de familiarización de xeito individualizado, xa que hai tantos tipos de planificacións do período de familiarización como nenas e nenos hai. Cada nena e cada neno precisan unha resposta específica e nós, como profesionais da infancia, debemos estar atentas, debemos observar e escoitar, para ofrecer a mellor resposta posible.

20160908_113809

Desfruta vendo xogar ao seu fillo na escola e anímao a participar

Ademais a escola prepara dous momentos importantes antes de iniciar o curso escolar en setembro: a xuntanza de familias e a xornada de portas abertas. A primeira ten como obxectivo compartir, entre todos e todas, diferentes aspectos sobre o funcionamento e a convivencia na escola. Esta convértese nun lugar de encontro onde compartir inquedanzas, suxestións, … que servirá de axuda as novas familias que se incorporan. Na xornada de portas abertas, a escola está aberta á comunidade: familias tanto das nenas e nenos matriculados como calquera outra interesada en coñecer a escola. Os espazos están preparados para que as familias os percorran e desfruten xogando coas súas fillas e fillos no lugar e ao xogo que prefiran.

obter infomación dos intereses das crianzas axúda a levar mellor os primeiros días

Obter información dos intereses das crianzas axuda a levar mellor os primeiros días

adaptamos os xogos para que dende o primeiro  contacto coa escola sexan os protagonistas

Adaptamos os xogos para que dende o primeiro contacto coa escola sexan  protagonistas

A partires dese día comenza xa o curso. Primeiro inician as crianzas que renovan na escola, e logo vanse incorporando os nenos e nenas de novas. Tanto unhas crianzas como as outras, precisan dun tempo para irse familiarizando. Ese tempo vaise axustando coas familias en función sempre das necesidades dos seus fillos e fillas e tendo en conta ao grupo de crianzas da escola.

Gustaríanos compartir con vós este artigo: http://www.alaya.es/2016/09/01/el-periodo-de-adaptacion-un-camino-hacia-la-libertad/

* Na escola falamos galego!!!

IMG_0728

Conversa no exterior da escola. En galego!!

  • Sabiades que … a lingua galega acadou o seu maior esplendor no medievo? Que tiña rango de lingua internacional por estar presente en autores galegos, portugueses, casteláns, occitanos, sicilianos,… e en cortes reais e señoriais (Santiago, Toledo, Coímbra, Lisboa,…)?
  • Sabiades que … algo importantísimo ocorreu, e durante cinco séculos a nosa lingua deixouse de usar no mundo oficial, escolar, litúrxico ou documental?
  • Sabiades que … a pesar diso, tanto a lingua como a cultura galega sobreviviron e chegaron ao novo milenio sendo a lingua maioritaria, e que foi o seu uso no eido familiar e coloquial, e a transmisión interxeneracional, o que o fixo posíbel?
  • Sabiades que … algunhas das persoas mais brillantes da nosa terra adquiriron o compromiso de lle devolver á lingua propia a dignidade que tivo en tempos pasados, que comenzou con Sarmiento no século XVIII, logo por personalidades como Rosalía de Castro, Curros, Lamas, Pondal e Murguía no XIX, e xa no XX polas Irmandades da Fala, o Seminario de Estudos Galegos, a Xeración Nós, e o compromiso doutras moitas forzas culturais, sociais e políticas?
  • Sabiades que … Antón Fraguas foi o último compoñente da Xeración Nós, e un persoeiro adicado dende a xuventude á conservación da memoria de Galicia como pobo, e que este ano 2019 é o homenaxeado no día das Letras Galegas?
  • Sabiades que … o número de galegofalantes segundo os últimos datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) deixan des ser por primeira vez a maioría da poboación?, e que … “se somos galegos e galegas é por obra e gracia do idioma” (Castelao)?
  • Sabiades que … unha das causas mais importantes foi a diminución do seu uso no ámbito familiar e coloquial, onde estaba protexido, xa que o papel socializador das nenas e nenos xa non é só a familia, se non que se comparte con outras institucións sociais e outros ámbitos (escola, medios de comunicación, grupos de iguais…), e que si calquera destes ámbitos non usan, non transmiten e non incentivan a lingua galega, pode producir unha desgaleguización e unha perda de identidade?
  • Sabiades que … na Rede de Escolas do Consorcio Galego de Igualdade e Benestar, no regulamento de réxime interno, no artigo 33 trata o uso da lingua, e di que o persoal usará a lingua materna predominante entre o alumnado, terá en conta a lingua do contorno, coidará que o alumnado adquira o coñecemento da outra lingua oficial de Galicia, e, ademais se fomentará unha primeira aproximación á lingua estranxeira?.
  • Sabiades que … na nosa escola as nenas e os nenos teñen a sorte de escoitar falar galego dende que nacen e que cando comenzan a falar, usan a lingua galega, grazas ás familias e ao entorno?
  • Sabiades que… na escola de Sobrado temos preocupación e non entendemos cando observamos que as familias se dirixen aos seus fillos e fillas en castelán sendo galegofalantes, rompendo a transmisión interxeneracional protectora da lingua e que fixo que chegara até os nosos días?
  • Sabiades que … o equipo educativo da escola de Sobrado:
    • adquiriu o compromiso de formar parte do ámbito protector da lingua galega coñecendo a súa situación de desvantaxe fronte a outra lingua cooficial, facéndoa útil e normal, e tendo especial sensibilización en protexela e non eliminala dos espazos que recuperou, como a escola??
    • é coñecedor da existencia doutros axentes socializadores que o fan en castelán, polo que usar o galego de xeito normal nas familias e na escola, cando menos, fai que as crianzas sexan verdadeiramente bilingües (capacidade de poderse expresar nas dúas linguas indistintamente)? (Si solo se lles fala castelán, non!!)
    • xa sabía que falar dúas linguas axuda ao noso cerebro a se desenvolver mellor, protexe as neuronas, fomenta a autoestima pola capacidade de expresión e moitas vantaxes mais ??
    • é consciente da importancia social de aprender  outras linguas estranxeiras que son mais doadas de adquirir cando somos bilingües?
    • Sentimos orgullo de vivir nun territorio onde se falan as dúas linguas romances mais extensas (o español-castelán é falado por case 600 millóns persoas no mundo e o galego-portugués por case 300 millóns) que nos conectan con moitas culturas do mundo hispano e lusófono, e que somos a envexa de media Europa por sermos bilingües?.
    • Pero…. Sabemos que para ser bilingües de verdade e obter todos eses beneficios, temos que reforzar o galego xa que é, na actualidade, a lingua mais debilitada das dúas.

Falemos galego!! falémoslles galego!!

PARA SABER MAIS:

* Día 8 de marzo de 2019 : Estamos pendentes da igualdade de oportunidades? Imos ver!!!!!

Algunhas investigacións (“Gender stereotypes about intellectual ability emerge early and influence children’s interests” (2017), realizada por investigadores estadounidenses y cuyos resultados han sido publicados en la revista Science) aseguran que as nenas comezan a sentirse menos intelixentes que os nenos a partires dos 6 anos.

Somos conscientes da responsabilidade que temos neste aspecto as persoas que nos relacionamos coa infancia (a escola, a familia)?. Que podemos facer?

Os estereotipos de xénero son aquelas crenzas fortemente arraigadas socialmente de como son ou deben ser as mulleres e os homes. Inícianse dende antes de nacer as nenas e os nenos e é a sociedade en xeral a que tende a perpetualos, facendo que dean lugar a situacións de desigualdade e discriminación. Por xustiza e por responsabilidade, tanto a escola como a familia debemos estar atentos para a súa eliminación.

Algunhas reflexións de especial relevancia con respecto a este tema:

    • Estamos animando ás nenas a que se movan, a que asuman novos retos motores, a estar no centro da proposta, que ocupen espazos relevantes…? Seguimos arroupando ás nenas sen lles dar a oportunidade de se mover, de asumir retos, de desfrutar dos logros dos seus movementos e das súas posibilidades?

Permitir asumir retos e desfrutar do acadado!!!

Permitir asumir retos e desfrutar do acadado!!!

    • Dámoslle oportunidade a eses nenos mais activos, mais movidos, a centrarse en aspectos que precisen atención, concentración, lentitude, paciencia…?

    • Estamos animando aos nenos a falar dos seus sentimentos cando algo lles molesta dos outros?Ao uso das palabras e a expresión das emocións?

Izan pon a descansar os bebés e logo deitase el.

Izan pon a descansar os bebés e logo deitase el.

    • Animamos ás nenas a rexeitar o que non queren? Aprendémoslles a dicir “non quero” “Non me gusta”, ou preferimos que sexan “obedientes” ??

    • Prestamos atención á nosa linguaxe tanto oral como escrita? Facemos unha linguaxe inclusiva ou pola contra seguimos chamándolles “nenos” a tódalas crianzas? Recordemos que o que non se nomea non existe!!!

    • Somos conscientes de que os xoguetes non teñen sexo? Como é posible que moitos nenos e nenas con moi pouca idade falen de que tal ou cal xoguete é de nenos ou de nenas? Que lle estamos dicindo nas casas? Que información están a ofrecer os medios de comunicación? E o peor, que estamos a dicir e facer as escolas? 

Diego asumiu a responsabilidade da alimentación dos pequenos, axudándolle a mellorar o seu comportamento con respecto a eles na escola.

Diego asumiu a responsabilidade da alimentación, axudándolle a mellorar o seu comportamento con respecto as amizades na escola.

    • Os referentes das crianzas nos contos que lles lemos rompen cos roles e estereotipos de xénero? as princesas loitan e se defenden? e os nenos choran e amosan os seus sentimentos?.

    • Potenciamos ou favorecemos que non só sexan as nais as que participen da vida da escola? Facemos dende a escola que os pais formen parte e desfruten como fan as nais ?

o benestar das crianzas e cousa de todas e todos.

o benestar das crianzas e cousa de todas e todos.

    • Damos oportunidades de corresponsabilidade ás nenas e aos nenos? Facemos que sexan momentos de desfrute e experiencias enriquecedoras para as crianzas?

    • E as familias? Temos as mesmas posibilidades de desfrutar da crianza dos nenos e das nenas tanto se somos pais como se somos nais?

Botádelle unha ollada á publicación do ano pasado:

http://www.escolasinfantisdegalicia.es/sobradodosmonxes/2018/03/

 

MOITAS GRAZAS, MOITO QUEDA POR FACER  E  FELIZ DÍA DA MULLER!!!!!.

*Un control de esfínteres respectuoso, por favor!!

O control de esfínteres é considerado na nosa escola como un proceso mais. Trátase dunha adquisición que levarán a cabo as nenas e os nenos de xeito natural, como andar, falar ou mesmo comer.

(Vías nerviosas dende o lóbulo frontal do cerebro á vexiga urinaria e o  recto no control da continencia (Imaxe sacada de 123RF))

(Vías nerviosas dende o lóbulo frontal do cerebro á vexiga urinaria e o recto no control da continencia (Imaxe sacada de 123RF))

Como podemos observar na imaxe, é o sistema nervioso central o encargado de enviar a sinal de que a vexiga ou o recto están preparados para evacuar.
As nenas e nenos co seu desenvolvemento madurativo aprenderán a recoñecer as sinais. Interpretarán que cando senten presión deberán ir ao baño, pero para conseguir isto, precísase unha madurez fisiolóxica, psicolóxica e un ambiente axeitado.

O que é, o que cren.

O que é, o que cren.

En ocasións este tema esperta angustia nas familias e tensión nas nenas e nenos. Dende a escola debemos recalcar que mais que aprender ou educar no control de esfínteres, trátase de que paulatinamente vaian ADQUIRINDO A CAPACIDADE. Debemos ter en conta que a idade de inicio variará dunha crianza a outra e é preciso recordar que tan só é un proceso, e que chegará mais tarde ou máis cedo, do mesmo xeito que comer con cubertos.
Como facemos na nosa escola??:
O momento de hixiene está pensado, planificado e construído como calquera outro momento da escola. Traballamos para que sexa o mais pracenteiro e natural posible, sen presións. O espazo está organizado para facilitar a autonomía das pequenas e pequenos. Aínda que hai establecido un horario, xa que é unha medida que facilita o hábito e así se van acostumando ao uso, pódese usar cando sexa necesario.
A nosa posición é de acompañamento constante, animando á autonomía e valorando positivamente cada logro e, como no resto dos espazos, sentados na cadeira, observando e acompañando.
Solicitamos ás familias que lles traian roupa cómoda e sinxela para favorecer o seu aprendizaxe e autonomía.

 

Triana e Lucía elixiron penico

Triana e Lucía elixiron penico

Suxerimos que vaian ao cuarto de baño, de xeito individual. Avísaselles en voz baixa e sen interromper ao resto do grupo. Desde que as crianzas andan por si mesmas iniciamos o proceso, empezando co acompañamento no seu desenvolvemento autónomo, traballando en primeiro lugar no cambio de cueiro de pé, xa que dende esa posición son conscientes do que ocorre e dámoslles a posibilidade de sentarse no inodoro, penico ou mesmo non sentarse.

Mateo e Diego decantáronse polo váter

Mateo e Diego decantáronse polo váter

Logo iniciamos a aprendizaxe de “trucos”que lle axudan a se liberar do body e do cueiro. O interesante é que se fagan participes e que teñan poder de decisión en todo o proceso. Pouco a pouco, e vendo aos demais compañeiros e compañeiras, van gañando mais autonomía. Á medida que vai formando parte do cotiá, comprobamos que ir en pequeno grupo ao váter, inflúe moi positivamente nesta cuestión.

Baixa o pantalón  e quita o cueiro

Baixa o pantalón e quita o cueiro

Habitualmente o que soe ocorrer é que, primeiro avisan cando senten suciedade; logo no mesmo momento que están facendo, e paulatinamente un pouco antes, ata que pouco a pouco van incrementando o tempo.
Algúns dos aspectos que nos indican que as crianzas están preparadas son os seguintes:
1. manifestan cando teñen mollado ou manchado o cueiro
2. pide para ir e quere sentarse no váter
3. fai pis ou caca cando pide
4. e quen de manter seco o cueiro durante un largo intervalo de tempo

Izan e Lucía demostran a súa autonomía no proceso

Izan e Lucía demostran a súa autonomía no proceso

Atención persoas adultas!!:

  1. Xamais debemos premiar ou castigar neste proceso. O control de esfínteres non se aprende, adquírese cando están preparadas e maduras as crianzas.
  2. Non hai presa. Non nos adiantaremos ao proceso cando os indicativos non son claros. Facer presión pode axudar a que xurdan problemas.
  3. Evitaremos o idioma Pis (queres facer pis? Facemos pis? …)
  4. Non enfadarse cando ocorran escapes, nin ridiculizar .
  5. Recordamos que son os nenos ou as nenas os que controlan o seu corpo, non as persoas adultas, e son os que deberán decidir seguir ou non  cos cueiros, por iso debemos preguntarlle.

Para saber mais:
http://www.pequefelicidad.com/2015/10/como-dejar-el-panal-segun-la-filosofia.html
https://www.ceac.es/blog/el-control-de-esfinteres-desde-el-acompanamiento-respetuoso
https://www.guiainfantil.com/bebes/panales/por-que-debes-cambiar-el-panal-de-pie-al-nino-segun-metodo-montessori/
Para ter en conta:
https://educacionrespetuosa.com/podcasts/control-de-esfinteres-y-escolarizacion-entrevista-a-creciendo-y-criando
https://www.creciendoycriando.com/control-de-esfinteres-y-escolarizacion/

Jimena fai unha demostración de como facemos cos bebés:

*As acollidas. Momento privilexiado!

 

“ACONSELLÁMOSVOS ESCOITAR A MÚSICA MENTRES LEDES ESTE ARTIGO”

 

Para poder conseguir as acollidas que temos na nosa escola precisamos unha moi boa coordinación entre o equipo, pero fundamentalmente a colaboración activa de cada unha das familias.
No equipo sabiamos o que desexabamos conseguir, e as experiencias foron as que axudaron a delimitar mais este momento e perfeccionalo ata conseguir o que temos nestes intres. Tivemos especial interese en tratalo, pois consideramos que é un momento privilexiado e ás veces esquecido, aínda que con moitas potencialidades, así que, intentamos pensalo, reflexionalo, planificalo e construílo, dende o punto de vista das crianzas. Vaise construíndo pouco a pouco, buscando sempre estratexias de mellora precisas e adaptadas á realidade do momento.

acompañándoos na súa autonomía

acompañándoos na súa autonomía

Así, en liñas xerais pretendemos:
Que cando as crianzas entren na escola sintan “é a miña escola”
Entendemos que isto se ten que facer pouco a pouco, e a axuda das familias é fundamental. E interesante comentar que non é convinte que as crianzas se queden na escola á forza, polo que non debemos facer enganos ou dicirlles mentiras. Solicitámoslles que dende a casa se transmita información en positivo aos fillos e fillas sobre a escola: o ben que o van pasar, a cantidade de xoguetes que xa hai alí e que non precisan levar da casa, a cantidade de amigos e amigas que van ir á escola e nomealos, entre outros. Nós colocaremos fotos dos amigos e amigas da escola facendo calquera das actividades do cotiá, para que se favorezan conversas entre a familia: “que ben o pasas na túa escola”, “cantos amizades fas na túa escola”…

Izan observa as fotos do que fan os seus amigos e amigas

Izan observa as fotos do que fan os seus amigos e amigas

Ofrecer unhas acollidas cálidas e afectuosas.
Para conseguilo, cada un de nós organizase para acoller a cada crianza que entra na escola, ímola acompañando en todo o proceso. Asegurámonos de prestarlles toda a atención posible e estamos moi pendentes do que deciden. Ademais, haberá unha música tranquila que favorecerá a acollida e a estancia na escola nos primeiros momentos da xornada.

Precisa unha acollida envolvente

Precisa unha acollida envolvente

Se entenda este momento como un momento de aprendizaxe tan importante como calquera outro momento da escola.
Moitas persoas alleas (ou non) ao mundo da educación infantil cren que as aprendizaxes que fan as nenas e os nenos, parten das actividades que se fan na aula. Nesta escola, como comentamos en varias entradas deste blogue, consideramos que en calquera momento da escola se poden producir aprendizaxes, e o momento da acollida non é menos.
As crianzas que xa andan, aprenden que ao entrar na escola deben dirixirse ao sofá e quitar os zapatos, gardalos no moble, quitar o abrigo e intentar colgalo no seu percheiro. Nós estamos acompañándoos en todo momento, e observamos como se desenvolven ou a axuda que precisan. As mais pequenas van aprendendo a confiar en nós e, pasado un tempo bótanse aos nosos brazos, mentres as familias se centran nas pertenzas.

As familias colocan as súas pertenzas

As familias colocan as súas pertenzas

Pero non só aprenden as crianzas. Aprenden as familias e tamén aprendemos nós.
Ás familias aprenden:
1. Que na escola deben entrar sen zapatos, caladiñas, e con moito respecto ao espazo das nenas e dos nenos e, se nos teñen que dar información relevante referente as súas crianzas, fanno de xeito case imperceptible.
2. A andar polo espazo, sen interromper o xogo, xa que saben que as protagonistas da escola son as nenas e os nenos, non as persoas adultas.
3. E, si deciden quedar, aprenden a mirar, utilizando os espazos preparados, e desfrutando da súa crianza e do grupo, sentados dende unha cadeira.
4. Os lugares onde teñen que deixar a súas pertenzas e a comprobación das mesmas
5. Que para que non existan malos entendidos, deben transmitir a calquera das persoas encargadas de traer aos nenos e nenas á escola todo o que se espera deles.
As observacións que facemos nas acollidas proporcionan aos profesionais moita información sobre os estilos de relación familiar, tamén sobre a autonomía que teñen as crianzas, e outros aspectos que nos axudan a comprender e a actuar para favorecer aos individuos e ao grupo.

Escoita activa dos intereses e necesidades dende a acollid

Escoita activa dos intereses e necesidades dende a acollida

Un momento de comunicación privilexiada onde a escoita activa e as decisións das crianzas se tiveran en conta
Con cada acollida intentamos estar pendentes do que as nenas e nenos nos queren transmitir: a preferencia de que a familia se quede na escola, atendendo nos así ás pertenzas e as familias aos propios fillos e fillas; as dificultades nos procesos autónomos e a axuda que precisan; a necesidade de afecto,…Inténtase manter conversas e prestar toda a atención, aos seus desexos, intereses e necesidades, acompañándoos na preparación para entrar no espazo de xogo.

 

FAMILIAS, GRAZAS POR APRENDER TANTO!!!

UN SAUDIÑO!!

* Nadal, tempo de xogo coas nosas fillas e fillos

O xogo preferido das nosas fillas e fillos, cando son pequenos, é poder xogar con nós. Pero, moitas veces non temos tempos  para xogar. A vida, os horarios, as presas os problemas das persoas adultas impídenos. Así que moitas veces recorremos aos móbiles ou as tabletas para mantelos entretidos e calados ou mesmo distraídos nos tempos que estamos xuntos. E, a verdade e que conseguimos o noso obxectivo. Os nenos e nenas soen tranquilizarse, calmarse, ou mesmo comer sen chorar, …pero, sabemos realmente o que estamos facendo?
Importantes estudios pediátricos afirman que a exposición a ese tipo de dispositivos en menores de tres anos axuda a que teñan unha actitude pasiva ante os estímulos novedosos, e que constantemente precisen da búsqueda de sensacións novas. Isto pode provocar efectos moi negativos.
Que podemos facer?
1. Non ofrecer estes dispositivos aos pequenos e pequenas (cero pantallas ata os 2 anos e de 2 a 5 anos unha hora ao día como máximo, con contidos infantís)
2. Recordar que as nenas e nenos aprenden da interacción con outros seres humanos, polo que escoitalos e saber que lles ocorre fai que os coñezamos mellor e reforza o vínculo familiar.


3. Encontrar estratexias educativas alternativas ao uso das novas tecnoloxías
4. Propoñer xogos nos que se precise unha atención sostida, con actitude de descubrimento nos que se traballen aspectos como atención, a planificación a comunicación

5. Ofrecerlles aos nosos nenos e nenas tempos de calidade mais que de cantidade.

Os mellores xoguetes para os teus fillos

Os mellores xoguetes para os teus fillos

Páxinas de interese :

https://www.bebesymas.com/educacion-infantil/no-usemos-la-tecnologia-como-chupete-emocional-recomendaciones-de-la-aap-sobre-el-correcto-uso-de-las-tic-por-parte-de-los-ninos
https://www.hacerfamilia.com/ninos/noticia-riesgos-calmar-ninos-smartphone-20160318120941.html

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Familia e escola remando xuntas!!

É na educación infantil, e mais no primeiro ciclo, cando a relacións das familias coa escola son mais habituais, mais que noutros ciclos ao longo da escolarización, pero isto non significa que esa relación non estea exenta de dificultades.
Somos conscientes de que cada familia é un mundo, do mesmo xeito que cada profesional o somos tamén. E que aínda que o equipo da escola sexa especialista en educación infantil, son as familias as expertas nos seus propios fillos e fillas.
Cando se fai intercambio de información, coñecemos mellor ás crianzas e, si conseguimos traballar en conxunto familia e escola, e intentamos chegar a acordos, centrados nos beneficios para as nenas e nenos, os resultados son espectaculares.

Colocamos ás crianzas que non saben andar deitados boca arriba e eles van decidindo a postura.

Colocamos ás crianzas que non saben andar deitados boca arriba e eles van decidindo a postura.

As veces custa entender ás persoas adultas  que o chan é o mellor espazo de xogo

As veces custa entender ás persoas adultas que o chan é o mellor espazo de xogo

Na escola colaboramos e aprendemos todos e todas: familias dentro, crianzas novas e expertas na escola e as persoas docentes.

Na escola colaboramos e aprendemos todos e todas: familias dentro, crianzas novas e expertas na escola e as persoas docentes.

A escola de Sobrado propón brindar abanos amplos de participación axeitada a cada unha das familias (nas entradas ou saídas, reunións informais, titorías, … ). O caso e ir dando e ofrecendo información de relevancia con respecto á filla ou ao fillo, que poida influír no seu desenvolvemento. Por parte da escola, axudámonos con imaxes ou vídeos, rexistros, e mesmo artigos e documentos, o noso blogue…que xustifiquen as decisións.

Explicamos ás familias que o  exterior para os mais pequenos e pequenas é un espazo cheo de posibilidades.

Explicamos ás familias que o exterior para os mais pequenos e pequenas é un espazo cheo de posibilidades.

Tratamos así de fomentar a concienciación da función educativa facendo que cada vez se sintan mais competentes nas súas funcións maternas e paternas, e o mesmo si son os avós e avoas as que fan estas funcións, aínda que sexa nuns momentos determinados do día.
A escola precisa das familias información sobre o seu xeito de facer, precisamos da súa experiencia para que nos axude a mellorar a nosa práctica profesional, tendo en conta que a mirada está posta sempre no beneficio da crianza.

Observando aos compis encontramos as follas de menta!!

Observando aos compis encontramos as follas de menta!!

Para as persoas profesionais da educación infantil según describe Jesús Palacios e Gema Paniagua (2005):

“se queremos potenciar que os efectos positivos da escola sobre as crianzas perduren en anos posteriores, si desexamos que as familias coñezan a fondo o noso plantexamento educativo e se aspiramos a que algunhas iniciativas da escola se trasladen ao fogar, a implicación directa e frecuente da familia nas actividades cotiás da escola é a vía idónea”.

Este video reflicte  o ambiente que se acadou no  espazo de xogo logo da implicación das familias, xa dende os inicios de curso. Cando as persoas adultas colaboran, non é preciso dirixir, o xogo, o espazo e a escola é das crianzas.

Moitas Grazas Familias!!!