* A presión do nadal

Dicirlle aos nosos nenos e nenas que os reis magos, o papa noel ou o apalpador non lles van traer ningún xoguete por nadal ou que lles vai traer carbón, é unha frase moi utilizada para conseguir que fagan o que desexamos ou que deixen de facer o que non queremos. Está tan estendida que incluso persoas que non coñecen de nada aos nosos fillos e fillas cren que teñen dereito a llo dicir. Pois sabede que ese tipo de frases non son mais que unha manifestación de chantaxe emocional, manipulación ou ameaza, ou sexa, violencia. Violencia exercida por persoas que poñen ao descuberto a dificultade que teñen para marcar límites e a falta de conexión que teñen cos pequenos e pequenas.

Para conseguir ter autoridade non fai falta mais que exista coherencia entre o que se di e o que se fai, manternos firmes e moito moito cariño. Os nosos e nosas pequenas aprenderán a ser respectuosos e a cumprir as normas ou a controlar as emocións negativas, so por convencemento propio e se senten respecto cara eles e elas.

FELIZ E RESPECTUOSO NADAL



* Ao ano andar e aos dous falar??

Enriquecen o conto coas súas aportacións

Enriquecen o conto coas súas sorprendentes achegas

 

Unha das conquistas que os nenos e nenas fan no ciclo de 0 a 3 anos é a adquisición da linguaxe. Que  falen antes ou despois depende do momento evolutivo de cada quen, pero tamén da cantidade e calidade de experiencias comunicativas que se lle proporcionen.

A linguaxe empeza moito antes de que os nenos e as nenas sexan quen de producir as primeiras palabras. Primeiro os gorxeos, despois os balbuceos, logo os primeiros sons,  e ao mesmo tempo que se produce esa emisión, as habilidades comunicativas se van preparando.

Dende  que nacen, falámoslles mirándoos á cara e a curta distancia,  repetimos as súas emisións, falámoslles  despaciño,  cunha pronunciación   clara e cunha entoación mais esaxerada do que normalmente falamos, poñemos palabras ás situacións que os rodean e tamén as súas emocións,  acompañámolos cada día  con palabras en contextos que van tendo  significado  para eles e elas,  pola reiteración, pola repetición, acompañándoos así  na preparación das habilidades comunicativas. En moi pouco tempo  imos observando que  van adquirindo a capacidade de entender todo o que lle dicimos. Comprenden antes de ser quen de expresar con palabras. 

 A tarefa educativa, tanto na escola infantil como na familia,  sería  a de ir observando  as manifestacións da expresión comunicativa, pero sobre todo ser modelos de produción lingüística axeitados falando con precisión e corrección,  facilitarlles  oportunidades para expresarse, darlles tempo para responder agardando a que eles e elas  mesmas respondan as nosas cuestións, sexa ou non con palabras e sobre todo, reforzando positivamente cada intención comunicativa.

Os momentos do cotiá dan tantas oportunidades comunicativas…

 

En todo o proceso é fundamental que o clima de afecto acompañe,  xa que posibilita e fai agradábel a comunicación  en cada un dos momentos do cotiá  que se compartan, sendo preciso que se preste  moita atención a que sexan momentos ricos, vivos e cheos de experiencias relevantes.

Aproveitemos todas as oportunidades de practicar a comunicación, ao longo da xornada hai tantas!!

Agradecementos

 

 

*Canto dura a adaptación na escola infantil?

Desfrutado dos elementos de xogo

 

Saber o  tempo que dura a adaptación na escola adoita ser unha das cuestións que mais se repiten nas  entrevistas iniciais  coas familias, tanto sexan familias novas como familias que renovan. E  a resposta non é nada doada.  O termo adaptación,  é a primeira cuestión na que reflexionar.

Quen se ten que adaptar? (as nenas e os nenos seguro, pero tamén as familias, que deixan as súas xoias mais prezadas en mans descoñecidas; pero tamén as persoas profesionais da escola, que cada curso nos temos que repoñer da  marcha dos pequenos e pequenas que se van para o segundo ciclo, e temos que iniciar un novo proceso afectivo con nenas e nenos novos) .

 Se  non están adaptados, significa que están inadaptados? como se sabe se están adaptados ou seguen inadaptados? o paso do tempo é o que fai que se acaben de adaptar?

Se o prantexamos ese proceso dese xeito tan simple,  podemos entender que os nenos e nenas están adaptados cando non choran.  Pero,  en moitas ocasións podemos pensar que un neno ou nena que pasa desapercibida, que non da problemas, que non se sinte…está xa adaptada, e isto, non ten por que ser así. O grupo enteiro da escola pasa por un proceso de crise: os nenos e nenas que renovan teñen que compartir o afecto das profesionais da escola con outros que o precisan mais, e as pequenas e pequenos que empezan na escola, deben iniciar un proceso doloroso de separación familiar, … polo que aparecen  diferentes tipos de manifestacións e formas de expresar o malestar,  tantas como nenas e nenos hai: algúns choran, outros enfádanse , ou deixan de comer, non queren xogar, durmen peor, rexeitan ou solicitan mais afecto, … non nos chegan as mans, nin os colos!

Cando os nenos e nenas se senten seguros como para poder amosar o seu mundo emocional e o seu malestar non é tan intenso como para rexeitar ou recibir afecto, e tamén ofrecelo, cando  observamos unha progresiva independencia da persoa de referencia na escola, cando se pode relacionar cos obxectos e cos outros nenos e nenas … poderíamos dicir que o proceso está listo. Chegar a establecer un vínculo afectivo é o obxectivo para iniciar o camiño…nesas estamos! 

 

 

*Cambiar a nosa mirada: fundamental

Conversa tranquila e agradábel

confianza

É preciso ter unha sensibilidade especial para ver as posibilidades da infancia. A infancia é dinámica inmensa máxica transgresora inabarcábel…

Si de verdade cremos que un mundo mellor é posible, hai que empezar dende o 0-3. O respecto, a calma, a escoita, a mirada, a complicidade, o sorriso, as palabras, as posibilidades, as conquistas, os retos, as dificultades…cando nos nomean, cando contan con nós, as primeiras conversas, os agarimos que nos dan, esas apertas aos xeonllos tan reconfortantes, …

Agradecemento por poder desfrutar deles e delas, de manter a ilusión do primeiro día. Grazas por facer que debullemos o pensamento preparando as respostas necesarias e grazas por perdoarnos tan rápido… Sorte de estar aquí, con estas pequenas e pequenos.

o que pode facer

Conta con nós

Pensando na canción

Moito nos ofrece esta pequeniña escola!

Até setembro. Bicos grandes

*Lume e auga de flores

Flores de San Xoan

Chegada esta noite de Meigas é convinte ir pensando en queimar todo o malo deste curso. A pandemia que nos tocou vivir principalmente mais , de seguro, tamén outras cuestións que relacionadas ou non, haberá que ir pensando en queimar hoxe. Habería, para iso que facer memoria dende os inicios do curso e reflexionar: Que foi mal? Que imos queimar?. Realmente non podemos queimar o que pasou, mais o que si podemos facer é pensar sobre o que non queremos que volva pasar e que estea nas nosas mans. Xa nos dicía o Decreto, que as persoas profesionais que desempeñan o seu labor na educación infantil, deberán avaliar ademais dos procesos de aprendizaxe das nenas e nenos, a súa práctica educativa necesaria para lle dar solucións ás necesidades das crianzas de tipo físico, afectivo, de convivencia, de exploración, de autonomía, de actividade, movemento, expresión, ademais de facer a organización dos tempos, materiais, espazos, o traballo do equipo , a interrelación coas familias e a comunidade… Como nos foi???

Unha vez reflexionado e sabido o que non queremos máis, decidimos purificarnos, grazas as plantas e flores que nos trouxeron as familias da escola de Sobrado, e seguindo a tradición milenaria do solsticio de verán, meterémolas esta noite en auga, deixarémolas baixo o orballo e a lúa, para que obteñan ás propiedades máxicas necesarias e nos axuden coas estratexias e melloras establecidas.

traballo en equipo

Grazas, coma sempre, por colaborar familias

* Chega o tempo de sacar o cueiro??

Os tomates madurando

Aínda que as persoas adultas sabemos que o control de esfínteres na infancia ten que ver coa maduración, cando chega o bo tempo moitas persoas expoñen que é o momento óptimo para lle sacar o cueiro aos nenos e nenas… En moitos casos a decisión xustifícase pola coacción de outros e outras que , como en moitas outras cuestións relacionadas coa crianza ou cos coidados, opinan sen cancelas; as veces ten que ver co auto-forzamento e así non semellar pais ou nais desleixadas é, por último, hai ocasións onde non hai xustificación, argumentándose que sempre se fixo así. Onde queda agardar pola maduración das pequenas e pequenos? Ou onde está aí o de acompañar de xeito respectuoso e natural o control de esfínteres?. Será que se  pensa que os nenos e nenas maduran coma os tomates co sol?

Importante a concentración na tarefa

Cal é a mellor forma de actuar entón? Debemos saber que nós non somos os que debemos tomar a decisión. Para que controle o seu propio corpo e para atender o ritmo de seu , de xeito respectuoso, o único que debemos facer é ir deixando que poida decidir o momento, nun ambiente seguro, positivo e que lle facilite o proceso, demostrándolles que os respectamos e que respectamos as súas decisións. Escoitar ao noso fillo ou filla e preguntarlle directamente se desexa sacar o cueiro, é a mellor opción.

Xogando e probando cun penico de xoguete

Na nosa escola cada nena e cada neno deciden. Observamos o que poden facer, imos solicitando a súa colaboración, pasan os días e aumenta a autonomía. O momento da hixiene é moi agradable e satisfactorio. Desfrutan cando as súas decisións son tidas en conta, tendo unha relación moi positiva con todo o que ocorre no cuarto de baño. Cada neno e cada nena son únicos e non hai unha idade fixa establecida na que se aprenda a controlar ou a soltar, e por suposto, agardar no penico ou no wc a que saia algo, non serve de nada, mais que para acadar unha asociación negativa do proceso, co cal, tanto si desexan sacar o cueiro como se non, as persoas adultas acompañamos o proceso ao seu carón, sen xulgar, sen premer, sen comparar.

Nalgún lugar lese “o cueiro non se quita, déixase”.

Moitas grazas

 

*Imaxínate que es un neno ou nena nunha escola infantil

desfrutan da calma, case non fan falta elementos

Se eu fose unha nena ou un neno dunha escola infantil encantaríame vir moi contenta á escola. Gustaríame que os meus amigos, amigas e as profes da escola se alegraran ao verme chegar. Agradecería sentirme acompañada, no inicio do xogo, se me fixera falta. Que as miñas educadoras entenderan o que preciso, o que me interesa,… que tivera liberdade de elixir, que non me limitaran, que visen o que podo facer e que desfrutaran, que compartiran as miñas conquistas, que me acompañaran sen limitarme, sen impoñerme, con calma, con suavidade, sen presas nin presións. Con tempo suficiente para que me entendan, para poder responder, que me mirasen, e que me escoitaran, que me escoitaran cos ollos, que risen cos ollos,… gustaríame que me deixasen ser, me deixasen facer…

gozar da escola e de todas as posibilidades

Moitas grazas

* Hai que ser obediente??

Norma: coidamos e admiramos aos animais sen danalos

“Hai que ser obediente” “Hai que facer caso”!! Cantas veces as persoas adultas lles dicimos isto aos nosos nenos e nenas, na casa, na escola, …? E verdade que hai que ser obediente? Que significa ser obediente?

Ser obediente e obedecer significa someterse ás ordes ou mandatos de alguén. Os sinónimos son ser dócil, guiado ou submiso. Educar na obediencia significa que os nenos e nenas deben facer o que as persoas adultas lles mandan, independentemente da súa vontade, criterio ou necesidade…

Isto vennos moi ben a nós. Que os nosos nenos ou nenas non cuestionen, non nos protesten, non confronten, non nos monten un espectáculo nos lugares menos procedentes …, fainos a vida mais doada, pero debemos saber que ser obediente, ter que obedecer ou  portarse ben, sen mais, adoita ser efectivo a curto prazo, e se persistimos tan só conseguiremos nenas e nenos  submisos  que precisaran de alguén que lles diga que teñen que facer ou non en cada momento.

norma: lavamos as mans antes de xantar

Norma: coidamos  e recollemos os elementos de xogo ao terminar

E diredes, entón vou deixar que faga o que lle dea a gana? Vou deixar que se manque? Vou deixar que tal situación lle prexudique? Vou deixar que moleste aos demais? Pois a resposta é NON.
Os nenos e nenas precisan límites, e estes deben ser claros e entendibles para ser efectivos, pero dende o respecto, dende o agarimo, que é a mellor forma de aprendelos. Deben primeiro entender as normas que deben cumprir. O ambiente calmado axudaranos moito. Na nosa man está   facilitar a interiorización das normas, educando a persoas responsables e competentes. Anticipar o que vai ocorrer, explicarlle as razóns, atender as súas demandas, escoitalos con atención… son algunhas das estratexias que usamos na escola como alternativas. E funcionan!

Moitas Grazas

* Feliz día de Rosalía

Alá, no 1837, o 24 de febreiro, naceu en Compostela Rosalía de Castro, a nosa figura central da literatura. Cento oitenta e catro anos. Hoxe está de aniversario, e o noso Pobo tamén. E todo grazas   á súa obra, innovadora, comprometida e adiantada ao seu tempo. Foi quen de poñer a nosa Terra, o noso  sentir,  a propia cultura e a  propia lingua, tan  desprestixiadas e danadas, no núcleo,  iniciando a recuperación da identidade de Galicia.  Pero ademais  cabe destacar que esta muller non tivo medo a ser  politicamente incorrecta e rebelde, manifestando inxustizas,  e situacións que aínda hoxe están tan de actualidade, e así nolo amosa nas súas obras cargadas de feminismo e de denuncia de inxustizas sociais, converténdose na referencia para unha Galicia que se transforma e recupera a súa conciencia galega e de amor polo propio.

Falar galego ou usar a nosa lingua en calquera dos contextos da nosa vida, pode ser tamén un acto de rebeldía aínda hoxe en día, mais  na nosa escola temos a grande sorte de contar con familias que usan e transmiten aos seus fillos e fillas a lingua galega. Saben  que  transmiten  modalidades de expresión e de pensamento propias, as tradicións, os recordos,  a identidade e a integración na sociedade, …transmiten riqueza. Usar na escola a lingua materna é,  ademais de velar polo seu prestixio, favorecer unha educación de calidade ,  xa que axuda a  respectar e preservar o patrimonio cultural e lingüístico do pobo galego,  e  ademais é a base de apoderamento das persoas e da nosa sociedade.

moitas grazas