Programar na escola infantil . Parte 1

As teas e o vento, indispensables

E o momento de entrar na escola. As nenas e nenos xa saben o que hai que facer. Prepáranse para iniciar o xogo. Sen zapatos. Cómodos. A música que se escoita é moi tranquila e inunda o ambiente. As persoas adultas pasan desapercibidas na escola. A escola é dos nenos e das nenas. Hai diferentes propostas e cada quen pode dirixirse onde lle interese. Cada espazo da escola ten o seu aquel ese día, e outra cousa diferente outro día. Estamos nun espazo ou noutro. As veces precisase un espazo de descanso e de tranquilidade, outras veces é preciso correr, moverse, saltar, e facer moitos movementos. E ás veces todo á vez. Na escola hai para todos e todas. Está planificado.

Para realizar a planificación, antes temos en conta unha serie de principios básicos:

  1. Consideramos que cada neno e nena é único e individual, cunhas características, intereses e necesidades propias, e polo tanto a resposta educativa a ofertar será individualizada. Enriquécenos a diversidade.

  2. Entendemos que cada unha das actividades do cotiá da escola teñen un carácter educativo e formador, polo que será levado a cabo sen presas e tendo en conta o carácter globalizado da aprendizaxe.

  3. O Xogo é o elemento central, tamén o é o fomento da autonomía e a liberdade de movemento, que estimulará as súas potencialidades e que xunto á afectividade e a xestión da vida emocional, impregnará cada unha das accións que se leven a cabo na escola.

  4. O papel docente é de acompañamento, desfrutando do desenvolvemento de cada unha das crianzas e propondo retos reais e alcanzables que fomenten a satisfacción e o benestar persoal e que proporcionen o gusto por aprender, sendo a observación e a autoobservación as ferramentas fundamentais para levar a cabo o noso traballo educativo.

  5. A colaboración das familias na escola é moi importante para a elaboración das estratexias e respostas educativas mais axeitadas coas súas crianzas, establecendo os espazos e momentos para partillar.

Moitas grazas, e até a próxima!

*Pantallas, crianzas e sentido común

As pantallas forman parte do seu xogo

 

Non podemos negar os dispositivos tecnolóxicos. Os telemóveis, as tábletes, as pantallas en xeral forman parte da nosa vida. Pero tamén forman parte da vida das crianzas. Non é raro ver a crianzas moi pequenas absortas mirando unha pantalla en calquera momento do día e en calquera lugar, sendo as persoas adultas as que llelas proporcionamos, ouvindo argumentos do estilo “así déixame facer cousas”, “é que eu quero que se estimule”, “axúdalle a tranquilizarse”. Pero, será bo? Será certo?

Na primeira etapa da infancia o sistema nervioso estase formando, e o xeito mais eficaz de funcionamento é a través do movemento e da estimulación física repetitiva. Ademais, as crianzas precisan de experiencias sensoriais e da interacción con outras persoas. Cando as conectamos a unha pantalla, facemos todo contrario!!!.

Moitos pediatras a nivel internacional e mesmo a OMS aconsellan que cando menos tempo pasen as crianzas fronte a unha pantalla moito mellor, e aínda que hai expertos que aseguran que non hai probas suficientes para apoiar o establecemento dos límites de tempo, aínda que si os contidos, moitos empezan a falar de crianzas con problemas de autocontrol, que como están habituados á distracción, a recompensa constante e a estímulos moi intensos, cústalles ser pacientes ou aprender a esperar, creando a falsa idea das cousas instantáneas e ao momento, entre outras cuestións de orde psicolóxica, fisiolóxica e do desenvolvemento.

Pero o que realmente nos fai desconfiar é que os fillos e fillas das persoas visionarias dixitais de Silicom Valley (sede das grandes compañías tecnolóxicas), educan ás súas crianzas sen pantallas, incluso até a adolescencia. Cal será o motivo??

Moitas grazas  por ter esta reflexión en conta

 

Motricidade libre=crianzas autónomas!!

Postura previa ao gateo

Postura previa ao gateo

Colocar aos bebés en posicións que non conseguen por si mesmos é un grande erro que as persoas adultas debemos corrixir. É dicir, nin sentalos se non o fan por si mesmos, nin agarralos polos brazos para que anden, nin poñelos boca abaixo para que gateen, nin colocalos arriba do tobogán cando aínda non saben por si mesmos…Cando o facemos, entre outras cuestións, estamos obstaculizando a súa evolución natural, facendo que se salten etapas fundamentais e interferindo negativamente no seu desenvolvemento motor, ademais de facer que non desenvolvan a súa autonomía.

Se preguntamos ás familias ou as persoas profesionais da educación infantil que adoitan levar a cabo esas prácticas, as súas razóns, obtemos respostas do tipo “sempre se fixo así”, “aquí faise así”, “por costume”… ou mesmo razóns do tipo “para que aprenda a sentarse”, “para que aprenda a andar”, “para que aprenda…” Observamos por esas respostas que, ou ben non se fixo unha reflexión sobre este aspecto, e se está actuando de xeito inconsciente, ou ben, se pensa que si as crianzas chegan a andar gatear, comer, subir, …é grazas ás nosas ensinanzas.

Elixe o movemento necesario dentro do seu repertorio

Polo que non temos mais remedio que recordar a importancia de facer reflexións sobre o manexo das crianzas e a consecuencia do mesmo e, por outra banda, dicir que as crianzas xa veñen programadas xeneticamente para moverse e para chegar a ser bípedes. Polo que, deixando que aprenda só sen axuda, acompañándoo en cada conquista, facemos que non só mellore a súa motricidade, tamén a súa autoestima e o seu autoconcepto. Criaremos e atenderemos a nenas e nenos saudables, autónomos e libres.

O beneficio de respectar a súa evolución nótase na seguridade e na fluidez dos seus movementos. Practican e practican. Todo estará no seu rexistro persoal que pode encontrar cando o precise.

Que precisa unha crianza para poder desenvolver a súa motricidade de xeito autónomo e libre?

  • Que se coloquen nunha posición que poida realizar por si mesmo.

  • Que se respecte a súa postura no espazo e que se  colla no colo  cada vez que precise.

  • Que a súa roupa non lle impida nin limite nada

  • Que confíen nas súas capacidades e que lle deixen facer

    Practica con calma e confianza

Moitas grazas!!!

* OUTRA MASCULINIDADE É POSÍBEL!!

Non queda outra. Xa estamos no século XXI. Non podemos seguir sufrindo esa masculinidade responsable de cada unha das vítimas da violencia machista. As vítimas non só son as mulleres, son tamén as crianzas. Por sufrila nas súas propias carnes ou por padecer as consecuencias dun entorno familiar violento e/ou desigual. 


Sabemos que a violencia de xénero é a consecuencia da desigualdade, e que para facer prevención temos que eliminar o sexismo das nosas vidas. Ese que se vai aprendendo dende o mesmo momento de nacermos, cos modelos que lles ofrecemos ou as expectativas sociais que temos de elas e eles.


Nesta entrada de blogue reflexionaremos sobre


COMO SON OS MODELOS MASCULINOS REFERENTES DAS NOSAS CRIANZAS??

Pensemos nas propias casas:
A corresponsabilidade doméstica configúrase como o contrapunto necesario para acadar a igualdade completa. Significa facer un reparto equitativo e democrático das tarefas en tempos de produción, coidado das persoas, tarefas domésticas e tempos de descanso. E en relación coa paternidade, persigue que se consigan pais implicados e comprometidos.


Mireia Cabero, profesora de estudios de psicoloxía de la UOC (Universitat Oberta de Catalunya), clasifica dous modelos de paternidade relacionadas co nivel de presenza e de compromiso paternos. Diferencia entre os conceptos de compromiso, entendido como a decisión motu proprio para formar parte de maneira activa do núcleo familiar, e implicación, onde la mera situación de ser pai biolóxico abócalle a exercer ese papel e ter certas responsabilidades. “Quen está implicado participa e é pai, pero quen está comprometido procura dar a súa mellor versión e séntese pai” . (lavanguardia.com)

Pensemos na nosa escola:
O primeiro curso nesta nova andaina da escola apenas había presenza de pais. Ocasionalmente se achegaban para recoller ás crianzas, pero case sempre coa presenza das nais ou das avoas. Pouco a pouco, a situación foi mudando, empezaron a facer achegas, elaborar materiais, participar nas solicitudes da escola,…e logo, uns pais, ben vendo a outros, ben seguindo as nosas indicacións, empezaron a involucrarse no cotiá, sendo na actualidade unha situación habitual na maior parte dos casos.


Un dos obxectivos da escola é facer todo o posíbel por eliminar calquera conduta de desigualdade, involucrando aos pais no funcionamento da escola: solicitámoslles que entren na escola sen zapatos, que coloquen as pertenzas dos seus fillos e fillas (comida, roupa,…) nos lugares correspondentes, que estean pendentes do que lles fai falta (mais cueiros, camiseta, calcetíns…), que respecten o espazo das crianzas (que non anden polo medio do espazo de xogo e, se deciden quedar na escola, que usen as cadeiras colocadas ao respecto), que coiden o ambiente da escola co seu ton de voz (mais baixiño que o das crianzas), e que atendan ás solicitudes dos seus fillos e fillas. Ademais son moi interesantes a visión que ofrecen nas titorías ou nas entrevistas ofrecendo unha información mais ampla e completa.

Traballemos por unha concienciación de cambio social e cultural.
Gañamos todos e todas!!

 

As mesmas posibilidades e oportunidades para facerlles a hixiene

As mesmas posibilidades e oportunidades no control das pertenzas

 

De interese:

Poema musicado de Rosalía de Castro sobre a Corresponsabilidade:

MOITAS GRAZAS

 

 

*Educar no momento da alimentación

xogar a comer

 

Nas escolas adóitase planificar o momento de comedor en base a dous aspectos: onde se come, é dicir, o espazo físico que se vai usar, agrupamentos,… e cando se come, ou o que é o mesmo, a elaboración e organización de quendas en función das idades, dos grupos…, xa que o que se come, xa non depende de nós. Pero, van quedando moitos elementos da planificación en ocasións esquecidos, ou no mellor dos casos a criterio do bo facer dos e das profesionais.

Cando se fai unha reflexión en grupo, moitas veces aparecen cuestións sobre o carácter asistencial ou educativo, outras sobre os desexos das familias con respecto á comida ou a autonomía das crianzas, outras sobre as prácticas que ocorren nestes momentos por parte das persoas do equipo educativo, outras sobre a falta de recursos, pero moi poucas veces sobre as diferenzas de ritmos, intereses, necesidades…de cada unha das nenas e nenos que temos na escola, tendendo a homoxeneizar e a optar pola rixidez nas decisións que tomamos.

Para facer unha boa planificación deberíase chegar a elaborar a visión do momento da alimentación, no seo do equipo educativo, aprender de experiencias respectuosas, des-aprender e desprenderse de aquelas estratexias pouco respectuosas que usaron con nós cando eramos crianzas (xa que na maioría das veces facémoslles o que nos fixeron) e marcar unha serie de obxectivos compartidos, coas estratexias mais axeitadas para acadar esa visión de comedor e alimentación na escola.

O primeiro paso é a auto-observación.

Cal é o noso ton de voz?; Cal é a nosa posición no espazo?; permitímoslles elixir ou decidir?; Utilizamos chantaxes, ameazas, subornos para conseguir que coman, do estilo “se non comes voume enfadar” “vas ir comer cos bebés” “se non comes non che dou auga” “se non comes vas ser pequena” ou mesmo enganos como meter a culler con comida cando contan co chupete ou coa auga?; preguntámoslles se precisan a nosa axuda ou metemos a culler na súa boca sen mais?; estamos pendentes das súas miradas ou facemos que sexa un mero trámite da xornada da escola, mentres falamos entre as persoas adultas?; temos estratexias para os momentos de espera?; escoitamos o que nos din ou o que nos queren dicir?, coñecemos as accións que realizan para expresar o que desexan ou o que non? …


O que temos claro é que non debemos obrigar nin forzar a comer, do contrario estamos actuando en contra da súa vontade. Isto non é respectuoso, é violento. Non é educativo, non é asistencial. É unha imposición!!.


Non fagamos con elas e eles o que non quixeramos que nos fixeran a nós!

Moitas grazas compañeiras e compañeiros polo interese e a reflexión na propia práctica. Moitas grazas familias.

Para saber mais de alimentación respectuosa:

Algo más que comer

 

* Receita para os inicios da escolarización

 

Tecendo a confianza

O proceso de familiarización e inicio da escolarización é moi complexo. Na nosa escola organizamos quendas, espazos, tempos e propostas. Variamos e flexibilizamos cada elemento en base ao benestar dos e das pequenas. Todo está pensado para as crianzas. Observámolas e imos vendo como responden. Os progresos que van facendo durante cada xornada, as dificultades que se van atopando. Imos vendo o que lles gusta, o que lles gusta menos. Estamos pendentes do que supón este espazo novo e descoñecido, que pode provocar temores, a dificultade de formar parte dun grupo onde se comparten persoas adultas, os ritmos das actividades cotiás,…Témonos que ir coñecendo. Temos que ir probando. Eles e elas van confiando. Cada día un pouquiño mais.

Contamos coas familias. Son imprescindibles no proceso. Aínda que elas nos contan, non é ata que inician na escola cando podemos ver. Solicitámoslles que intenten pasar o mais desapercibidas posible dentro do espazo. Son moi importantes para as súas fillas e fillos, ofrecen tranquilidade. As crianzas xa saben que están aínda que non miren. E, parecendo invisibles, o resto do grupo non se sinte invadido. Cando non é así, debemos reconducir. Velamos polo benestar de todo o grupo.

Ter que separarse dos fillos e fillas non é doado. En moitos casos é a primeira vez. Que duro é. Hai familias que viven a separación con tranquilidade, pero tamén as hai que o fan dun xeito un pouco mais traumático. O certo é que produce inquedanza deixar aos nosos pequenos e pequenas na escola infantil, e mais cando sentimos que choran cando nos imos. Fainos sentir mal e moitas veces repensar todo de novo. É normal. A escola entende perfectamente a situación. A escola vai levando a cabo estratexias para minimizar ao máximo as inquedanzas, que son diferentes en cada quen.

Non hai receitas máxicas para superar eses primeiros momentos agás a vontade de ir facendo camiño, familia e escola xuntas, unificando os criterios cun bo traballo en equipo, coordinado e complementario, con implicación e confianza. O que está claro e que para vós e nós o primeiro son as crianzas. Démonos tempo. Fabriquemos confianza. Confiemos!

 

* Decálogo de boas prácticas

Cando se chega á escola de Sobrado descóbrese outra forma de facer. En Sobrado o protagonista real é o neno/a. Nós non facemos, se non que observamos o que eles fan co que nós propoñemos. A observación é a ferramenta básica e a partir dela faranse propostas educativas. A nosa voz, a nosa presenza, o noso xogo para a ser dependente das necesidades dos nenos. Ó principio resulta difícil despois de coñecer outras escolas nas que a asemblea, as rutinas, etc, prima o papel do educador como presentador pero, unha vez que se coñece esta pedagoxía o difícil é volver ao anterior”. Vanesa Gómez Rey, educadora infantil

argallando cos paus

Argallando cos paus

A coordinación entre os membros dun equipo na escola é fundamental, pero coñecendo os recursos persoais cos que conta esta escola, a nosa coordinación é fundamental. Ademais, os nosos principios metodolóxicos esixen que a práctica educativa teña unhas características específicas. Facemos un pequeno resumo, a modo de decálogo, para que se teñan en conta antes de iniciar a túa experiencia laboral na escola infantil de Sobrado.

1. Daráseche indicacións do funcionamento e da organización da escola previas a cada momento. Flexibilizarase calquera das nosas funcións para mellorar a fluidez do traballo. Presta moita atención as indicacións do outro membro do equipo, deixando as experiencias previas apartadas e empápate deste facer.

2. Deberás ocupar unha posición no espazo que che permita observar ao conxunto, sen interromper os xogos, intentando ser invisible.  Sentada na cadeira é a mellor opción. Tanto as familias como as crianzas saben perfectamente o que teñen que facer e como.

3. O teu ton de voz será mais baixo que o das crianzas. Favorecemos así o ambiente tranquilo. Fálalles con normalidade.

4. Recibiras información sobre:

– As propostas presentadas, e solicitaráseche, seguramente, colaboración para levar a cabo outras propostas en función das necesidades e intereses que se observen.
– A intervención individualizada que precisa cada quen: nas comidas, hixiene, sestas, solución de conflitos ou problemas, e calquera outra situación.

5. Escoitarás as súas demandas activamente, preguntándolles que lles ocorre, colocándote á súa altura, mirándolles aos ollos intentando entender a situación, e ofreceraslle a resposta mais axeitada posible, contando co apoio do equipo educativo, se é preciso.

6. Estarás moi atenta ao manexo coidadoso do seu corpo, do mesmo xeito que che gustaría que a ti mesma te trataran, anticipándolles todo o que lle vas facer coa máxima delicadeza, gañando a súa confianza no teu bo facer. Pretendese que a atención sexa o mais individualizada posible.

7. Confiamos nas capacidades das crianzas, polo que non limitamos os seus movementos. Se percibes que hai risco nas súas accións, deberás estar mais pendente e atenta, pero xamais limitar. As nenas e nenos coñecen as súas posibilidades e aprenden facendo.

8. Intervirás:

a). Cando te conviden a formar parte do seu xogo
b). Antes que se produza unha agresión evidente, evitando danos e establecendo as estratexias pertinentes (tratadas no seo do equipo).
c). Se fas moitas intervencións durante a xornada é preciso analizar que está a ocorrer na propia práctica educativa, revisaranse  espazos,  materiais,  tempos,…facendo as adecuacións pertinentes.

9. Recorda que a afectividade é básica nestas idades, pero serán eles e elas quen soliciten ou nos dean permiso. Non te preocupes se non che fan caso e non te teñen en conta. Iso hai que ir ganándoo co tempo.

10. Os protagonistas da escola son as nenas e nenos, nunca as persoas adultas.

Burato tapado con area

Outras achegas para mellorar a nosa practica educativa :

“ As crianzas non son todas cortadas polo mesmo patrón. Cada neno e nena é un mundo, coa súa propia personalidade e con carácter único. Respecta as diferenzas e intenta cada día coñecer un pouco mais de cada un.” Mercedes Carro, nai dun pequeno.

“O traballo do persoal da escola de Sobrado desenvolverase coa menor intervención posible. A súa labor será observar ás crianzas e elaborar propostas nos diferentes espazos considerando o que precisen e respectando as súas decisións . As crianzas son as donas da escola”. Mónica Loureiro, educadora infantil

*Preparándonos para os inicios da escolarización

A escolarización das crianzas empeza moito antes de que se matriculen. Comeza mesmo cando as familias toman a decisión, cando buscan información sobre a escola ou mesmo cando se achegan para preguntar, para coñecer, para saber.

Son neses primeiros encontros, dende a primeira visita ata a matriculación, onde se empeza a establecer a relación entre as partes. Xorden conversas, acláranse dúbidas, coñécense os espazos, as persoas implicadas. As veces ocorren chamadas, visitas á escola, visitas ao blogue… está a comezar o proceso de familiarización!!.

Márcase unha data para levar a cabo a entrevista inicial, o máis próxima posible á incorporación da nena ou o neno á escola. Fainos falta saber e coñecer todo da crianza. Canta mais información obteña a escola, mellor será a resposta a ofrecer, con respecto ás necesidades e intereses das nenas e nenos e do resto do grupo. Tamén debemos coñecer a posibilidade e a dispoñibilidade da familia para acompañar nese tempo. Trátase de planificar o proceso de familiarización de xeito individualizado, xa que hai tantos tipos de planificacións do período de familiarización como nenas e nenos hai. Cada nena e cada neno precisan unha resposta específica e nós, como profesionais da infancia, debemos estar atentas, debemos observar e escoitar, para ofrecer a mellor resposta posible.

20160908_113809

Desfruta vendo xogar ao seu fillo na escola e anímao a participar

Ademais a escola prepara dous momentos importantes antes de iniciar o curso escolar en setembro: a xuntanza de familias e a xornada de portas abertas. A primeira ten como obxectivo compartir, entre todos e todas, diferentes aspectos sobre o funcionamento e a convivencia na escola. Esta convértese nun lugar de encontro onde compartir inquedanzas, suxestións, … que servirá de axuda as novas familias que se incorporan. Na xornada de portas abertas, a escola está aberta á comunidade: familias tanto das nenas e nenos matriculados como calquera outra interesada en coñecer a escola. Os espazos están preparados para que as familias os percorran e desfruten xogando coas súas fillas e fillos no lugar e ao xogo que prefiran.

obter infomación dos intereses das crianzas axúda a levar mellor os primeiros días

Obter información dos intereses das crianzas axuda a levar mellor os primeiros días

adaptamos os xogos para que dende o primeiro  contacto coa escola sexan os protagonistas

Adaptamos os xogos para que dende o primeiro contacto coa escola sexan  protagonistas

A partires dese día comenza xa o curso. Primeiro inician as crianzas que renovan na escola, e logo vanse incorporando os nenos e nenas de novas. Tanto unhas crianzas como as outras, precisan dun tempo para irse familiarizando. Ese tempo vaise axustando coas familias en función sempre das necesidades dos seus fillos e fillas e tendo en conta ao grupo de crianzas da escola.

Gustaríanos compartir con vós este artigo: http://www.alaya.es/2016/09/01/el-periodo-de-adaptacion-un-camino-hacia-la-libertad/

* Na escola falamos galego!!!

IMG_0728

Conversa no exterior da escola. En galego!!

  • Sabiades que … a lingua galega acadou o seu maior esplendor no medievo? Que tiña rango de lingua internacional por estar presente en autores galegos, portugueses, casteláns, occitanos, sicilianos,… e en cortes reais e señoriais (Santiago, Toledo, Coímbra, Lisboa,…)?
  • Sabiades que … algo importantísimo ocorreu, e durante cinco séculos a nosa lingua deixouse de usar no mundo oficial, escolar, litúrxico ou documental?
  • Sabiades que … a pesar diso, tanto a lingua como a cultura galega sobreviviron e chegaron ao novo milenio sendo a lingua maioritaria, e que foi o seu uso no eido familiar e coloquial, e a transmisión interxeneracional, o que o fixo posíbel?
  • Sabiades que … algunhas das persoas mais brillantes da nosa terra adquiriron o compromiso de lle devolver á lingua propia a dignidade que tivo en tempos pasados, que comenzou con Sarmiento no século XVIII, logo por personalidades como Rosalía de Castro, Curros, Lamas, Pondal e Murguía no XIX, e xa no XX polas Irmandades da Fala, o Seminario de Estudos Galegos, a Xeración Nós, e o compromiso doutras moitas forzas culturais, sociais e políticas?
  • Sabiades que … Antón Fraguas foi o último compoñente da Xeración Nós, e un persoeiro adicado dende a xuventude á conservación da memoria de Galicia como pobo, e que este ano 2019 é o homenaxeado no día das Letras Galegas?
  • Sabiades que … o número de galegofalantes segundo os últimos datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) deixan des ser por primeira vez a maioría da poboación?, e que … “se somos galegos e galegas é por obra e gracia do idioma” (Castelao)?
  • Sabiades que … unha das causas mais importantes foi a diminución do seu uso no ámbito familiar e coloquial, onde estaba protexido, xa que o papel socializador das nenas e nenos xa non é só a familia, se non que se comparte con outras institucións sociais e outros ámbitos (escola, medios de comunicación, grupos de iguais…), e que si calquera destes ámbitos non usan, non transmiten e non incentivan a lingua galega, pode producir unha desgaleguización e unha perda de identidade?
  • Sabiades que … na Rede de Escolas do Consorcio Galego de Igualdade e Benestar, no regulamento de réxime interno, no artigo 33 trata o uso da lingua, e di que o persoal usará a lingua materna predominante entre o alumnado, terá en conta a lingua do contorno, coidará que o alumnado adquira o coñecemento da outra lingua oficial de Galicia, e, ademais se fomentará unha primeira aproximación á lingua estranxeira?.
  • Sabiades que … na nosa escola as nenas e os nenos teñen a sorte de escoitar falar galego dende que nacen e que cando comenzan a falar, usan a lingua galega, grazas ás familias e ao entorno?
  • Sabiades que… na escola de Sobrado temos preocupación e non entendemos cando observamos que as familias se dirixen aos seus fillos e fillas en castelán sendo galegofalantes, rompendo a transmisión interxeneracional protectora da lingua e que fixo que chegara até os nosos días?
  • Sabiades que … o equipo educativo da escola de Sobrado:
    • adquiriu o compromiso de formar parte do ámbito protector da lingua galega coñecendo a súa situación de desvantaxe fronte a outra lingua cooficial, facéndoa útil e normal, e tendo especial sensibilización en protexela e non eliminala dos espazos que recuperou, como a escola??
    • é coñecedor da existencia doutros axentes socializadores que o fan en castelán, polo que usar o galego de xeito normal nas familias e na escola, cando menos, fai que as crianzas sexan verdadeiramente bilingües (capacidade de poderse expresar nas dúas linguas indistintamente)? (Si solo se lles fala castelán, non!!)
    • xa sabía que falar dúas linguas axuda ao noso cerebro a se desenvolver mellor, protexe as neuronas, fomenta a autoestima pola capacidade de expresión e moitas vantaxes mais ??
    • é consciente da importancia social de aprender  outras linguas estranxeiras que son mais doadas de adquirir cando somos bilingües?
    • Sentimos orgullo de vivir nun territorio onde se falan as dúas linguas romances mais extensas (o español-castelán é falado por case 600 millóns persoas no mundo e o galego-portugués por case 300 millóns) que nos conectan con moitas culturas do mundo hispano e lusófono, e que somos a envexa de media Europa por sermos bilingües?.
    • Pero…. Sabemos que para ser bilingües de verdade e obter todos eses beneficios, temos que reforzar o galego xa que é, na actualidade, a lingua mais debilitada das dúas.

Falemos galego!! falémoslles galego!!

PARA SABER MAIS:

* Día 8 de marzo de 2019 : Estamos pendentes da igualdade de oportunidades? Imos ver!!!!!

Algunhas investigacións (“Gender stereotypes about intellectual ability emerge early and influence children’s interests” (2017), realizada por investigadores estadounidenses y cuyos resultados han sido publicados en la revista Science) aseguran que as nenas comezan a sentirse menos intelixentes que os nenos a partires dos 6 anos.

Somos conscientes da responsabilidade que temos neste aspecto as persoas que nos relacionamos coa infancia (a escola, a familia)?. Que podemos facer?

Os estereotipos de xénero son aquelas crenzas fortemente arraigadas socialmente de como son ou deben ser as mulleres e os homes. Inícianse dende antes de nacer as nenas e os nenos e é a sociedade en xeral a que tende a perpetualos, facendo que dean lugar a situacións de desigualdade e discriminación. Por xustiza e por responsabilidade, tanto a escola como a familia debemos estar atentos para a súa eliminación.

Algunhas reflexións de especial relevancia con respecto a este tema:

    • Estamos animando ás nenas a que se movan, a que asuman novos retos motores, a estar no centro da proposta, que ocupen espazos relevantes…? Seguimos arroupando ás nenas sen lles dar a oportunidade de se mover, de asumir retos, de desfrutar dos logros dos seus movementos e das súas posibilidades?

Permitir asumir retos e desfrutar do acadado!!!

Permitir asumir retos e desfrutar do acadado!!!

    • Dámoslle oportunidade a eses nenos mais activos, mais movidos, a centrarse en aspectos que precisen atención, concentración, lentitude, paciencia…?

    • Estamos animando aos nenos a falar dos seus sentimentos cando algo lles molesta dos outros?Ao uso das palabras e a expresión das emocións?

Izan pon a descansar os bebés e logo deitase el.

Izan pon a descansar os bebés e logo deitase el.

    • Animamos ás nenas a rexeitar o que non queren? Aprendémoslles a dicir “non quero” “Non me gusta”, ou preferimos que sexan “obedientes” ??

    • Prestamos atención á nosa linguaxe tanto oral como escrita? Facemos unha linguaxe inclusiva ou pola contra seguimos chamándolles “nenos” a tódalas crianzas? Recordemos que o que non se nomea non existe!!!

    • Somos conscientes de que os xoguetes non teñen sexo? Como é posible que moitos nenos e nenas con moi pouca idade falen de que tal ou cal xoguete é de nenos ou de nenas? Que lle estamos dicindo nas casas? Que información están a ofrecer os medios de comunicación? E o peor, que estamos a dicir e facer as escolas? 

Diego asumiu a responsabilidade da alimentación dos pequenos, axudándolle a mellorar o seu comportamento con respecto a eles na escola.

Diego asumiu a responsabilidade da alimentación, axudándolle a mellorar o seu comportamento con respecto as amizades na escola.

    • Os referentes das crianzas nos contos que lles lemos rompen cos roles e estereotipos de xénero? as princesas loitan e se defenden? e os nenos choran e amosan os seus sentimentos?.

    • Potenciamos ou favorecemos que non só sexan as nais as que participen da vida da escola? Facemos dende a escola que os pais formen parte e desfruten como fan as nais ?

o benestar das crianzas e cousa de todas e todos.

o benestar das crianzas e cousa de todas e todos.

    • Damos oportunidades de corresponsabilidade ás nenas e aos nenos? Facemos que sexan momentos de desfrute e experiencias enriquecedoras para as crianzas?

    • E as familias? Temos as mesmas posibilidades de desfrutar da crianza dos nenos e das nenas tanto se somos pais como se somos nais?

Botádelle unha ollada á publicación do ano pasado:

http://www.escolasinfantisdegalicia.es/sobradodosmonxes/2018/03/

 

MOITAS GRAZAS, MOITO QUEDA POR FACER  E  FELIZ DÍA DA MULLER!!!!!.