* Hai que ser obediente??

Norma: coidamos e admiramos aos animais sen danalos

“Hai que ser obediente” “Hai que facer caso”!! Cantas veces as persoas adultas lles dicimos isto aos nosos nenos e nenas, na casa, na escola, …? E verdade que hai que ser obediente? Que significa ser obediente?

Ser obediente e obedecer significa someterse ás ordes ou mandatos de alguén. Os sinónimos son ser dócil, guiado ou submiso. Educar na obediencia significa que os nenos e nenas deben facer o que as persoas adultas lles mandan, independentemente da súa vontade, criterio ou necesidade…

Isto vennos moi ben a nós. Que os nosos nenos ou nenas non cuestionen, non nos protesten, non confronten, non nos monten un espectáculo nos lugares menos procedentes …, fainos a vida mais doada, pero debemos saber que ser obediente, ter que obedecer ou  portarse ben, sen mais, adoita ser efectivo a curto prazo, e se persistimos tan só conseguiremos nenas e nenos  submisos  que precisaran de alguén que lles diga que teñen que facer ou non en cada momento.

norma: lavamos as mans antes de xantar

Norma: coidamos  e recollemos os elementos de xogo ao terminar

E diredes, entón vou deixar que faga o que lle dea a gana? Vou deixar que se manque? Vou deixar que tal situación lle prexudique? Vou deixar que moleste aos demais? Pois a resposta é NON.
Os nenos e nenas precisan límites, e estes deben ser claros e entendibles para ser efectivos, pero dende o respecto, dende o agarimo, que é a mellor forma de aprendelos. Deben primeiro entender as normas que deben cumprir. O ambiente calmado axudaranos moito. Na nosa man está   facilitar a interiorización das normas, educando a persoas responsables e competentes. Anticipar o que vai ocorrer, explicarlle as razóns, atender as súas demandas, escoitalos con atención… son algunhas das estratexias que usamos na escola como alternativas. E funcionan!

Moitas Grazas

* Feliz día de Rosalía

Alá, no 1837, o 24 de febreiro, naceu en Compostela Rosalía de Castro, a nosa figura central da literatura. Cento oitenta e catro anos. Hoxe está de aniversario, e o noso Pobo tamén. E todo grazas   á súa obra, innovadora, comprometida e adiantada ao seu tempo. Foi quen de poñer a nosa Terra, o noso  sentir,  a propia cultura e a  propia lingua, tan  desprestixiadas e danadas, no núcleo,  iniciando a recuperación da identidade de Galicia.  Pero ademais  cabe destacar que esta muller non tivo medo a ser  politicamente incorrecta e rebelde, manifestando inxustizas,  e situacións que aínda hoxe están tan de actualidade, e así nolo amosa nas súas obras cargadas de feminismo e de denuncia de inxustizas sociais, converténdose na referencia para unha Galicia que se transforma e recupera a súa conciencia galega e de amor polo propio.

Falar galego ou usar a nosa lingua en calquera dos contextos da nosa vida, pode ser tamén un acto de rebeldía aínda hoxe en día, mais  na nosa escola temos a grande sorte de contar con familias que usan e transmiten aos seus fillos e fillas a lingua galega. Saben  que  transmiten  modalidades de expresión e de pensamento propias, as tradicións, os recordos,  a identidade e a integración na sociedade, …transmiten riqueza. Usar na escola a lingua materna é,  ademais de velar polo seu prestixio, favorecer unha educación de calidade ,  xa que axuda a  respectar e preservar o patrimonio cultural e lingüístico do pobo galego,  e  ademais é a base de apoderamento das persoas e da nosa sociedade.

moitas grazas

*As despedidas da escola

Carmela cóntalle a papá cousas da escola

Moitas veces a despedida, momento no que as familias veñen buscar aos seus fillos e fillas, adoita ser esquecido nas planificacións docentes, mais debemos ofrecerlle a atención que se merece pola súa especial relevancia. Nós planificámola  dende o punto de vista das nenas e dos nenos e,  a partir das  observacións,   establecemos as  estratexias  individualizadas que fagan falta para chegar ao establecido.

En liñas xerais,   imos anticipando con cada un e unha cando se achega o momento de marchar.   Dirixímonos  a cada nena ou neno, sen interromper nin  romper o ambiente tranquilo da escola, falándolle á súa altura e en voz baixa, con calma e sen presas, favorecendo a autonomía, e acompañámolos cara a súa familia, facendo que o paso da escola á familia, sexa con tranquilidade e fluidez .

A mamá solicita a colaboración de Manuel para poñer o abrigo

Antes da pandemia  as familias podían entrar na escola, pero con esta situación que estamos a vivir na actualidade, cando a familia chega á escola debe agardar a que o persoal lle acheguemos ao seu fillo ou filla e, se outra familia está nese proceso, deberase agardar a quenda, fora do campo de visión das nenas e nenos, até que a entrada estea libre ou reciba indicacións de achegarse. En calquera caso, as familias saben que o respecto polo ambiente tranquilo da escola e polo resto das nenas e nenos do grupo, é de obrigado cumprimento. Evitar ruídos, timbres, coidar o ton de voz, e outras situacións que poidan alterar aos pequenos en particular ou ao grupo en xeral, é fundamental para levar a cabo as despedidas que pretendemos.

Solicitamos que o ambiente da escola sexa tranquilo tamén nas despedidas

Ademais, é importante comentar que a despedida convértese nun momento especial para compartir con cada unha das familias, de xeito informal, as vivencias das fillas e fillos mais significativas da xornada dentro da escola. Pero non debemos esquecer que o protagonismo é das nenas e dos nenos, e que xamais a conversa das persoas adultas lles restará o protagonismo que lles corresponde. Polo que nos centraremos en ofrecer aquela información que permita compartir coas nais e os pais a xornada nun par de frases, como se dunha imaxe da súa crianza se tratase, retos que acadaron ou que están en proceso, as novas conquistas, os intentos que fan, as alternativas que procuran, as aprendizaxes que van facendo, ou outras cuestións que se consideren relevantes, favorecendo que a transmisión de información sexa variada, xa que hai múltiples accións do cotiá que as nenas e nenos fan na escola.

Agarda a chegada da familia

E por último, para o equipo da escola o momento da despedida convértese nunha grande fonte de información sobre a relación que teñen os nenos e as nenas coas súas nais e pais. Observar como se interesan pola súa xornada, como se comunican con eles e elas, como lle posibilitan a autonomía, como limitan situacións, … danos, en moitas ocasións, pistas para comprender e poder planificar intervencións, accións e propostas educativas individualizadas que beneficien   a cada un dos nenos e das nenas que temos na escola. Trátase dun tempo de observación privilexiada.

Moitas grazas

* Que ven o APALPADOR!!!!

 

Castañas

Estamos afeitos por estas datas a ver ao papá Noel por todas partes, mais na nosa terra, contamos cunha personaxe que ven da tradición, de cando non había centros comerciais, nin televisións, … Trátase dunha figura que aparece e se manifesta con diferentes nomes noutros lugares da área galego-portuguesa: Apalpador, Apalpa-barrigas, Pandegueiro, Pandigueiro ou mesmo en outros territorios como o Olentzero que visita ás nenas e nenos vascos, o leñador Esteru en Asturias,…No noso caso trátase dun home moi grande, de oficio carboeiro, que nas noites do 24 ou o 31 de decembro baixa das montañas do Courel ou dos Ancares para recorrer os fogares de Galiza. Ten unhas mestas barbas ruibas, pantalón de pana, camisa, chaleco, pucha na cabeza, zocos, un caxato e leva un grande saco ao lombo. Seique esas noites entra silenciosamente nos cuartos das nenas e dos nenos,  e lles apalpa as barriguiñas para ver se están mantidos. Se están dilles “así esteas todo o ano” e déixalles unha presa de castañas. Tamén deixa agasallos,   que leva no saco para os nenos e nenas galegas na noite de nadal ou de ano vello.

Esta lenda estaba  desaparecida, e foi recuperada pola tradición oral recollida. Fora substituída por outras foráneas,  importadas, que fixeron que a nosa propia fose case  esquecida por completo. Dende a escola consideramos que temos a obriga de darlle difusión e facer que os nosos pequenos e pequenas coñezan o propio, o noso, a nosa cultura e a nosa tradición. Coñecer é o mellor xeito de poñer en valor.

Deixámosvos un enlace para coñecer máis desta entrañabel personaxe, e aproveitamos para desexarvos unhas felices festas  e un  ano novo con moita saúde!!

Triloxía de Xoán G.

 

*Escola infantil si, “guardería” non! … Algunha cuestión!

As propostas teñen en conta os intereses diferentes

Aínda que a expresión “gardería” ou “guarde” segue a ser utilizada por moitas persoas cando se refiren á escola infantil, é importante comentar que se trata de conceptos totalmente diferentes. En primeiro lugar dicir que o termo “guardería” está en desuso (aínda que a siga a usar moita xente e incluso os medios). As “garderías” foron tradicionalmente aqueles espazos dedicados a gardar aos nenos e nenas, e os traballadores deses establecementos dedicábanse ao seu coidado. As escolas infantís, non teñen nada que ver. O seu obxecto é o desenvolvemento integral e harmónico das nenas e nenos, nos distintos planos – físico, motor, emocional, afectivo, social e cognitivo-, e procurar aprendizaxes que fan posible o devandito desenvolvemento, tamén ofrecen apoio á función educativa da propia familia e facilitan a conciliación.

Moitas veces dende as escolas protestamos e corriximos cando o ouvimos o termo que non nos corresponde, mais cremos que a mellor forma de que se elimine é dando a coñecer e explicando que é o que nós facemos dentro da escola, que nada ten que ver con gardar a ninguén.

Comentar que ofrecer atención educativa ao primeiro ciclo de educación infantil en Galicia implica seguir unha normativa específica de obrigado cumprimento. As escolas infantís do Consorcio, contamos ademais cun proxecto educativo marco, aínda que son os equipos educativos das escolas quen o concretarán nun proxecto educativo propio e mediante unha proposta pedagóxica que será desenvolta na propia practica docente.

A escola infantil de Sobrado conta cun proxecto educativo no se optou por un tipo de metodoloxía na que o neno e a nena están no centro. Nós non somos protagonistas, pero estamos sempre presentes, observamos atentamente para coñecer en profundidade. Preparamos os espazos cada día en función da proposta planificada, e esa proposta deseñase a partir da observación diaria de cada un dos nenos e das nenas da escola. Os elementos, materiais, espazos, tempos,… teñen unha razón de ser. Os nenos e nenas mergúllanse no seu propio xogo guiados polo seu interese, e nós estamos pendentes de que os elementos do espazo renoven o seu interese, recollemos os materiais que o grupo non emprega, colocamos outros, cambiamos de espazos, … Fomentamos a súa actividade autónoma. Acompañamos con palabras as accións das pequenas e dos pequenos para facelas conscientes do que fan, ofrecemos mensaxes claras, anticipámonos a súa acción, axudamos a tomar conciencia deles mesmos e mesmas, dos outros e do mundo que os e as rodea, e buscamos a súa cooperación, establecendo unha relación privilexiada que promova a actividade autónoma. Observamos, rexistramos, documentamos e establecemos estratexias e propostas tratadas no seo do equipo. Compartimos coas familias nas titorías, buscamos solucións en conxunto, chegamos a acordos, imos revisando e valorando. E mediante estratexias que melloran un vínculo seguro intentamos que as nenas e nenos da nosa escola se sintan persoas queridas, valoradas e aceptadas.

Moitas grazas e até a próxima!

Interese diferente no mesmo espazo

*Miremos dende os seus ollos. Que vemos?

Os primeiros días de este setembro foron moi agradables. Todo no exterior. A nai, o pai, o avó, avoa … acompañan. O tempo non chega a nada, e todo o que hai é novedoso e entretido. Vanse con gañas de volver ao día seguinte. Pouco a pouco se van incorporando amigos ou amigas na escola. Poucas. E acompañadas por algún membro da súa familia. Até chegar a un día no que as familias, aínda que volven, xa non están na escola. Son momentos duros!!

Fagamos un sinxelo exercicio: poñernos no lugar dos nenos e nenas. Miremos dende os seus ollos. Que vemos? Podería ser algo de isto: nin mamá nin papá están, hai outros nenos e nenas moi rápidos e que chegan antes aos xoguetes, cando os demais choran ou berran moito póñenme nervioso/a, non me entenden, teño fame, teño sono, teño desgusto, enténdenme á primeira, aténdenme, chego a onde desexo, podo xogar con outros nenos e nenas, podo facelo só/a, … Aparecen unha serie de situacións que provocan emocións que non sempre son agradables e poden producir malestar, cansazo, nerviosismo, …

Acougo

Pouco a pouco empezan a contar con nós, pasan os días e as semanas e vámonos entendendo, imos  comprendendo. As observacións axudan a entender e a descubrir as oportunidades de acción educativa  e as respostas,  buscando aquel puntiño mais aló, enriquecendo. Dentro desas observacións encóntrase a relación interpersoal  coas persoas adultas da escola, con nós. Observamos se as nenas e nenos se encontran ben con nós na escola, se parecen sentirse queridos, aceptados e valorados pola nosa parte, é intentamos contribuír e establecer as estratexias pertinentes para  que establezan un apego seguro.

As relacións de apego dos primeiros anos, teñen unha peculiaridade especial, porque contribúen a definir un certo estilo de aproximación coas relacións de apego que se teñan ao longo da vida e  incluso poden confirmar ou modificar patróns de relacións aprendidos das nais e dos pais.

Aloumiño

Ofrecer un apego seguro significa ofrecerlles confianza e sensibilidade, escoita e resposta, amosarse dispoñibles ofrecendo contacto cando se precisa e respondendo de xeito sincrónico ao estado emocional de cada un delas e deles.

Que agradable é observalos tanto individualmente como dentro do grupo!. Como se relacionan, como xogan, como se van afacendo ás actividades do cotiá, …que ben!! Isto que pode parecer, aos ollos das persoas adultas, algo sen importancia, é un proceso tan difícil!. Difícil tarefa, intentamos estar á altura!

até a próxima!

* SILENCIO, por favor!! Estamos escoitando ás crianzas!

Xa é o inicio do curso. A escola escoita a información que ofrece a familia sobre a actualidade de cada unha das propias crianzas. Hai moita información, o que lles gusta, o que non lles gusta, os xogos preferidos, os momentos onde parece que teñen mais sono, mais fame, o mellor momento para xogar e iniciar a escola…con toda esa información imos organizando os horarios, os espazos, os elementos e os momentos do cotiá no período de familiarización.

Escola de Sobrado, horta. Setembro

Realmente que todo empece e remate no exterior é un éxito, e que as familias poidan acompañar aos seus fillos e fillas é o mellor. Pouco a pouco a familia vai desaparecendo da escola. E as crianzas van estando cada vez mais tempo tranquilas sen elas. Como pasan mais tempo na escola vanse incorporando actividades do cotiá, como hixiene, almorzo, e as normas que lle son inherentes, que ademais pronto son asumidas e practicadas por eles e elas. Sen darnos conta imos facendo toda a nosa xornada.

Na maior parte dos casos é así. Pero hai ocasións que non todo é tan doado.
Hai nenos e nenas que teñen problemas para entrar e quedar na escola, choran cando se ven sen a súa familia, outros protestan parece que por ter algún tipo de incomodidade (sono, fame …), outros non queren saber nada de normas (lavar as mans antes de comer…), outras non toleran ben a frustración, e incluso hai os e as que protestan cando a familia os veñen buscar… Pois ben ante todas estas situacións a escola debe dar resposta. E está claro que a resposta ten que ser individualizada. Non a todos e todas lles pasa o mesmo, non todos precisan o mesmo. En ocasións a resposta axeitada pode estar en nós ou na nosa man, polo que o equipo educativo vai facendo observacións para atopar a mellor solución ao respecto, establecendo as estratexias de mellora educativas necesarias para conseguir o obxectivo proposto, analizando e axustando até dar coa solución. Mais, ás veces a solución non está na nosa man e precisamos a colaboración da familia. Cando colaborades con nós a situación mellora tanto…!!


Non debemos esquecer que hoxe en día para moitos nenos e nenas, a escola é case o único lugar onde se atopan con outras crianzas. E como nos dí o pedagogo Francesco Tonucci, a verdadeira necesidade das crianzas é xogar con outros nenos e nenas libremente. Tanto a escola infantil como as familias deberíamos telo en conta. Por iso precisamos propoñer unha variedade de ambientes para que o xogo sexa mais rico e polo tanto teñan mais experiencias de xogo e,  polo tanto,  mais aprendizaxes (relacionarse, compartir, xestionar, escoitar, cooperar, expresarse, actuar, probar, experimentar, …). A colaboración familia-escola e a atención aos intereses e necesidades das crianzas de xeito individual pola nosa parte, achéganos a poder escoitar o seu mundo interior, poder facer acompañamento a cada unha das súas conquistas confiando nas súas competencias e capacidades.

Que a pandemia non limite o xogo nin a escola !!

Moitas grazas

* Ilusión para o novo curso

 

Vaia curso mais raro este! Tantos cambios houbo, tantas presas, tantos apuros,…e de repente,  todo se para. Todos e todas para casa. Agardamos expectantes. A  ver que pasa.

O equipo da escola  poñémonos en contacto de seguida . Imos  traballar de outro xeito, dende a distancia, nas nosas propias casas. Entendemos  que isto pode ser unha grande oportunidade. Para a reflexión individual e a posta en común, para a reflexión e o diálogo. Para o análise das posibilidades da nosa realidade e  apostar polo conxugar das capacidades persoais, para planificar e ofrecer unha escola coa maior calidade posíbel. Temos tempo!

Analizamos e repensamos o tipo de escola que queremos ofrecer, reflexionando sobre a misión da mesma ou para que serve a escola infantil. Tamén pensamos sobre a visión da escola ou como queremos que sexa vista. Pensamos e compartimos as propias experiencias. Analizamos as estratexias que como profesionais debemos levar a cabo para conseguir o que desexamos e ir achegándonos ao ideal de escola que perseguimos.   Tamén tratamos sobre a infancia en xeral, en clave de potencialidades e de capacidades, e como suxeitos activos que teñen uns dereitos que deben ser tidos en conta e escoitados, e por suposto o noso rol docente, ou o tipo de  profesionais que desexamos transmitir, que queremos ser, que debemos ser segundo os argumentos pedagóxicos mais respectuosos coa infancia . E, polo tanto,  as estratexias educativas que están á nosa man para poder acadar todo o que formulamos, sabendo que moito parte de nós, e en que en nós está o cambio.

Creando e desfrutado

 

Xa de volta á escola (aínda sen nenos nin nenas) puxémonos mans á obra con todo aquelo que se estivera reflexionando e planificando. E, a chegada do protocolo de actuación para as escolas infantís fronte ao coronavirus, confirmou gran parte do noso modo de facer na escola (andar descalzos no interior, uso do exterior todo o ano, …) mais, aínda que supuxo ter en conta aspectos relativos á protección e a prevención, posibilitou abrir a mente a novas posibilidades da nosa realidade.  Foron tempos para limpar, organizar, rexeitar, arranxar, …no interior da escola e tempos que repensar e ampliar as posibilidades do exterior. Traballo duro, intenso e en equipo.

Ampliando o exterior

Arranxando e coidando a horta

 

O concello de Sobrado sempre colaborando

 

 

A nova herbiña do novo exterior!!!!!

 

A herbiña medrando

 

 

Sentimos  pena polas crianzas que remataron, sen despedidas, dun xeito tan diferente: un agarimo moi grande para todas e todos eles!!

Sentimos esperanza de que todo isto se supere canto antes, e que non se impida o contacto, o achegamento físico, os aloumiños, tan necesarios para a aprendizaxe e o desenvolvemento!

Temos moita ilusión para o comenzo!

 

Feliz agosto  e moita saúde!

Vémonos en setembro!

 



 

*Avaliamos??

Pintura Maternidade. Leandro Lamas

 

Nestas alturas de curso, entre xuño e xullo, o equipo da escola de Sobrado realizaba reunións onde se comentaba a evolución do desenvolvemento de cada unha das nenas e dos nenos da escola. Falabamos das crianzas, de como chegaran á escola nos inicios e como estaban nese momento, axudabámonos con fotos e materiais, de todo o curso, e case sempre nos emocionabamos cos avances conseguidos das nosas neniñas e neniños.

Como medran, canto aprenden…que rápido pasa o tempo!!

Case sempre precisabamos colaboración das familias ou mesmo planificabamos traballos en conxunto entre as dúas partes, para resolver certas cuestións que afectaban directamente a os seus propios fillos e fillas. Para iso planificabamos as titorías. Nelas, a escola aportaba toda a información coa que contaba de determinada situación e solicitaba a visión da familia ao respecto, reflexionábase sobre un establecemento de estratexias a levar a cabo encamiñadas á mellora do benestar do neno ou da nena, marcábanse uns obxectivos e un compromiso de accións pensadas e compartidas.

Con todo isto facíase un informe que se entregaba ao final do mes, ao final do curso.

E agora? que pasa este curso???

Pois como a escola se fechou no mes de marzo, o equipo educativo non temos información das crianzas para elaborar un informe final. A atención educativa estivo a cargo exclusivo das familias e son elas, sodes vós, as que tedes a visión completa da situación dos vosos fillos e fillas neste momento. Sería absurdo entregarvos un informe no que valorásemos aos nenos e nenas coas observacións recollidas até o mes de marzo, xa que nestes momentos xa non sería válida. Os nenos e nenas medran e xa están noutro momento de desenvolvemento, logo de todos estes meses. Así que, teredes que ser vós mesmas, familias, quen teñades que facer a valoración final do curso se queredes, e podedes apoiarvos en esta serie de orientacións.

Primeiro hai que saber o que precisamos valorar. Propoñémosvos que vos centredes nos seguintes aspectos: os psicomotores, relativos as destrezas corporais; a comunicación, a capacidade de facerse entender e o interese e comprensión do que escoita; as relacións sociais, coas persoas coñecidas, descoñecidas,…;a autonomía, interese por facer por propia iniciativa, e as emocións, como defende os seus intereses, como xestiona os conflitos, …

Para poder avaliar a progresión e o desenvolvemento, deberemos pensar como estaban as nosas fillas e fillos no inicio do confinamento, e como están agora, usando os nosos recordos, vídeos, fotos, visións do resto da familia

Coa valoración facemos unha análise da evolución da nosa nena ou neno. Observamos que aspectos se desenvolven con fluidez e cales precisarían de algún tipo de estratexia de mellora. Buscar as posibles solucións en familia e mesmo permitirnos colaboración, sería óptimo !!!

Recordade que para que un neno ou nena ande, fale, escoite, controle esfínteres, defenda os seus intereses, sexa autónomo, … o único que precisa é que se lle dea a oportunidade, con afecto, agarimo e tenrura, coa comunicación necesaria, con escoita mutua, con respecto e empatía, apoiando e ofrecendo retos para estimular os logros, e establecendo os límites necesarios para acadar un control das emocións e do propio comportamento. Reflectindo, en definitiva, un modelo educativo que nutra.

Moito ánimo familias e contade con nós para calquera tipo de cuestión educativa que consideredes!!

 

 

* Carvalho Calero

 

E moi complicado definir unha figura tan importante como Ricardo Carvalho Calero, homenaxeado hoxe, día das Letras Galegas, nesta humilde entrada de blogue.

Seguro que xa tivestes información sobre el a través dos diferentes medios, mais desexamos seleccionar algunha información  que é de interese para a nosa escola.

Interésanos dar a coñecer de Carballo Calero o proxecto pedagóxico avanzadísimo que levou a cabo durante 15 anos como director do colexio Fingoi en Lugo, dende o 1950 até o 1965, no que poñía en práctica o coñecemento para a vida,  a idea de que as persoas se educaran como persoas libres de xeito integral. Pensemos que nesas alturas, en plena dictadura, as escolas, tanto relixiosas como púbicas, eran memorísticas e sen conexión coa realidade próxima. Polo que, inspirándose na Institución Libre de Enseñanza, e tendo en conta que estaba recoñecido como un centro de ensino experimental non homologado, e que o alumnado tiña que examinarse por libre, puxo en marcha ese proxecto pedagóxico.  Ese proxecto estaba centrado nos ciclos da natureza, era científico, de coeducación, de ensino globalizado e personalizado, con profesorado implicado e comprometido con reflexión sobre a práctica para dar resposta ás diferenzas individuais e ás  necesidades e retos educativos, onde a cultura como o teatro e a literatura en galego era introducida.   E fixádevos de que época estamos a falar!.  Moitas veces andamos á procura de referentes pedagóxicos, e témolos ben preto de nós!. É importante comentar que todo este proxecto levouno a cabo sen poder figurar como director, xa que a súa situación de pertenza ao bando dos perdedores da guerra,  impedíalle exercer cargos. 

Outro aspecto que desexamos dar a coñecer é que durante toda a súa vida dignificou a lingua galega.  Pensade que con só 17 anos, sendo un brillante estudante universitario de Dereito, empezou a formar parte do Seminario de Estudios Galegos (institución creada para estudar e divulgar o patrimonio cultural galego,  e para formar investigadores, unha universidade galega), onde admirou e se relacionou cas mellores e maiores persoalidades galeguistas,  chegando a elaborar o anteproxecto do primeiro Estatuto de Autonomía.  Liderou o partido galeguista na súa terra natal. Coa guerra civil,  todo se truncou!. Mais a súa erudición,  cultura e o seu minucioso e inxente traballo de estudo, investigación e produción, converteuno no mellor coñecedor do idioma de noso en todas as súas dimensións. Será  solicitado  no ano 1965, para dar as primeiras aulas  de lingua e literatura galega na Universidade. Toda unha vida velando pola  lingua e literatura  galega, un referente.  Desexamos que a lingua galega estea presente en todos os ámbitos da nosa vida, na nosa escola, no noso entorno. O galego para todo. O noso deber e compromiso como escola  é usala, normalizala e protexela. Dende aquí invitamos ás familias  que a  usen, que a falen, que lle ofrezan aos seus fillos e fillas o dereito da lingua propia. 

 

A  persoa mais capacitada para planificar a lingua galega e mantela con boa saúde, era Carvalho Calero. Consideraba que para que o galego fora unha lingua normalizada, de uso normal en todos os ámbitos, no culto, no común, no científico e técnico,… unha lingua normal que deberían usar as persoas galegas, habería que reducir a distancia entre o galego e o portugués. Achegármonos os países lusófonos. Baseándose na historia da lingua galega, retomando o proceso natural que ela debería seguir.  A lingua galego-portuguesa, naceu no norte e avanzau cara o sur, impoñéndose á mozarabes da Lusitania, e logo foi polo mundo grazas a expansión marítima.   Mais ocorreu un feito histórico: a nosa zona quedou dividida por unha fronteira política cando se creou o reinado de Potugal. A parte norte ficou  isolada e colonizada polo reino castelán, influenciando a  fala e ortografía.

E,  aínda que non foi o primeiro en defender esta postura, xa que dende o século XIX,  había autores que o facían, D. Ricardo Carvalho Calero é  principal pensador e fundador do reintegracionismo moderno,  defendendo que  isto aseguraría unha xanela de oportunidades e, facilitaría a supervivencia do galego. 

Mundo lusófono

Tal e como está a situación da nosa lingua é preciso que a usemos, que a fagamos competitiva e normalizada, que a desconfinemos e solicitemos o seu uso en calquera ámbito da vida. Mais sería moi interesante, aproveitando o ano de Carbalho Calero ir achegándonos pouco a pouco ao galego internacional. Intentarémolo na nosa escola!

De Carballo a CarvalhoPremede nos seguintes enlaces:

 

CONTO BOLECHAS

AGAL DESCUBRINDO O GALEGO INTERNACIONAL

CARVALHO CALERO, VIDA E OBRA

 

Obrigada!!