Bingo de cores

Achega da Escola Infantil Boiro Praia Xardín para xogar toda a familia.

Nome: Bingo de cores (Xogo de mesa en familia)

Idade: 2-3 anos

Obxectivos:

  • Interiorizar as cores de forma lúdica
  • Desfrutar de momentos de ocio en familia
  • Crear xogos a partir de materiais presentes na casa

Materiais:

  • Cartón
  • Anacos de papel de distintas cores
  • Tapóns ou pezas diferentes (que farán a función de fichas)

 

 

 

 

 

Rol do adulto:
Consiste en colaborar coas nenas e nenos na preparación do material. En primeiro lugar debuxamos unha cuadrícula nun anaco de cartón, de forma que se dispoñan 9 espazos. Pegade en cada oco un anaco de cartolina.
Reservade un anaco de cada cor nunha bolsiña.
*Alternativa: se non tedes papeis de cores podedes pintar os ocos con pinturas,. En lugar da bolsa creade un dado, pintando cada cara dunha cor.

Descrición:

Cada participante dispón de un cartón, e de 9 fichas. A actividade consiste en quitar un anaco de papel da bolsiña, unha vez identificada a cor, taparémola no cartón cun tapón ata que tapemos todas as cores do noso cartón.

 

O desenvolvemento da linguaxe

Información sobre o desenvolvemento da linguaxe nos bebeś que nos aporta a Escola Infantil de Foz.

“A linguaxe é a expresión dun acordo entre un grupo de homes e só o poden  comprender aqueles que conviñeron en representar determinadas ideas mediante determinados sons”. Montessori, M.  (2016): Educación  para un mundo novo. Pontevedra: Kalandraka.

Chámase desenvolvemento da linguaxe (ou adquisición da lingua materna) ao proceso cognitivo polo cal os seres humanos, facendo uso da súa competencia lingüística innata, aprenden a comunicarse verbalmente usando a lingua natural usada na súa contorna social ao momento do seu nacemento e durante a súa infancia ata a puberdade.

Os seres humanos temos diferentes maneiras de comunicarnos a través de distintos tipos de linguaxe: corporal, verbal, escrito, musical, matemático e plástico (escultura, pintura). Na maioría de seres humanos isto dáse principalmente durante o primeiros cinco anos, especialmente no que se refire á adquisición das formas lingüísticas e dos contidos. Durante estes primeiros anos ten lugar a maior velocidade de aprendizaxe e adquírense os elementos básicos e os seus significados e ata antes da adolescencia consolídase o uso, a interferencia pragmática, a capacidade para entender enunciados non literais ( irónicos, sarcásticos, etc.).

Os primeiros anos constitúen o período fundamental, aínda que o desenvolvemento da linguaxe prolóngase moito máis alá dos primeiros anos. O recentemente nado recoñece a voz da súa nai. Durante os nove meses de embarazo, desenvolveu os sentidos dentro do útero e isto facilitaralle a adaptación ao mundo extrauterino. A primeira linguaxe ou forma de comunicación que ten o bebe é o pranto. Os bebés nacen coa facultade do pranto e está será a súa forma de comunicarse durante un tempo. Polo xeral, os prantos dun bebé indican que algo vai mal: estómago baleiro, un cueiro mollado ou sucio, pés fríos, cansazo, necesidade de de que o collan en brazos e o abracen, etc. Aos poucos a nai será capaz de recoñecer que necesidade está a expresar o seu bebé nese momento, saberá distinguir se o pranto é de sono, fame…e reaccionará.

Hai estudos onde se distinguen estes tipos de prantos e dependendo do ton, duración…diferencian unha ou outra reclamación por parte do bebé. O bebé tamén pode chorar cando  se sente angustiado por todas as imaxes e sons do mundo que lle rodea, ou sen ningún motivo aparente. O pranto é a principal forma que teñen os bebés de comunicarse, pero tamén poden utilizar formas de comunicación máis sutís. Aprender a recoñecelas é gratificante e pode reforzar o vínculo co pequeno.

Os estudos lingüísticos revelan que a linguaxe está sobre todo ligado ao oído, do mesmo xeito que o movemento está vinculado á vista. (Montessori, 2016). A medida que o neno vai crecendo e madurando vanse desenvolvendo os sentidos. Cando nace o bebé, é fundamental estimular a súa fala e a súa linguaxe para establecer un vínculo afectivo cos seus pais, coa xente e a contorna. Por medio da comunicación coñécense as necesidades, o comportamento e as sensacións do bebé; ademais, obsérvanse as súas respostas. Ás primeiras etapas da comunicación denomínaselles diálogo tónico. De aí a importancia de non sacudir ao bebé con brusquidade senón, ao contrario, tratalo con dozura, respectarlle o seu tempo de amamantamento, de vixilia e de sono.

A comunicación comeza cando se buscan as súas miradas, a súa atención cara a cara, a xesticulación facial e a descrición de cada acción para que o bebé recoñeza a voz, a compañía e así desenvolva e reforce o balbuceo e a intención comunicativa. Os pais aprenden a comunicarse con el, tocándoo, falándolle e mirándoo. Facer isto é tan importante como alimentalo e acariñalo. Un bebé recentemente nado está afeito escoitar a voz da súa nai, os seus latexados cardíacos e a voz do seu pai. Por iso é recomendable non só falarlle, senón tamén que goce a música que oía cando estaba no ventre materno. O bebé tranquilízase coas voces coñecidas no seu novo mundo, ademais aprende a asociar a linguaxe como medio de comunicación co feedback auditivo (retroalimentación e resposta).

Todos os membros da familia, en especial os país e nais, deben facelo cun ton suave e claro. Utilizando palabras sinxelas, evitando o uso de diminutivos e, por suposto, respectando os seus horarios de soño. Para estimular o desenvolvemento da linguaxe do bebé hai que cantarlle, bailarlle, masaxealo, consentilo, acariñalo, xa que o contacto táctil é fundamental para o recentemente nado. As familias deben expresarlle os sentimentos que lles produce, explicarlle que pasa mentres o bañan, o cambian  e ao dicirlle como cambiou as súas vidas. Facelo crea un lazo forte coa nai, o pai e o seu coidador habitual. Ademais, facilita o contacto visual, o seguimento da voz e procura do adulto. É clave aproveitar oportunidades de “conversación” en situacións cotiás como o cambio de cueiro, a alimentación e o baño para describir o que fai e os obxectos que usa como esponxa e xabón.

Nos primeiros meses, os bebés móstranse interesados nos xogos de imitación. Por iso, é conveniente balbucear e facer expresións e ruídos esaxerados para que eles tenten imitalos. Os abrazos fortes, os sorrisos constantes e o fala provocan a imitación de sons no bebé, isto fai que os pais obteñan maiores respostas de comunicación e prodúcese o “diálogo”, é dicir, unha linguaxe que permite coñecer ao bebé, atender as súas demandas e suplir as súas necesidades. Os pais/nais deben estimular o balbuceo do bebé e incitalo a que repita. Falarlle ao bebé desenvolve as súas habilidades “conversacionais” grazas a que se establecen conexións neuronais (a forma como se asocian as neuronas no cerebro) que facilitan a discriminación dos sons. O bebé debe ser estimulado diariamente.

A fala, a linguaxe, os xogos visuais, auditivos e táctiles fortalecen o vínculo afectivo coa contorna. Cando falamos cun neno, sexa cal sexa a súa idade, debemos de facelo de forma clara, xa que, o neno tende a repetir e imitar e é a forma de que o aprenda axetadamente. Unha cousa que hai que lembrar é que nunca é demasiado pronto para estimular a linguaxe dos nenos.

A pediatra en desenvolvemento infantil, Aura Sofía Ricor recomenda as seguintes actividades para estimular o fala:

– Falar, cantar, contar historias e ler contos. Comentarlle o que ocorre ao redor; por exemplo: “mira o coello, está a comer pasto”, aínda que o bebé non poida contestar, empeza a recoñecer palabras.

– Sexa bo amigo de conversación. Recoñeza cando o bebé quere xogar e “falar” con vostede ou, ao contrario, prefire descansar.

– “Fale” con el actuando coma se entendéselle o seu balbuceo. – Repita todos os seus sons. – Esaxere a vocalización e entoación para chamar a atención do bebé (Prosodia)

A fonoaudióloga Paula Galeano, da Universidade María Cano, recomenda os seguintes exercicios:

– Realizar exercicios motores que inciten ao xogo, ao movemento de bo grado, esaxerando movementos da cara co fin de exercitar os músculos do fala.

– Practicar exercicios de atención onde se faga contacto visual co bebé.

– Desenvolver actividades con música, cantos, ler textos, utilizar gráficas de bebé (láminas branco, negro, vermello) que fortalezan a parte visual, auditiva, de coordinación e desprazamento.

– Falarlle diariamente do que ocorre e anticiparlle os eventos.

– Ensinarlle xogos que o inicien na produción de respostas e do fala como xogos de imitación e vocalización, con cambios no ton de voz.

– Estimular a expresión con xogos visuais e de discriminación auditiva.

– Recoméndase utilizar instrumentos ou elementos sonoros, que colguen, que se movan, de cores, tamaños e texturas diferentes.

A medida que crecen, os bebés comezan a distinguir os sons da fala que compoñen as palabras da súa linguaxe. Aos 6 meses de idade, a maioría dos bebés recoñecen os sons básicos da súa lingua materna. Non todos os nenos/as desenvolven as habilidades da fala e a linguaxe da mesma maneira. Con todo, todos os nenos seguen unha progresión natural ou unha serie de etapas para dominar as habilidades da linguaxe.

A linguaxe do bebe pódese dividir en etapas. Estas etapas axudan aos médicos e a outros profesionais da saúde para determinar se o neno está a seguir o desenvolvemento normal ou se necesita axuda. Ás veces, os nenos demoran en alcanzar estas etapas debido a que teñen perda da audición, e noutros casos debido a algún trastorno do fala ou da linguaxe. Pódense distinguir dúas etapas: – Lingüísticas – Prelingüística

Características da linguaxe infantil: A medida que os nenos/ as van adquirindo o seu código lingüístico, van poñendo de manifesto na súa linguaxe as mesmas características que son propias da linguaxe adulto. Aínda así hai características propias da linguaxe infantil, que o identifican dunha maneira especial e que progresivamente van perdendo relevancia a medida que linguaxe infantil deixa de selo, entre estas características podemos sinalar:

– Dependencia de estruturas. Desde as primeiras adquisicións da linguaxe, esta obedece a unha estrutura, e no seu desenvolvemento posterior vai seguir a mesma estrutura que é propia de cada lingua. Por iso, en determinado momento do desenvolvemento da linguaxe, o neno/para pode utilizar uns determinados elementos da linguaxe, debido a que a súa capacidade non lle permite incorporalo aínda, ou ben porque a súa análise das regras da linguaxe aínda non se adapta correctamente a todas as situacións. Pero moi pronto aprende que para ser comprendido/a é necesario falar de maneira que realmente se lle entenda. Nesta asimilación de estruturas lingüísticas adultas sempre conta coas correccións das persoas adultas e doutros nenos/ as.

Creatividade. A riqueza expresiva dos nenos/as no uso da linguaxe pode producir efectos creativos. A definición dos obxectos e situacións que fan que os nenos/ as non se axusten a unha definición obxectiva, senón á súa experiencia persoal está en relación coa visión do mundo propia destas idades, coa súa capacidade de observación, coas súas propias experiencias ou coas súas fantasías. Por este motivo non teñen un gran realismo e por iso algunhas veces prodúcense estes efectos creativos. Pero para que un neno ou unha nena sexa creativo coa linguaxe, é preciso que primeiro dispoña dun certo dominio e dunha determinada competencia.

Liberdade de uso. Os nenos/ as fan un uso libre da linguaxe como instrumento de expresión, empregándoo, desde a espontaneidade e a naturalidade propia da súa idade. Non viven da mesma maneira os convencionalismos sociais referidos á linguaxe. Utilizan a linguaxe para unhas funcións ligadas ás súas necesidades de relación persoal e social. Así, pensan en voz alta para poder ordenar o seu mundo, confirmar os seus descubrimentos, aprenderá relacionarse e xogar.

Egocentrismo: para os nenos/ as, no seu desenvolvemento normal, o feito de falar supón o recoñecemento da existencia do outro. En moitas ocasións falan porque o consideran importante para eles, porque queren acompañar, reforzar ou suplantar unha acción, e a linguaxe pode ser unha boa ferramenta para facelo. Ademais, aínda que sexa de forma imaxinaria, sempre contan coa posibilidade de ser escoitados. A linguaxe na infancia é egocéntrica. Cando falan, cada un di o que quere dicir, tenta facer prevalecer o seu punto de vista porque non son capaces de saírse do seu lugar para poñerse obxectivamente no lugar do outro /a. A pesar do egocentrismo, os nenos/ as aprenden desde moi pequenos a respectar as convencións sociais e comunicativas con outros iguais. A medida que van aprendendo o código lingüístico, o uso que fan da linguaxe vaise ampliando ata chegar a utilízalo coas mesmas finalidades coas que o utilizan as persoas adultas.

As dúas funcións máis importantes da linguaxe son:

  • Para comunicarse (función comunicativa).
  • Para representar as súas ideas, pensamentos, coñecementos, sentimentos (función representativa ou simbólica). Das moitas clasificacións das funcións ou categorías da linguaxe infantil, a maioría coincide en que a función básica desde que se empeza a adquirir a linguaxe aos 18 meses de idade aproximadamente ata conseguir un dominio importante do mesmo aos 6 anos é a de utilizalo para uns fin é claramente identificables polo interlocutor.

A linguaxe non é estática, séguese desenvolvendo e é unha axuda para comunicarnos con outras culturas. Foise enriquecendo a través das épocas, debido ás necesidades de cada época, desta maneira é que se engadiron palabras. As palabras sérvennos para crear abstraccións, para concretizar unha idea na mente sen ter o obxecto enfronte. A maior desenvolvemento da linguaxe, hai un maior desenvolvemento da persoa, se se ten unha linguaxe máis variada, máis clara, pódese expresar mellor o que pensamos, sentimos e imaxinamos. Coa linguaxe o ser humano ten unha maior posibilidade de desenvolverse física, intelectual, emocional e socialmente.

Bibliografía:

O movemento libre

Dende a escola infantil de Baiona acheganos unha reflexión sobre o movemento libre.

El desarrollo motor se produce de modo espontáneo, mediante su actividad autónoma, en función de la maduración orgánica y nerviosa” Emmi Pikler.

Cando aos cativos se lles da a oportunidade e o tempo que precisan, estes son quen de acadar cada unha das súas etapas motoras de xeito independente e sen intervención do adulto.
A cotío escoitamos comentarios onde se comparan os nenos e nenas e os seus logros. Parece que quixeramos contaxialos co ritmo frenético dos adultos e nos esqueceramos de que cada bebé ten o seu propio ritmo e tempos e que non existe ningunha fórmula máxica que se poda aplicar á aprendizaxe do ser humano.

A primeira posición na que está un neno é deitado boca arriba. Esta posición proporciónalle o soporte suficiente para moverse con seguridade e buscar outras posicións, así como para tamén coñecer o seu corpo e as posibilidades que este lle ofrece. Aos poucos, o bebé irá adoptando novas posicións de maneira natural e ao seu ritmo. Respectar eses ritmos implica que non debemos colocalos nunha posición que non tiveran acadado por si mesmos, o cal imposibilitaría que se puideran soster por eles mesmos, manter o equilibrio ou aliñar o seu corpo axeitadamente. Como tamén suporía inducir un sentimento de frustración por non poder volver a unha posición cómoda xa conquistada.

Un dos momentos máis emocionantes para os proxenitores e ver ao noso cativo dar os seus primeiros pasos, e ás veces isto conleva que esteamos ansiosos por ver como se incorporan, gatexan ou se manteñen en pé. Porén, non reparamos no feito de que actuar deste xeito non os beneficia en absoluto. O que si é recomendable e é, que confiemos nas capacidades do neno e da nena, e que descubramos e respectemos o seu ritmo e desenvolvemento, non sen descoidar o feito de que a súa contorna deberá ser segura e facilitarlle a liberdade de movementos.

Para favorecer a liberdade de movemento do bebé deberemos:

  • Crear un espazo amplo, seguro e adaptado as súas necesidades.
  • Roupa axeitada e cómoda que permita a liberdade de movementos.
  • Non se deben empregar zapatos.

O movemento libre no bebé favorece o desenvolvemento da súa creatividade e o despertar dos seus sentidos polo que o neno e a nena gañan confianza, seguridade e autonomía.
Un bebé que aprende de maneira autónoma e independente a adoptar unha determinada postura ou a emprender os seus primeiros pasos é un neno ou nena que descobre as súas propias capacidades e desenvolve as súas habilidades a través dun sistema de fracasos e logros.

No tocante aos beneficios físicos teríamos:

  • Consolidación de posturas intermedias (denominadas así aquelas que facilitan o cambio de posturas)
  • Movementos máis harmónicos (grazas ao afianzamento do equilibrio)
  • Preparación do corpo ante situación de riscos, etc.

Como beneficios cognitivos destacaríamos:
O desenvolvemento da creatividade, pois os pequenos empregan os seus recursos para chegar a distintos estadios motores, e doutras capacidades como a visión e a coordinación.

En cantos aos beneficios emocionais destacariamos a importancia de facer as cousas por un mesmo, cun consecuente desenvolvemento da autoestima, o autocoñecemento, a seguridade…

Os adultos debemos manter unha actitude paciente e de respecto, incentivando e favorecendo o desenvolvemento autónomo e o movemento libre no bebé.
Un bebé que se lle deixa no chan, que non se lle coloca en posturas que non sabe facer por si mesmo, que non se lle forza a probar novas posturas… pode moverse, pode xirarse, pode coller obxectos, cambiar de posición… Podeen definitiva construír a súa propia historia.

Bibliografía:

  • Emmi Pikler. Moverse en libertad. Editorial Narcea.
  • María Montessori. The Montessori Method. Editorial Wilder Publications.
  • Laura Estremera Bayood. Ser niños acompañados, crianza y escuela. Editorial: universo de letras.

Canas de bambú

Dende escola infantil de Vigo Valadares achegannos unha proposta para facer con material natural, neste caso canas de bambú.

Nome actividade: Canas de Bambú

Idades: 2-3/ con adaptación para 1-2

Materiais: Canas de Bambú

Obxectivos:

  • Descubrir diferentes sons ao manipular as canas.
  • Fomentar as distintas posibilidades que nos ofrecen estes materiais: apilar, facer unha fila, intentar crear algunha forma xeométrica que xa coñezamos etc.
  • Descubrir novas sensacións ao tocar as cañas.
  • Introducir conceptos pequeno, grande, mediano.

Desenvolvemento da actividade:

Amosar as canas ás nenas e nenos e deixar que as manipulen libremente.

Poñer palabras aos diferentes descubrimentos que van facendo, ou características que van descubrindo coa súa manipulación: esa cana soa moi forte, o son da cana é moi agradable, puideches apilalas, fan ruído ao caer,…

Outra proposta pode ser acompañar coa percusión das canas unha pequena retahíla, conto ou cantiga.

Xogando na casa: como me sinto?

A escola infantil de As Neves acheganos un xogo  moi bo para identificar as partes do corpo e poder expresar como se atopan nese momento as pequenas e pequenos.

Xogando na casa: ¿como me sinto?

Idade: Pequenas e pequenos de 2- 3 anos

Espazo:
Onde a nena e o neno queira e se sinta máis cómodo

Obxectivos a traballar

  • Favorecer o recoñecemento e expresión das emociones triste, contento e enfadado
  • Poder expresarse de como se sente a través do xogo
  • Intentar poñer a boca e os ollos no seu lugar correspondente
  • Identificar as diferentes partes do corpo
  • Traballar os conceptos de arriba- abaixo

Materiais

  • Precisamos dúas cartolinas
  • Goma eva para facer as bocas e ollos
  • Velcro de dobre cara
  • Lapis
  • Rotulador ou permanente para repásalo
  • Pintura vermella se queremos que a crianza pinte ás bocas o seu gusto
  • Tesoiras
  • Pegamento


Desenvolvemento:

Primeiro debuxar un circulo na cartolina (que será a cabeza ) e o pescozo.

 

 

 

 

Despois estas pezas as pegamos nunha cartolina máis grande e lle debuxades o nariz ( para facilitarlle a crianza a colocación a boca e os ollos)

 

 

 

 

Logo facer as bocas e os ollos de contento, triste e enfadado para traballar as emocións e pegar pola parte de atrás das mesmas un anaquiño de velcro así como na cara para que a crianza as poida pegar e despegar.


Desenvolvemento do xogo
Preguntaredes a nena e ao neno se esta contento, triste ou enfadado para logo explicarlle que terá que buscar as partes do corpo que mais se asemellen a como se sente nese momento.


Fin do xogo:
Cando a pequena e o pequeno demostre desinterese pola mesma.

Pinta teas

Dende a escola infantil de O Pino achegamos outra forma de expresión plástica que tanto lles gusta as pequenas e pequenos.

Nome: “Pintateas”

Idade: a partir de 18 meses

Obxectivos:

  • Experimentar coas cores, reforzar o vocabulario e promover a súa discirminación.
  • Gozar da natureza e do exterior en familia.
  • Promover a expresión artística, a imaxinación e a creatividade.
  • Mellorar a coordinación óculo-manual.
  • Mellorar a concentración.

Materiais:

  • Unha tea ou saba.
  • Témpera ou pintura de tea.
  • Rotuladores téxtil permanentes.
  • Unha corda.
  • Pinzas.
  • Pedras grandes que atopemos na natureza.

Pasos a seguir:
Suxeitamos unha corda a dúas árbores, por riba colocamos unha saba branca suxeita con pinzas e pola parte inferior poñemos pedras sobre a tea para que se mantivera máis firme.  E xa está, ¡a pintar!

 

 

 


Podemos usar pintura de tea ou podedes pintar con témperas tamén se preferides.
Cando se secou a pintura os nenos/as pintaron polo reverso da saba con rotuladores téxtil permanentes, así por máis que lavemos a saba sempre nos quedarán os seus debuxos gravados.

 

 

 

 

Na fotografía superior podedes ver máis claramente como suxeitamos a saba con pedras.
E por último… xiramos a saba para crear un estupendo agocho decorado cos seus propios trazos.

Xogando con auga e xabón no exterior

A escola infantil de Vigo Valadares proponnos a posibilidade de xogar con xabón cos pequenos e pequenas.

As persoas que acompañamos ás nenas e nenos sabemos que os xogos con auga son sempre garantía para pasar un bo rato distendido e agradable.

Nome: Xogando con auga e xabón

Idades: 1-3 anos

Obxectivos:

  • xerar autonomía, autoestima e comprensión do medio.
  • aumentar a capacidade de coordinación viso-motora.
  • observar e explorar o seu entorno físico social: propiedades e aplicacións do auga.
  • establecer relacións entre os obxectos e situacións a través da manipulación.

Materiais:

  • un recipiente amplo para botar a auga e o xabón.
  • xabón líquido
  • esponxas que absorban, goteen e poidan escorrer…
  • palliñas coas que soprar para desprazar obxectos, facer máis burbullas…
  • algunha bola de ping-pong que poida soster baixo o auga, a solte e flote inmediatamente…
  • recipientes de distintos tamaños : cubos, funís, coadores…
  • cortizas, tapóns…etc

Desenvolvemento da actividade:

Vertemos o xabón na piscina con auga axitando ben para obter unha boa cantidade de burbullas.

Despois dun primeiro contacto das nenas e nenos coa auga, ofrecémoslles distintos obxectos e recipientes.

 

 

 

 

Deixamos ás nenas e nenos que experimenten intervindo o menos posible.

Selos naturais

Proposta plástica que nos achega a Escola Infantil de Muros

Nome: selos con elementos naturais

Idade: 1 a 2 anos.
Obxectivos:
Manipular diferentes texturas.
Experimentar con diferentes materiais.
Desenvolver a capacidade creativa.

Materiais:
Plastilina ou masa de fariña.
Cunchiñas, sementes, piñas, paus,…
Mantel individual de silicona ou táboa de cortar.


Descrición:
Durante todo o proceso faremos partícipes ás nenas e nenos. Se é posible, recolleremos con elas e eles os distintos elementos da natureza que queiramos para despois selar. Aproveitaremos o momento para xogar, experimentar con eles, clasificalos,…
E pasamos a preparar o noso selado!
Coa plastilina, abrandamos e formamos unha bóla, que a continuación, coa axuda do rolo, estiramos sobre o mantel individual ou a táboa de cortar.
E só queda comezar a xogar co selado, experimentar coas diferentes texturas dos materiais, as pegadas, formas, debuxos,… que deixan.
Podemos facer as composicións que queiramos e ao voso gusto, poñemos a voar a imaxinación!

 

 

 

 

 

Selos con follas: Outro xeito moi sinxelo para a experimentación de cos selos naturais, son as follas.
Idade: 1 a 3 anos
Materiais:
Papel.
Follas naturais de diferentes tamaños.
Esponxas e pinceis.
Témperas de cores.
Descrición:
Colocamos a pintura nun recipiente e coa axuda da esponxa ou do pincel, pintamos a folla como máis nos guste. Logo nun papel branco poñemos a folla enriba, presionando para que nos quede marcada e, a divertirnos de novo!

Educación emocional

Dende a Escola infantil de As Neves, propóñennos de cara ao desenvolvemento da educación emocional a lectura do libro:

“EDUCACIÓN EMOCIONAL. Propuestas para educadores y familias” de Rafael Bisquerra (Coord.) Editorial Desclée de Brouwer

O tratamento das emocións como base do benestar integral de pequenos e pequenas, ten como obxectivo primordial o desenvolvemento das competencias emocionais e a sensación de estar ben para pode medrar con confianza e aproveitar o potencial de cada un e unha de nós temos.

Segundo as achegas que fai Bisquerra neste libro, o benestar é un dos obxectivos básicos da vida persoal e social, a felicidade moitas veces búscase por camiños equivocados, que poden conducir a comportamentos de risco, por iso a educación emocional debe iniciarse nos primeiros momentos da vida e debe estar presente ao longo de todo o ciclo vital.

 En todo este proceso educativo a implicación da familia é chave, xa que ten como obxectivo final conseguir un fogar caracterizado pola paz, a harmonía e a felicidade. Todo iso pódese alcanzar se os seus membros gozan de benestar persoal e se as súas relacións co resto de membros da familia son satisfactorias e positivas. Trátase de proporcionar e poñer en práctica no día a día, técnicas e recursos específicos, simples, prácticos e cotiáns para que as nais, pais e fillos poidan conseguir así vivir de maneira máis positiva.

Axudar ao desenvolvemento emocional dos fillos e fillas, significa preparalos para o presente e o futuro, implica axudarlles a desenvolver, entre outros: a conciencia emocional, a regulación das súas emocións (controlar as negativas e xerar emocións positivas), a autoestima emocional, o sentido da responsabilidade, a tolerancia á frustración, a aceptación dos límites e os fracasos, etc.

Bisquerra neste libro ofŕécenos propostas prácticas para a educación emocional na familia, agardamos que vos serva de axuda.

“La vida en familia supone nuestra primera escuela para el aprendizaje emocional: en tan íntimo caldero aprendemos qué sentimientos abrigar hacia nosotros mismos y cómo reaccionarán otros a tales sentimientos; cómo pensar acerca de esos sentimientos y qué elecciones tenemos a la hora de reaccionar; cómo interpretar y expresar esperanzas y temores. Esta escuela emocional funciona no sólo a través de lo que los padres dicen o hacen directamente a los niños, sino también en los modelos que ofrecen a la hora de manejar sus propios sentimientos y aquellos que tienen lugar entre marido y mujer” (Goleman, en el prólogo de Elias, Tobias y Friedlander, 1999).

 

 

A experimentación na escola infantil

Dende a escola infantil de O Pino achegamos unha breve reflexión sobre a importancia da experimentación no 0-3 e o aproveitamento de buscar e atopar elementos naturais que nos axuden a coñecer as propiedades dos obxectos sempre en compaña.

Nome: A experimentación en educación infantil
“Os nenos non precisan aprender a explorar, preguntar e manipular; nacen cun forte desexo de facelo.”
Brown, 1991,p.7
“Contáronmo e esquecino. Vino e entendino. Fíxeno e aprendino.” Con esta cita de Confucio (551-479 a.C.) recóllese o significado de aprendizaxe activa. Esta aprendizaxe baséase na experimentación como actividade que resulta emocionante e capta a atención de grandes e pequenos.
Mediante a experimentación nenos e nenas poden chegar a comprender os mecanismos que regulan o mundo que lles rodea, resultando perfecto para entender a realidade.
Detrás da experimentación temos unha aprendizaxe baseada en resolver un problema asegurándonos a participación das nosas crianzas de forma activa. Así identifican consecuencias e comprenden mecanismos que gobernan a súa realidade.
Está demostrado que gracias á experimentación os nenos e nenas desenvolven unha maior curiosidade polo descoñecido, forman parte activa da súa aprendizaxe mostrándose máis participativos e vense obrigados a reflexionar para chegar a conclusións correctas.
Dada a importancia da experimentación, a proposta que traemos nesta ocasión, vai dirixida á experimentación sobre os elementos da natureza e os conceptos de afundir e flotar.

Idade recomendada: todas as idades

Descrición:

A proposta de experimentación consiste en buscar durante o noso paseo diario diferentes elementos da natureza e recollelos para logo nunha bandexa ou recipiente con auga poida experimentar e ver o que ocorre cando somerxe os diferentes elementos.

Materiais: paus, follas de flores, pedras, cortizo, landras,…e unha bandexa ou recipiente con auga.

Obxectivos:

  • Mellorar a relación afectiva coa familia dado que se comparten máis momentos lúdicos e de diversión para ambos.
  • Experimentar libremente con obxectos da natureza e auga.
  • Reforzar os termos dentro- fora (da auga) e/ou afundir-flotar.
  • Axudar á sacar conclusión o que os nenos e nenas fan.


Rol do adulto: axuda na procura de elementos da natureza e facilitar un entorno libre de experimentación coa auga. Supervisar a actividade.