Panel táctil

Dende a escola infantil de Arteixo Pastoriza achegannos unha proposta para realizar un material para xogo.

“A educación non é o que o mestre imparte, senón un proceso natural que se desenvolve espontaneamente no individuo. A educación non se adquire escoitando palabras, senón por virtude de experiencias efectuadas no ambiente” (Montessori).


A educación sensorial resulta fundamental no descubrimento e coñecemento do contorno por parte dos nenos e das nenas, a escola infantil de arteixo pastoriza realiza un panel táctil para favorecer a experimentación dos cativos


Nome: Panel táctil

Idade: a partires de 0 – 1 anos

Obxectivos:

  • Favorecer o desenvolvemento da motricidade fina.
  • Potenciar o desenvolvemento cognitivo a través de diferentes sensacións e percepcións.
  • Favorecer o contacto directo con obxectos e materiais diversos.
  • Coñecer as características de diferentes materiais a través dos sentidos


Materiais:

  • Un cartón que servirá de base.
  • Papel de agasallo, feltro, tea… para recubrir o cartón.
  • Pegamento
  • Teas, pedras, plástico de burbullas, cordel, pallas de papel, paus, cortizas, pompóns, oveiras… e calquera outro material que presente diferentes características.


Descrición:

O primeiro paso para construír o panel sensorial, consiste en decidir como vai ser a nosa base (tamaño, forma…). Unha vez que o teñamos claro elaborámola en cartón e recubrímolo cunha tea ou papel de agasallo. Neste caso está cuberta cunha tea de cor verde.
A continuación, o único que temos que facer é ir pegando os diferentes elementos seleccionados e que queremos que conformen o noso panel. Debemos asegurarnos de que queden ben pegados para que os nenos non os quiten con facilidade. Ademais, revisarémolo a miúdo para eliminar aqueles materiais que se deterioren co uso.


Finalmente, decidimos a súa colocación (no chan, nunha parede…) e a desfrutar!

Facemos un conto

Dende a escola infantil de Allariz fainos a proposta de facer un conto na casa.

Hai moitos motivos para considerar que a lectura nestas primeiras idades é, non só gratificante, senón necesaria. Escoitar un conto é para eles un xogo, ademais, aprenderán e descubrirán o mundo que lles rodea a través dun momento único entre o adulto e os cativos.

Xogo, aprendizaxe e afecto son tres piares básicos do desenvolvemento dos vosos fillos e fillas e o hábito da lectura contén os tres. Para crear este hábito en nenos e nenas tan pequenas é necesario repetilo e ser constante como si se tratase de calquera outro hábito; só coa repetición se chega ao costume.

Ben é certo que para logralo é preciso que se den unha serie de condicións óptimas:

  • Buscar o momento para ler o conto; o neno ou nena debe estar tranquilo e relaxado
  • Crear un ambiente afectivo e de distensión; coidar a actitude física: sentarse ao seu carón on collelo no noso colo, abrazalo, compartir o libro con el ou ela.
  • Escoller ben o libro, non vale calquera; hai que ter en conta a idade da crianza, a etapa evolutiva na que se atopa e as súas preferencias. Deixádelle escoller a ela.
  • Ter en conta e respectar o seu tempo de atención e a súa necesidade de movemento, debendo identificar o momento no que se cansou de escoitar e nese intre dar por rematada a lectura.
  • Gozar do momento. Cando falamos de pequenos lectores sabemos que non saben ler pero poden igualmente disfrutar dunha boa lectura. Vos sodes a canle entre unha gran historia e o voso fillo ou filla. Se vos vez gozar ao contar unha historia, inevitablemente tamén o farán eles.

Consellos para contar un conto:

  • Ler o conto varias veces antes de contalo
  • Ordenar mentalmente as secuencias
  • Identificar os momentos de tensión ou importantes para realzalos e captar a atención da crianza
  • Empregar bonecos, monicreques, instrumentos, espellos, caixas sorpresa, música, etc. como apoio
  • Convidalo a participar no relato da historia
  • Empregar unha fórmula para comezar e rematar, por exemplo “Había unha vez…” ou “Colorín colorado…”
  • Dramatizar o conto: moverse no espazo, mover o corpo, xesticular,…
  • E o máis importante: Disfrutar!

Idade: Nenos e nenas a partir de un ano

Obxectivos:

  • Fomentar nos máis pequenos o gusto pola lectura
  • Compartir un momento máxico arredor dun libro
  • Elaborar co voso fillo ou filla un conto que sen dúbida ocupará un lugar importante na súa biblioteca

Materiais:

  • Cartolinas
  • Lápises de cores, tesoira, pegamento,…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Desenvolvemento da actividade:

Se queredes ver como contan o conto Sara e Inés premede no enlace:

Control de esfínteres

Dende a escola infantil de Mos Cototorron acheganos unha reflexión sobre o control de esfínteres.

Algo importante do que se debera partir é que o control de esfínteres trata dunha conquista no desenvolvemento infantil que ten efectuar a nena e o neno relacionada coa función orgánica que depende do sistema nervioso.

O adulto pode axudar para que este proceso sexa máis agradable e facilitador polo que forzar o proceso de ir ao baño porque pensemos, dende o noso punto de vista, que xa é o tempo de facelo ou comparemos con outras cativas e cativos que xa non teñen cueiro non lles axuda. Mentres non está preparado (maduro) non debemos apresurarnos, nin adiantarnos a este momento natural e persoal, asumindo con paciencia e consideración do ritmo de cada un e unha.

Neste sentido, moitas veces non lle apetecerá sentarse no baño, pero podemos ofrecerlles a posibilidade ou respectar a súa iniciativa de querer probar propia imitando o que ve ou só por experimentar a modo de xogo, xa é un gran paso no desenvolvemento.

Existen algúns indicativos que nos poden dar pistas de si a nena ou neno comezan a controlar os esfínteres, pero non son os únicos, e sobre todo se basean no coñecemento e forma de ser de cada pequeno e pequena.

  • O cueiro está seco bastante tempo.
  • Avisa cando está facendo no cueiro, isto é que xa conseguiu identificar a sensación de pis ou caca.
  • Non di nada, queda quedo e ponse nun recuncho para facelo indicando que é consciente da acción.
  • Ás veces non quere sentarse (no chan, na cadeira…) cando xa o fixo e ponse de pé, mostrando incomodidade e malestar.

Pode axudar:

1. Establecer unha rutina, sentarse no váter respectando o ritmo natural de cada pequeno e pequena,

2. Aproveitar momentos nos que se levanta da sesta seco/a, por exemplo, para dar a oportunidade de ir ao baño.

3. Facilitarlle as cousas en canto a vestimenta, accesorios que posibiliten e lle dean seguridade para potenciar a súa autonomía ou deixar que baixe só a roupa.

4. Non estar sentado máis tempo do que queira estar, nin saturar ou preguntar constantemente porque crea estrés e confusión no propio proceso de control e consciencia das ganas.

5. Manter conversas, cantar, contar un conto que fagan o momento agradable e libre de presión.

6. Se non hai éxito non pasa nada, o control de esfínteres é unha necesidade básica pero tamén propia de cada un e unha todo abordar o proceso dende un punto de vista positivo e sen comparacións.

7. Deixar que baixe só do váter se quere, ofrecerlle papel para limparse, tirar xuntos da cadea, para que entenda que o seu pis ou caca vaise coa auga, lavar as mans con xabón, limparse dando o tempo que demande, facendo o procedemento completo ao igual que os adultos que o rodean que facemos unha serie de rutinas, non só facemos pis.

8. Facer o cambio de roupa (calzóns ou bragas) con normalidade.

9. Ser consciente que é un proceso de conquista que leva un tempo acadar que pode ter altos e baixos e nós debemos acompañar vivenciando de forma significativa e afectiva cos nenos e coas nenas para a súa autonomía e autoestima.

Algo importante do que se debera partir é que o control de esfínteres trata dunha conquista no desenvolvemento infantil que ten efectuar a nena e o neno relacionada coa función orgánica que depende do sistema nervioso.

O adulto pode axudar para que este proceso sexa máis agradable e facilitador polo que forzar o proceso de ir ao baño porque pensemos, dende o noso punto de vista, que xa é o tempo de facelo ou comparemos con outras cativas e cativos que xa non teñen cueiro non lles axuda. Mentres non está preparado (maduro) non debemos apresurarnos, nin adiantarnos a este momento natural e persoal, asumindo con paciencia e consideración do ritmo de cada un e unha.

Neste sentido, moitas veces non lle apetecerá sentarse no baño, pero podemos ofrecerlles a posibilidade ou respectar a súa iniciativa de querer probar propia imitando o que ve ou só por experimentar a modo de xogo, xa é un gran paso no desenvolvemento.

Existen algúns indicativos que nos poden dar pistas de si a nena ou neno comezan a controlar os esfínteres, pero non son os únicos, e sobre todo se basean no coñecemento e forma de ser de cada pequeno e pequena.

  • O cueiro está seco bastante tempo.
  • Avisa cando está facendo no cueiro, isto é que xa conseguiu identificar a sensación de pis ou caca.
  • Non di nada, queda quedo e ponse nun recuncho para facelo indicando que é consciente da acción.
  • Ás veces non quere sentarse (no chan, na cadeira…) cando xa o fixo e ponse de pé, mostrando incomodidade e malestar.

Pode axudar:

1. Establecer unha rutina, sentarse no váter respectando o ritmo natural de cada pequeno e pequena,

2. Aproveitar momentos nos que se levanta da sesta seco/a, por exemplo, para dar a oportunidade de ir ao baño.

3. Facilitarlle as cousas en canto a vestimenta, accesorios que posibiliten e lle dean seguridade para potenciar a súa autonomía ou deixar que baixe só a roupa.

4. Non estar sentado máis tempo do que queira estar, nin saturar ou preguntar constantemente porque crea estrés e confusión no propio proceso de control e consciencia das ganas.

5. Manter conversas, cantar, contar un conto que fagan o momento agradable e libre de presión.

6. Se non hai éxito non pasa nada, o control de esfínteres é unha necesidade básica pero tamén propia de cada un e unha todo abordar o proceso dende un punto de vista positivo e sen comparacións.

7. Deixar que baixe só do váter se quere, ofrecerlle papel para limparse,
tirar xuntos da cadea, para que entenda que o seu pis ou caca vaise coa
auga, lavar as mans con xabón, limparse dando o tempo que demande, facendo o procedemento completo ao igual que os adultos que o rodean que facemos unha serie de rutinas, non só facemos pis.

8. Facer o cambio de roupa (calzóns ou bragas) con normalidade.

9. Ser consciente que é un proceso de conquista que leva un tempo acadar que pode ter altos e baixos e nós debemos acompañar vivenciando de forma significativa e afectiva cos nenos e coas nenas para a súa autonomía e autoestima.

Pintamos con bolsiñas

A Escola Infantil de Coruña Eiris preséntanos unha experiencia na que nenas e nenos descubriran novas posibilidades de crear obras de arte desenvolvendo os sentidos do tacto, olfato e vista.

Nome da actividade: Pintamos con bolsiñas de infusión

Idade á que vai dirixida: 2-3

Obxectivos:

  • Potenciar o desenvolvemento sensorial

  • Desenvolver os sentidos do tacto, do olfacto e da vista

  • Promover a imaxinación e a creatividade

  • Fomentar a psicomotricidade fina

  • Aumentar a capacidade de creación e expresión

  • Traballar as cores

Materiais:

  • Bolsas de té ou infusións diferentes: con sabor a regalicia, a fresa, a laranxa, té verde, té vermello, manzanilla, etc

  • Varios vasiños ou unha bandexa con auga

  • Papel ou cartolina

Desenvolvemento:

Primeiro deixamos que o meniño experimente coas bolsiñas antes de metelas na auga. A continuación, posibilitamos que as manipulen, toquen, observen, cheiren, expresen a qué lles ule,……. Se trata dun material que dá moito xogo sensorialmente.

S e non queremos que se mesturen as cores, teremos que ter un recipiente con auga para cada bolsiña.

Despois metemos as bolsiñas na auga e deixamos que absorban.

Finalmente no papel, o neno collendo a bolsiña polo cordonciño irá balanceando sobre o papel para pintar. Tamén podería coller a bolsa directamente coa man e premer ou arrastrar. Deixamos que experimente libremente. Unha vez finalizado e seco o papel, quedará unha marabillosa obra de arte cun aroma espectacular é moi relaxante.


Dominó de debuxos

A Escola Infantil de Coruña Sardiñeira achéganos un xogo para que as nenas e nenos participen na súa elaboración, fagan asociacións sinxelas relacionando obxectos similares, estean atentos e gocen das interaccións.”

Destinatarios: 2-3 anos

Obxectivos:

  • Exercitar a concentración
  • Adquirir novo vocabulario e nocións lóxico-matemáticas
  • Traballar as formas e cores
  • Promover a motricidade fina e a coordinación ollo – man
  • Fomentar a creatividade
  • Xogar en familia
  • Comezar a ter noción das regras dos xogos

Materiais:

  • Folios, cartolinas, …
  • Pinturas, rotuladores,…
  • Tesoiras.

Descrición:

Está actividade consta de dúas partes:

1ª parte: Confección do xogo.

Primeiro teremos que confeccionar o noso dominó personalizado.

Debemos cortar pezas de folio do mesmo tamaño e dividilas á metade. En cada metade deberemos facer un debuxo, pode ser o mesmo ou diferente, pero lembrade que temos que ter algún debuxo semellante senón non poderemos xogar a emparellar.

 

 

 

Os nenos mais maiores poden facer os debuxos e colorealos como queiran, aos pequechos podemos facilitarlles o folio, ou calquera outro material, e que coloreen de maneira libre e despois nós faremos as siluetas que elixan eles. Tamén, as figuras poden ser os maragatos que fagan, só que é moi difícil que fagan dous iguais.

Unha vez que temos as fichas confeccionadas, xa podemos comezar a xogar.

2ª parte: O xogo en si.

Gardamos todas as fichas nunha bolsa ou caixa e irémolas quitándoas de unha en unha, cada vez que o cativo saque unha ficha e a poña sobre a mesa ou o chan ten que facela coincidir cun dos debuxos da ficha que xa está boca arriba, se a nosa ficha non ten ningún debuxo que coincida cos que xa están volverémola depositar na bolsa.

Con este xogo os nenos e nenas fan asociacións sinxelas, constrúen formas xeométricas, relacionan uns obxectos con outros, …

Caixas sorpresa

A escola infantil de Pontevedra A Parda envianos unha proposta de xogo con caixas.

Nome: Caixas sorpresas.

Idade: Cativos/as de entre 18 meses a 3 anos.

Obxectivos:

  • Descubrir diferentes caixas e xeitos de abrir e pechalas.
  • Refinar a coordinación ollo-man.
  • Progresar na independencia.

Materiais:

  • Bandexa de madeira pequena.
  • 2 caixas de madeira ou cartón ( valen as caixas antigas dun regalo de xollería.
  • 2 colares diferentes ou 1 colar de cores e a outra caixa baleira.

Descrición:

Esta actividade esta pensada para que os cativos/as interactúen coas diferentes caixas que se lle ofrezan e dentro delas teñen obxectos diferentes, que causen a súa sorpresa e abraio como colares grandes, de cores vivas, pulseiras, etc.

Inicio; O neno/a colle a bandexa e a leva á mesa, pode facelo de pé ou sentarse nunha cadeira.

 

 

 

Desenvolvemento da proposta; O neno/a disfruta a actividade o tempo que precise.

 

 

 

 

Recollida; O neno/a recollera a bandexa o seu lugar correspondente.

Luces e sombras

A Escola Infantil de Vilagarcía Vilaxoán  achéganos unhas prostas de xogo con luces e sombras moi interesantes,

Nome: Experimentamos coa luz

Idade: A partir dos 12 meses

Obxectivos:

  • Estimular o sentido da vista.
  • Explorar a escuridade facendo que se sintan seguros nun entorno sen luz.
  • Favorecer o mantemento da capacidade de atención e de agudeza visual.
  • Desenvolver a imaxinación e creatividade.
  • Propiciar contidos matemáticos coma grande-pequeno, preto-lonxe …

Materiais:

Proposta 1:

  • Lanterna
  • Caixa de cartón, pequeno banco, unha mesiña, un taburete…
  • Pezas de madeira de variadas formas e tamaños. Podemos facer pezas con cartón de diferentes formas, recortando a parte interna e pegando nela papel celofán de cores, para poder proxectar formas con cores na parede.
  • Animais de xoguete.

Proposta 2:

  • Vaso plástico.
  • Lámina transparente.
  • Rotuladores.
  • Lanterna.

Proposta 3:

  • Folios
  • Rotuladores/ceras.
  • Luz solar.
  • Animais de xoguete ou o propio corpo.

Proposta 4:

  • CD
  • Tarro grande transparente
  • Lanterna
  • Auga

Proposta 1.

  • Descrición:
    PROPOSTA CON LANTERNA
    Proposta sensorial que esperta o interese das nenas e nenos e as mantén atentas.
    O primeiro que precisamos é acudir a un espazo sen claridade onde teñamos libre unha parede.
    Colocaremos un obxecto baixiño no que os cativos e cativas se poidan apoiar fácilmente. Por exemplo: unha caixa de cartón, un moble pequeno, un banco pequeno de madeira, un taburete… e situarémolo en fronte da parede mantendo unha certa distancia. Enriba do módulo empregado, iremos alternando a colocación dos diferentes obxectos a empregar, enfocándoos coa lanterna. Comezaremos cun obxecto proxectando a súa sombra na parede.
    De seguido, achegaremos e alonxaremos o foco de luz do obxecto para variar os tamaños das sombras.


    Para finalizar, poderemos realizar composicións con varios obxectos de diferente natureza, mesturar pezas e animais…



    Dádelle renda solta á imaxinación pasando unha xornada de diversión!


    Proposta 2.

    PROPOSTA CON LANTERNA
    Outra proposta coa lanterna sería coller un vaso de plástico e quitarlle o fondo. Cortar tiras de lámina transparente, do ancho do fondo do vaso.
    A continuación, faremos diversos debuxos con rotuladores permanentes nas tiras que recortamos. Logo poñeremos as tiras no fondo do vaso e apuntamos coa lanterna por dentro enfocando cara a parede.

     

    Proposta 3.  PROPOSTA CON LUZ SOLAR.
    Soamente se necesitan xoguetes de animais ou mesmo incluso o corpo do neno/a, estes colocaranse diante duns folios situados no chan. O propio sol, proxectará a imaxe enriba do folio.
    Os cativos soamente deberán intentar remarcar co lapis a silueta da sombra.
    Se usamos o corpo do cativo ou cativa, colocaremos a man, o pé ou ben o corpo enteiro, igual que cas figuras dos animais. Ou, estando a crianza de pé, o adulto pode debuxar a silueta da crianza e logo entre todos/as pintala e decorala.
    Proposta 4: PROPOSTA CON LANTERNA:
    Nesta proposta utilizaremos un recipiente, un CD, auga e a lanterna.
    Encheremos o recipiente de auga ata a metade, introduciremos o CD deixándoo en posición vertical e coa habitación a escuras, iluminaremos o recipiente coa lanterna cara o CD, proxectándose o arco da vella na parede.

Estampación con patacas

 A Escola Infantil de Arzúa achéganos esta proposta plástica

Nome: Estampación con patacas

Idade: 1- 3

Obxectivos:

-Realizar a técnica de estampación a partir de materiais como a pataca

-Desenvolver a motricidade fina

-Traballar a coordinación óculo- manual

-Mellorar a discriminación de cores

-Introducir os nenos e nenas nas técnicas artísticas

-Favorecer a experimentación e a expresión artística.

Materiais: patacas, cúter, coitelo, pintura, cartolina, pratos e pincel (opcional)

Descrición:

1º Cortamos unha pataca pola metade con axuda dun coitelo. Cada metade servirá para facer unha silueta diferente. Escola Infantil de Arzúa

 

2º Marcamos na metade da pataca a silueta do selo que queiramos estampar. Para que nos sexa máis doado, podemos marcar a silueta primeiro cun punzón, e logo repasala co cúter. (de forma opcional, podemos utilizar cortadores de galletas para facer as siluetas).

3º Cortamos a figura feita na pataca, co cúter, máis ou menos con 1cm de profundidade. Despois quitaremos os bordes da pataca que sobran cortando en perpendicular para que a forma quede en relevo.

 

Os tres primeiros pasos serán realizados por un adulto xa que se poden cortar.

Unha vez que temos os selos feitos xa podemos traballar cos máis pequenos.

4º Colocamos pintura de diferentes cores nuns pratos.

5º Mergullamos o selo en pintura para estampar con el. A pintura escollida dependerá do soporte que empreguemos para estampar (cartolina, tela…). Tamén podemos empregar un pincel para aplicar pintura na silueta da pataca.

É importante secar un pouco a pataca, cun trapo, para que non este húmida e absorba ben a pintura.

Podemos usar a mesma pataca, con máis dunha cor, lavándoa cun pouco de auga.Tamén podemos empregar mazás para realizar a actividade.

E xa, teremos así, as nosas estampacións.

Podemos estampar infinidade de cousas en infinidade de sitios, ir discriminando as cores que utilizan,variar á cantidade de pintura empregada e á presión que empregan, para ver os diferentes efectos. A estampar!

 

 

 

Como ole este frasquiño

Dende a escola de Antas de Ulla, fan unha proposta para traballar cos olores.

Nome: como ole este frasquiño.

idade: de 2 a 3 anos

Obxectivos:

  • Estimular o sentido do olfacto diferenciando, identificando e recoñecendo os distintos olores para ter control sobre o propio corpo e a súa percepción..

  • Potenciar o interese polo descubrimento.

  • Observar e explorar cunha actitude de curiosidade identificando as características e propiedades dos elementos .

  • Desfrutar da experiencia .

Materiais:

  • Vasos ou frasquiños

  • Café, infusións, colonia, xel de baño, zume de limón ou laranxa, especies, vinagre, ou calquera cousa que desprenda olor e que teñamos na casa.

  • Venda ou pano para tapar os ollos

Desenvolvemento:

  • O adulto colocará nos vasiños os distintos elementos olorosos, poñendo dous de cada olor para que poidan descubrir as nenas e os nenos o seu igual. Temos que ter en conta que non diferencia entre olores bos ou malos e que segundo van medrando ensinámoslles a facer esta distinción.

  • O número máximo de olores diferentes non debe sobre pasar de sete para facilitar a súa identificación.

  • Contámoslles aos nenos e nenas que vamos a xogar. ¿Con que?, cos olores, e para iso temos que respirar polo nariz e manter a boca ben pechadiña, pero non podemos ver, e imos tapar os ollos. Se non lles gusta a idea de tapar os ollos podémolo facer igual evitando que se vexa o contido que hai no interior.

  • Colocaremos diante do neno ou da nena os sete vasiños nun espazo que sexa cómodo e taparémoslle os ollos.

  • O adulto, con calma, acercaralle ao nariz da nena ou neno un vasiño con olor e guiara as súas mans para ir collendo os vasos con coidado e identificar cal é o igual.

  • Unha vez recoñecido o igual, poden intentar adiviñar de quen é ese olor.

  • Podemos intercambiar os papeis do adulto e do neno ou da nena desfrutando para desfrutar máis da experiencia.

Movemento libre

A escola infantil de Alfoz acheganos unha reflexión sobre os primeiros movementos dos bebes.

Os bebes dende que nacen ata que empezan a andar, realizan unha secuencia de movementos todos eles importantes para o seu desenvolvemento e que son base para as sucesivas adquisicións. Por iso, consideramos importante respectar estes movementos libres e a evolución de cada neno ou nena. Xeralmente pola súa curiosidade e gañas de coñecer os cativos intentan buscar as estratexias para chegar a onde eles queren.

Moitas veces son as presas, as comparacións con outros,… as que fan acelerar este proceso natural, por iso debemos ser conscientes da vital importancia que teñe respectar cada momento evolutivo, é importante non interferir.

O movemento libre basease na iniciativa do neno ou nena e a súa capacidade para moverse e relacionarse co mundo que o rodea, e coa súa capacidade para ser autónomo e comunicarse.

Temos que ter claro que o desenvolvemento psicomotor é un proceso madurativo que non necesita ensinanza. Un bo desenvolvemento da lateralidade, do equilibrio e do movemento so pode estar asegurado cando deixamos que os nenos e nenas maduren e se desenvolvan ao seu ritmo, un ritmo que esta marcado por eles mesmos, non polo adulto.
O rol do adulto debe ser preparar e acondicionar espazos para a aprendizaxe, na casa tamén debedes pensar nos espazos para favorecer o seu desenvolvemento
Queremos deixar unha proposta de como preparar un ambiente seguro onde se favoreza este movemento libre, por exemplo, cando o cativo empeza a gatexar lanzar unha pelota para que se anime a ir detrás,…cando xa é quen de poñerse de pe colocar algún elemento de apoio para favorecer que o faga, que poda dar facer pequenos desprazamentos..l
Para potenciar a manipulación, no chan, colocar nunha alfombra ou manta materiais, non moitos, que sexan atractivos para el ou ela, para que poida experimentar en función das habilidades que posúa.
Estes materiais irémolos modificando en función das habilidades que vaia adquirindo, onde el ou ela son o actor ou actriz principal desta secuencia.

Queremos tamén compartir un artigo de Alidé Tremoleda.
Fainos unha reflexión sobre os conflitos é a importancia do respecto ao neno e a nena nestas situacións. Como profesionais que acompañamos, que compartimos, que axudamos… podemos entender e poñernos no lugar dos nenos e nenas, ver cos seus ollos as situacións e problemas que acontecen no día a día,dándolles a importancia que precisan aquelas pequenas cousas que para eles son partes imprescindibles para o seu desenvolvemento….


Queremos destacar uns parágrafos que nos convidan a reflexionar sobre momentos de conflito que se dan no día a día.

“ Podemos poñer palabras para describir o que esta sucedendo, para axudar a dar voz ao que os nenos e nenas están vivindo, para poñer sobre a mesa diferentes perspectivas, darlles diferentes opcións para a resolución e ofrecer ideas que non serven só para aquela situación senón como guía para futuras situacións.

“De este xesto que xa forma parte de min (o de tender a man e esperar…) a un xesto máis sutil no que deba ter dedicación e presenza, un xesto que non pida autonomía senón ca permita.

Mans que non esperan nenos e nenas obedientes senón que acompañen a nenos e nenas que teñen moito que dicir e que facer.

Mans sutís que, en situacións nas que temos que respirar dúas veces, son mans que non xulgan, mans que non teñan presa, mans de respecto.

Mans que non se precipitan, que observan antes de actuar, presentes, precisas, mans que respectan ao outro por enriba do seu propio impulso, que escoitan que son prudentes.

Mans que antes de falar deixan espazo para que o corpo do neno ou nena nos explique, nos dea respostas.

Mans que se interesan polo outro e danzan coas necesidades dos outros”

“Palabras que non o saben todo, que dan ideas, que propoñen e ofrecen, no dende un saber que se cree rotundo, senón dende a ilusión de atopar solucións xuntos”

 

https://www.rosasensat.org/revista/infancia-169-2/escuela-0-3-manos-que-esperan-palabras-que-acompanan/