Arquivo da categoría: ACOMPAÑANDO ÁS FAMILIAS

“Los niños no piden mucho”

A Escola Infantil Caeiro apórtanos este documento do neuropsicólogo Álvaro Bilbao autor entre outras obras do libro “El cerebro de los bebés explicado a los padres”

Los niños no piden mucho

Es curioso…

Es curioso que mientras los adultos se amontonaban en las tiendas para hacer acopio de papel higiénico y alimentos antes de que comenzase la cuarentena ningún niño fue a la tienda de chucherías para dejarla sin existencias por miedo de que no hubiera suficientes chuches para todos los niños.

Es curioso que mientras algunos adultos se saltan la cuarentena para tomar el aire o hacer jogging los niños, que necesitan mucho más el movimiento, no se hayan escapado de casa a saltar, correr o tomar el parque con sus juegos y algarabías.

Es curioso que mientras los adultos pasamos el día colgados del móvil o el ordenador, como tú ahora, los más pequeños de la casa se entretienen haciendo cabañas, dibujando, hablando entre ellos o jugando con su imaginación.

Es curioso que estén haciendo deberes cuando se lo pedimos, ayudándonos en casa sin que se lo pidamos o celebrando cumples sin amigos, y sigan regalándonos cada día sus mejores sonrisas mientras sobrellevan la frustración.

Es curioso que cuando comenzó el estado de alarma muchos pensaron que el mayor problema serían los niños recluidos en sus casas y que ahora nos estén dando a los adultos una lección de civismo, calma y paciencia.

Es curioso que hasta ahora no nos hayamos dado cuenta de que los niños son seres maravillosos, resistentes, resilientes, colaborativos, solidarios, imaginativos, pacientes, afectuosos y que todavía les tratemos muchas veces con amenazas, gritos o con castigos. Ellos no piden mucho. Se conforman con poco. Sólo necesitan que los adultos seamos capaces de entenderlos, de hablarles con respeto y de dedicarles un poco de nuestro tiempo para demostrarnos lo maravillosos que son, curiosamente, en muchos casos, más respetuosos, pacientes, solidarios y resilientes que los propios adultos.

Sólo espero que cuando esto pase y volvamos a nuestras vidas normales tengamos un poco más de tiempo para hablarles y explicarles en lugar de mandarles y apresurarles porque así les estaremos mostrando no sólo el respeto que se merecen por ser niños sino también el que se han ganado con esta gran lección que nos están dando a todos los adultos.

Álvaro Bilbao
Neuropsicólogo

O tempo do neno

A escola infantil de Tui acheganos unha reflexión sobre o tempo que precisa o neno e a nena para un bo desenvolvemento.

“A escola ten que permitirlles aos nenos e nenas experimentar, expresarse e desprazarse de maneira autónoma sen coartar as súas ansias de aventura” (Decreto 330/2009, de 4 de xuño no apartado de orientacións metodolóxicas)


Na escola entendemos o respecto do tempo do neno como un proceso imprescindible para as cativas e cativos de cara a acadar a autonomía plena. Os nenos e nenas precisan facer, moverse, actuar e xogar para aprender. Cada pequena actuación, como tirar ao lixo un papel, por moi insignificante que pareza aos ollos do adulto, é, sen embargo, para as crianzas un paso máis para dita autonomía. O respecto dos tempos das pequenas e pequenos é deixar facer por eles mesmos para apoiar e favorecer a súa aprendizaxe. Nestas idades aprenden a partir da súa propia experiencia polo que precisan probar, imitar e equivocarse.

“O adulto debe ser guía e observador consciente” (M. Montessori)


O papel do adulto é fundamental para acadar que o neno e a nena sexan realmente autónomos, formando fortes lazos afectivos con el ou ela, a través dunha relación íntima, profunda e respectuosa) xa que a figura de apego lle proporciona a seguridade indispensable que fai posible a expresión da súa propia autonomía. A actitude do adulto debe invitar, acompañar e observar ao mesmo tempo que xerar estratexias de aquilo que pode e quere facer a neno ou o neno por si mesmo. O adulto debe ofrecer ese tempo e ser flexible con todo o que acontece, en moitos casos non predicible. A súa figura como acompañante acadará que o neno sexa máis consciente de canto está a suceder.

O xogo con sabas

A Escola infantil de Cambre  A Barcala convída ás nenas e aos nenos a xogar de múltiples maneiras con teas amplas ou sabas.”

Nome: Xogo con Sabas

Idade: de O a 3

  • Fomentar a aprendizaxe mediante a experimentación e o descubrimento

  • Progreso na adquisición e mellora da habilidade motora

  • Disfrutar en familia

Materiais: Folla de tea ou sabas

Desenvolvemento:

As teas amplas ou sabas on un material moi diverso para o xogo, sendo lixeiras e fáciles de manipular. Teñen algo que as fai absolutamente únicas en comparación con calquera outro material e é a súa capacidade para transformar calquera cousa. Para comezar a xogar, deixaremos unha saba estirada no chan dunha habitación e fomentaremos aos nenos que a manipulen libremente descubrindo o que poden facer con elas. Máis tarde propoñeremos outras propostas de xogo coas que poderán: transformar espazos , agocharse, taparse, desfrazarse, pasar por debaixo, deitarse enriba, balancearse coa axuda de dous adultos …

O meu propio conto

A Escola Infantil de Narón fainos unha proposta para que as nenas e nenos podan construir e contar historias partindo de imaxes de distintas accións e momentos que elas/es mesmos fan, coa súa familia, amigas e amigos. Estades preparadas para escoitalas?


Nome da actividade: O Meu Propio Conto

Idade: 1-3 anos

Obxectivos:

Recoñecerse a si mesmo e aos demais
Potenciar ou crear un ambiente de relaxación e concentración

Materiais:

Fotos do neno ou nena e de xente coñecida
Libreta ou álbum
Celo
Rotuladores de cores

Desenvolvemento:

A intención de esta actividade é facer aos máis pequenos un pouco protagonistas dun conto que trata dos seus gustos, onde se presentan a distintos personaxes que eles xa coñecen (familiares, amigos, mascotas..) e conta a historia deles.

Podemos engadir, ademais das fotos, pequenas frases a modo conto e narrar un pouco os seus intereses, como é a súa personalidade ou as trastadas, que máis lles gusta facer.., para logo contarllo e que recoñeza todo o que nel se expón.

Alimentación saudable

Dende a Escola  infantil de Vilagarcía-Vilaxoán nos achegan refexións e recomendacións moi interesantes en canto á alimentación dos nenos e nenas.

“Que o teu alimento sexa a túa menciña e que a túa menciña sexa o teu alimento”. Hipócrates.

A promoción de hábitos saudables relacionados coa alimentación infantil constitúe unha estratexia fundamental que axude a capacitar progresivamente aos nenos e nenas para acadar un estado de saúde e de benestar óptimos, a través de actuacións que melloren os seus hábitos alimenticios.

Na sociedade da segunda década do século XXI non se pode falar dunha verdadeira educación para a saúde sen engadir a educación das emocións, ou o que é o mesmo a educación emocional da que fala Goleman (psicólogo estadounidense que considera a intelixencia emocional como factor moi influínte na nosa saúde), para así facilitar o pleno desenvolvemento integral da persoa atendendo a catro piares fundamentais: aprender a coñecer, aprender a facer, aprender a convivir e aprender a ser. Como di o pediatra español Jesús Garrido:

“Si no queremos que nuestro hijo use la comida como pieza de cambio y se focalicen en la comida otros problemas, no debemos dar a la alimentación más importancia de la que tiene ni una función diferente”. “Los únicos objetivos que deberíamos plantearnos con la comida son que el niño tenga una dieta variada porque se la ofrezcamos; que sea él y sus mecanismos de regulación quienes decidan las cantidades mientras no haya un problema claro”.

Na actualidade inténtase destacar o concepto de dieta equilibrada, a través da denominada pirámide da alimentación. Represéntase como un triángulo no cal pode verse como alimentarse, dende a súa base ata a súa cúspide. É un moi bo recurso didáctico, que se propón como guía de dietética para toda a poboación. Nela se recollen recomendacións relativas ao tipo de alimentos e da frecuencia coa que deben consumirse para unha boa saúde

As características dunha dieta saudable son:

  • Equilibrada: aporta todos os nutrientes necesarios nas proporcións convenientes
  • Adecuada: cantidade e calidade a cada persoa
  • Variada: ningún alimento contén todos os nutrientes
  • Agradable: fonte de pracer e compañía
  • Suficiente: en cantidades moderadas

Polo tanto, debemos ter en conta o dito anteriormente para poder deseñar, planificar e elaborar unhas pautas alimenticias para nenas e nenos. Seguindo as pautas dadas pola Xunta de Galicia, podemos dar as seguintes recomendacións:

  • Considerar as necesidades nutricionais e dietéticas para cada idade.
  • Ter en conta as necesidades nutricionais específicas que requiran algún tipo de restrición dietética (glute, ovos, proteínas da vaca…).
  • Distribución enerxética axeitada das comidas ao largo do día: almorzo, media mañá, xantar, merenda e cea.
  • Proporción equilibrada de proteínas, graxas, hidratos de carbono do consumo enerxético total.
  • Introducir gran variedade e diversidade de alimentos para ensinarlles a “comer de todo” a través de receitas tradicionais e de outras gastronomías.
  • Os alimentos de orixe vexetal (hortalizas, verduras, froita, legumes…) constituirán a base da alimentación xunto co consumo de pasta, arroz, pan e patacas, así coma leite e/ou derivados.
  • Coidar a presentación dos alimentos.
  • Evitar alimentos que conteñan unha excesiva carga de graxas saturadas, azucre e alimentos doces, abuso de bebidas refrescantes e con gases e o exceso de sal.
  • É conveniente introducir alimentos de tempada, en especial, as froitas, verduras e as hortalizas.
  • Potenciar o consumo de peixe e carnes magras.

Algunhas pautas básicas para a formación de hábitos axeitados de alimentación serían:

  • Trasladar mensaxes positivas cara ao acto de comer e aos alimentos.
  • Non esixirlles por riba das súas posibilidades: nin na cantidade nin en autonomía persoal.
  • Non obrigar a comer aos nenos e nenas nin utilizar castigos, reproches ou ameazas,…
  • Manter unha actitude relaxada.
  • Coidar a hixiene.
  • Evitar situacións contraditorias como, por exemplo: se sabemos que hai que comer amodo e favorecer a mastigación, non se pode animar aos cativos a competir.
  • Compartir, na medida do posible, o momento da comida/cea cos nenos e nenas, e ser exemplo para a adquisición de hábitos de alimentación saudables.
  • Non poñer na mesa ou á vista das nenas e nenos alimentos e/ou bebidas pouco adecuadas.
  • Facelos partícipes, tendo en conta a súa idade, na elaboración dos menús e na súa elaboración.

Idea de receita saudable:

PIZZA CON BASE DE COLIFLOR

Ingredientes base:

  • unha coliflor pequena;
  • un ovo;
  • 100gr. de queixo parmesano;
  • pizca de sal.

Ingredientes:

  • queixo relado;
  • tomate natural e/ou salsa tomate;
  • xamón, atún, olivas… (o que se lle queira botar por riba).

Pasos:

  • Trituramos a coliflor e metémola nun recipiente no microondas durante 8 minutos. Tamén podemos cocela e despois escoala e triturala, ou facela ao baño maría e logo triturala.
  • Mesturamos o resultante co ovo, o queixo parmesano e a sal.
  • Extendemos a masa sobre papel de forno e poñémola enriba da bandexa. Metemos no forno a 180º durante 20 minutos. Retiramos e poñemos enriba os ingredientes que se queiran e volvemos meter no forno, ata que se gratine o queixo.
  • Retirar e a desfrutar!

Actividade final:

O meu libro de receitas

Finalmente, queremos facer unha proposta que da moito xogo e que aos cativos e cativas lles vai a encantar. Unha vez fagamos as nosas receitas con eles elaboraremos o noso libro de receitas!

É moi sinxelo: os nenos e nenas farán os debuxos do que elaboraron na cociña cos seus pais e nais, os debuxos pódense decorar con numerosos materiais (gomets, purpurina, goma eva recortada, papel de cores, papel de aluminio, etc.), ou ben recortar de revistas imaxes que axuden a identificar o que fixemos na cociña.

Coa axuda dos pais irán compoñendo o recetario, serán os maiores os que leven a parte de plasmar de xeito escrito os ingredientes e o proceso de elaboración, aínda que as crianzas poden ir dicindo de xeito verbal dito proceso.

Xa para rematar xuntaremos todas as súper receitas e darémoslle forma de libro, ben unindo todas as receitas nunha carpeta de fundas plásticas ou ben facendo dous buratiños no papel e pasando un lazo ou cordel. Quedará moi ben seguro e o gardaremos para que os cativos e cativas poidan acudir a el para consultar receitas xa feitas ou para engadir unha nova.

Ánimo e a gozar!!!!!!

 

Facer como si…

A escola infantil de Vigo Valadares fai unha reflexión sobre a importancia do xogo simbólico nas primeiras idades.

Nome: Facer como si

O xogo simbólico, é dende sempre, unha posibilidade para indagar sobre quen son eu, a quen represento e quen quero ser. O xogo simbólico dende a perspectiva ontolóxica, é unha indagación sobre a posibilidade de ser outro sen deixar de ser un mesmo. (Ruíz Velasco A. e Abad Molina J.)

Entre os xoguetes máis solicitados están as bonecas, as cocinitas, o cochecito de paseo, o taller de ferramentas,… obxectos que permiten ás nenas e nenos imitar aos seus adultos de referencia, ata que ese xogo imitativo permite a simbolización. Imos contarvos a diferentes fases de xogo ata acadar a simbolización , xa veredes como recoñeces todas as etapas do xogo nas nenas e nenos, tanto na casa como na escola:

  1. Entre os 18 e 19 meses de vida da nena e neno, comeza o xogo refírese a escenas vividadas todos os dias, por tanto moi coñecidas. As nenas e nenos aplican accións coñecidas a un obxecto ou persoa. Por exemplo: Darlle de comer a unha boneca. Tambien emprégase outras accións coñecidas en se mesmo e outras persoas. Por exemplo: Simula falar por telefono.

  2. Ao redor dos 20-22 meses, a nena e neno realiza actividades simuladas sobre mais dunha persoa ou obxecto. Por exemplo: Dan de comer á súa nai, logo á boneca. Tamén, comezan a combinar dous xoguetes nun xogo simulado. Por exemplo: Colocar a culler na pota e meter a boneca na caixa e subir o boneco no carriño.

  3. Aos 22-24 meses, a nena e neno comeza a representar un rol. Por exemplo: xoga ás mamas. Comeza a usar obxectos mais grandes e realistas e dálles un papel mais activo aos bonecos atribuyendole sentimentos.

  4. Dos 30-36 meses inclúense novos personaxes de ficción e diminúe o xogo de imitar accións cotiás de casa. Hai secuencia de accións que se dá sobre a marcha, non esta planificada. Por exemplo, o medico vai na ambulancia, revisa ao paciente e ponlle unha inyeccion. Os obxectos son substituídos. Por exemplo, a casa é unha cama.

  5. Sustitución plena de obxectos e planificacion: Isto sucede a partir dos 4 anos. Prodúcese un aumento progresivo dos temas e a relacion con outros nenos. Úsanse xestos e palabras para as diferentes escenas de xogo sen que sexa necesaria a existencia de obxectos. Planifican o xogo e improvisan solucións. Realizan guións enteiros nos que os nenos e nenas teñen diferentes roles. É posible un xogo de ficcion complexo e longo onde se representen varios papeis. Aparecen escenarios complexos que se definiran por medio da linguaxe.
    Como dixemos ao inicio o xogo simbólico permítenos ser outros para coñecernos a nós mesmos, é moito máis que entretemento, é un recurso propio e privilexiado para a construción do coñecemento por parte de cativos e cativas. Debullamos algúns porqués:

  • Desenvolve a capacidade de imaxinación e creatividade. A medida que o neno e nena medra utilizará o xogo simbólico para aprender seguindo as súas necesidades e intereses.
  • Fomenta a súa autonomía ensaiando aspectos da vida cotiá e aprendendo a respectar as normas.
  • Ofrece ao neno e nena unha ferramenta para favorecer o desenvolvemento emocional, psicomotor, cognitivo e as súas habilidades sociais.
  • Axúdalles entender o mundo rexido polos adultos, aproxímanse ao coñecemento dos roles e as funcións que exercen as persoas do seu entorno, xa que no xogo representan aqueles aspectos que van interiorizando.
  • Permite que fagan representacións mentais de experiencias reais e imaxinadas. Enriquecendo a súa creatividade e imaxinación, ensaiando un mundo adulto sen repercusións.
  • É un terreo fértil para a práctica e o desenvolvemento da linguaxe.
  • Aporta espazo para exercitar a empatía, así como o fomento da responsabilidade e da igualdade.
  • Serve para canalizar a transformar; permitindo o neno e nena unha maneira de expresión de medos, conflitos internos e tensións. Tendendo unha ponte para expresar sentimentos internos.
  • Favorece o seu desenvolmento motor.
  • Fomenta exercicios de empatía, así como da responsabilidade e a igualdade.

Para concluír, diremos que todas as nenas e nenos saben xogar e empregan para facelo os materiais máis sinxelos, os que atopan porque o xogo é moito máis que pracer, é unha necesidade vital; o primeiro instrumento de aprendizaxe do cal dispoñen as nenas e nenos para coñecerse a si mesmos e ao mundo que os rodea.

Merendamos croissant con xamón

“Dende a escola infantil de Oza propoñemos a realización dun obradoiro de gastronomía cos pequenos e pequenas”

Idade: 2 a 3 anos

Obxectivos:

  • Desenvolver o olfacto e o tacto
  • Fomentar a motricidade fina a través da coordinación óculo-manual
  • Fomentar a colaboración no ámbito familiar
  • Participar nos momentos cotiás da casa
  • Adquirir hábitos de alimentación saudables

Materiais:

  • 1 rolo de masa de hoxaldre (para 8 croissants)
  • 100 g. de xamón cocido (e/ou queixo)
  • 1 cullerada de café de mostaza
  • 1 ovo

Descrición:

  1. Encendemos o forno a 200ºC (o adulto).
  2. Abrimos a masa de hoxaldre e pedímoslle ao neno/a que a saque do seu envoltorio e que a estire encima da zona de traballo.
  3. Cun pincel untamos, co neno/a, a masa coa mostaza.
  1. Debuxamos (o adulto) triángulos sobre a masa. Cortamos (o adulto) o xamón cocido e/ou o queixo en cadradriños. Podemos empregar coitelos de madeira para que os nenos/as non se fagan dano, se non é posible, darémoslle xa cortado o xamón e o queixo.
  2. Os nenos/as poden colocar montonciños de embutido no centro da cada triángulo que debuxamos na masa.
  1. Coa axuda dos nenos/as enrolamos os triángulos e colocámolos na bandexa do forno, podedes colocar un papel de forno no bandexa para que non se peguen.
  1. Os nenos/as axudarannos a bater o ovo e cun pincel pintamos cada un dos croissants.
  2. Os nenos/as poden axudarnos a levar a bandexa ata o forno pero como o forno estará quente será o adulto quen a meta ao forno aproximadamente 25 min.
  3. Deixamos arrefriar e… que aproveite!

Día das Letras galegas

Este ano o Día das Letras galegas adicaráselle a Ricardo Carvalho Calero.

A Escola Infantil de Lalín Polígono aheganos unha adaptación da obra “As pitas baixo a choiva”. E a Escola Infantil de Nogueira de Ramuín achegannos unha proposta para facer cos pequenos e pequenas na casa.

 

Esta é unha historia de galiñas e dun neno, dunha avoa e so seu neto, de paraugas e de choiva….. Feliz Día das Letras Galegas.

Obxectivos:

  • Desfrutar na casa dun conto, neste caso é un conto de Ricardo Carvalho Calero a quen se lle adican este ano as Letras Galegas
  • Escoitar, mirar, rir, participar, sentir, vivir,… os contos.
  • Fomentar o interese pola lectura e a escoita activa mediante as historias dos contos.
  • Estimular a atención sostida, a concentración e a memoria.
  • Dar a coñecer pequenas pinceladas sobre a nosa literatura galega e os seus escritores.

Idade:

A todas as nenas e nenos.

Desenvolvemento da actividade:

Visualizar este video ou calquera outro do conto que se pode atopar en Youtube, nós puxemos este porque nos parece máis axeitado para os nosos cativos e cativas pola súa sinxeleza e ambientación.

Aproveitamos a temática para facer unha actividade, fixemos o noso mural do conto o cal se convertirá en móbil á volta da escola, o cal ten nubes, ten un paraugas colorido, a choiva, as pitas e un fermoso galo.

 

 

 

 

 

 

 

Dramatización

A dramatización como recurso para expresar e xestionar as emocións, reflexións que nos aporta a Escola Infantil de Ames Figueiras

Este documento pretende expoñer como abordar e identificar sentimentos e emocións en nenos e nenas na primeira infancia. Nestes tempos onde a alerta sanitaria priva aos cativos e cativas de liberdade, xogos no exterior e contacto cos seus iguais, sentimentos e emocións como frustración ou medo poden facer tambalear o seu benestar emocional.

O desenvolvemento das habilidades emocionais e sociais é un proceso continuo, non podemos plantexar unha actividade illada e sen contextualizar. Partindo desta base, si temos unha serie de ferramentas que podemos levar a cabo de forma trasversal.

AS EMOCIÓNS NA CASA

os momentos relaxados de encontro íntimo pode ser un tempo clave para fomentar a escoita activa, o adulto pode facilitar a identificación de sentimentos e emocións a través da linguaxe verbal, poñendo nome á emoción, e non verbal, usando xestos e expresións corporais e faciais. É importante que o adulto fomente nos máis pequenos a cooperación e a autoestima xa que isto axudará a elevar o pensamento positivo, o optimismo e ese “eu podo” tan importante para as aprendizaxes.

Crear un clima de cariño e comprensión é a base para unha relación de confianza e benestar que axuda á xestión das emocións e sentimentos. É de vital importancia traballar a tolerancia á frustración e a empatía para que as aprendizaxes sobre intelixencia emocional medren nun ambiente estable. A familia é clave para crear este ambiente de confianza e afecto favorecendo un abano de experiencias onde os nenos e as nenas atopen tempos e espazos seguros e de confianza onde irán construíndo a súa propia personalidade.

A DRAMATIZACIÓN COMO CANLE COMUNICATIVA

A dramatización é unha actividade moi recomendable para o desenvolvemento da linguaxe e permite aos nenos e nenas canalizar as súas emocións así como potenciar a creatividade.

A dramatización a través dun boneco permite ao neno e nena comunicarse libremente, amosando tensións, emocións e a propia percepción da realidade, desenvolvendo a imaxinación e potencia a creatividade. Neste senso, o boneco elixido para a dramatización e a representación ten unha característica física concreta: non ten boca nin expresión fixa. É suficiente para un neno xogar á dramatización usando un boneco sen expresión pois, será el quen usando a súa imaxinación, quen trata co boneco ou peluche como canle, onde depositar as súas emocións e como utensilios para representar e liberar eses sentimentos.

COMO FACER UN BONECO

1. Usamos un chaleco de peliño ou un anaco de tea que nos guste.

2. Dobramos a parte baixa xuntando coa parte alta da espalda. Cosemos a parte baixa das sisas facendo unhas orellas.

3. Recheo con guata para que quede brandiño e pechamos as costas cosendo cun fío dobre.

4. Cosemos dous botóns iguais para os ollos e outro diferente para o nariz.

5. E… boneco listo!!

 

Xa vou ao vater!

Dende a escola infantil de Allariz fan unha reflexión sobre o control de esfínteres.

Nome: Deixamos o cueiro, XA VOU AO VÁTER!!!

Este tempo de estar na casa con tantas horas á disposición das vosas nenas e nenos, podería ser un bo momento para retirarlle o cueiro a eses nenos e nenas que poden estar preparados para elo. Pode parecer un proceso complexo pero non o é tanto; só tedes que enfrontalo con positividade e paciencia.

Cando é o momento de deixar o cueiro?

Cada neno e nena é diferente, por elo hainos que a idades moi temperás aprenden a ir ao baño e outros que o fan máis tarde; uns controlan esfínteres en tres días e outros tardan varias semanas. O importante é non desesperar e darlle o tempo que o pequeno ou pequena precise.

Distintos estudos demostraron que as crianzas pasan por distintas etapas:

  • Sabe cando está mollada arredor dos 15 meses
  • Recoñece o momento de facer pis ou caca entre os 18 e os 24 meses
  • Di cando quere ir ao baño dos 2 aos 3 anos

Algúns sinais que vos indican que o voso fillo ou filla está preparado serían:

  • Di que pode facelo so
  • Regulariza as horas de evacuar
  • Sabe subir e baixar a roupa
  • Interésase por ir ao baño cun irmán ou cun adulto
  • Discrimina entre pis e caca
  • Non ten medo ao váter
  • Recoñece o momento con comportamentos como encollerse, estar incómodo, …
  • Pide que lle cambien o cueiro cando está sucio

Ímolo preparando:

  • É recomendable dicirlle o que fixo (pis ou caca) ao cambiarlle o cueiro para que vaian aprendendo a discriminar.
  • Aprende coa imitación polo que convén que comece a ir ao baño cos adultos ou cos irmáns maiores, explicándolle o que hai que facer, como limparse, tirar o papel, baleirar a cisterna, lavar as mans,… Así familiarízase co inodoro e automatiza estas condutas.
  • A roupa será cómoda, fácil de subir e baixar, favorecendo así a súa autonomía.

Deixar o cueiro de xeito progresivo:

  • Podedes comezar invitandoo a que se sente no váter, un ratiño cada día. Despois das comidas é un bo momento para familiarizalo con este novo elemento.
  • Si non quere sentar no váter haberá que traballar primeiro este punto, por exemplo a través do xogo. Sentaredes con el ou ela, os papás, algún irmán, un osiño,…, lendo un conto ou facendo algún xogo para que pouco a pouco perda o medo.
  • A nena ou neno non deberá estar sentada no váter demasiado tempo. Si nuns minutos non fai nada levantarase sen darlle maior importancia: “Non pasa nada, a próxima vez, vale?”
  • Si pola contra fai algo no váter felicitarémola polo seu éxito.
  • Si é receptiva a estas propostas e observades que o cueiro está máis tempo seco é o momento de que o deixe.
  • Podedes manter o cueiro polas noites ata que comprobedes que aparece seco pola mañá.
  • Cando se faga pis ou caca, recordade ter paciencia, limparémolo e recordarémoslle que debe avisarvos con máis tempo para poder chegar ao váter. Non debedes rifarlle nin enfadarvos.

Prescindir do cueiro é unha

satisfacción moi grande para

nenos e nenas, e vai ser un logro

conxunto porque estades

aí para acompañalos.