Artigo destacado

Rutinas facilitadoras do sono

A Escola Infantil de Baiona achéganos unha reflexión sobre as rutinas e rituais facilitadores do sono

O sono é unha función evolutiva que require da maduración do sistema nervioso das nenas e dos nenos, polo que cambia a medida que estas van medrando. Isto non quere dicir que non existan ferramentas que acompañen este proceso de desenvolvemento e faciliten á adquisición dun hábito de sono saudable.

As rutinas non son máis que un conxunto de actividades que realizamos cada día á mesma hora e seguindo os mesmos pasos, os cales nos permitirán crear un hábito. Neste caso, os hábitos aos que nos referimos farán que os nosos pequenos e pequenas asocien dito proceso coa hora de durmir. As rutinas son claves para consolidar as aprendizaxes das cativas e cativos..

O sono é esencial para o desenvolvemento e un bo descanso é un hábito saudable que se adquire durante a infancia. Na escola infantil o sono forma parte dun momento cotián esencial para o desenvolvemento saudable dos nenos e das nenas, o descanso, ademais de durmir precisamos descansar, saber relaxar, calmar para obter os múltiples beneficios que ten:

  • Contribúe ao seu desenvolvemento físico, mental, emocional e afectivo.
  • Axuda a recuperar forza e enerxía e vitalidade.
  • Fomenta o sentido de alerta vital para a supervivencia.
  • Desenvolve a capacidade da linguaxe, a memoria, a atención, concentración, …
  • Reduce o estres (propio e paterno) e a irritabilidade producida porque non hai descanso suficiente.

Polo que dende as idades máis temperás o descanso ten que ter unha consideración e tratamento especial na vida do neno e da nena, xunto con outros momentos cotiáns (alimentación ou hixiene)

As horas de sono varían coa idade e cada neno e nena ten cadansúas necesidades. Porén, canto máis pequenos son, maior descanso necesitan. Así mesmo, deberemos facer unha distinción entre o sono diúrno ou pequenas sestas e o sono nocturno. Segundo a cativa ou cativo vaia medrando, esta aprenderá a discernir entre un e outro e, é aquí, onde as rutinas xogan un papel fundamental. O mellor modo de conseguir que un neno ou nena se prepare para o acto de durmir e estea o suficientemente relaxado para conciliar o sono é seguir cada día o mesmo proceso. Moitas pequenas vólvense máis activas no momento antes da hora de descansar, polo que deberemos facer actividades máis relaxantes que axuden a que se calmen, e sería recomendable que respectaramos a secuencia das mesmas, como por exemplo:

Darlle un baño

– Poñer a roupa de durmir

– Cepillar os dentes

Elixir un boneco para durmir e retirar os demais da cama

– Ler un conto xuntos

Reducir a intensidade das luces, ruídos e imaxes de dispositivos.

Facer unha masaxe ou aloumiños

Cantar unha cantiga

Despedirse se imos abandonar a súa habitación

Todas estas poden ser opcións para fomentar a relaxación e se as repetimos no tempo cada vez será máis sinxelo que a pequeno e pequena acade o estado adecuado para o sono tranquilo. Non podemos esquecer que cada rutina adquire sentido pleno para os máis pequenos cando vai encadeada a outra rutina nun tempo continuo. Un exemplo é que imos para desenvolver a alimentación é necesario lavar as mans antes e despois desta acción.  Debido ao ritmo biolóxico, un neno pequeno despois do xogo  precisa descanso e despois do sono  é convinte realizar control de esfínteres, é dicir é necesario que sexa un proceso conectado e significativo dentro da vida diaria do neno e da nena.

O cariño e respecto dos seus tempos e necesidades son fundamentais para lograr un sono saudable, polo que non debemos transmitir as nosas inquedanzas ou preocupacións neste momento significativo. Cada neno e nena ten unhas necesidades de descanso diferentes e canto antes asumamos estas individualidades e coñezamos as necesidade de cada unha e un, antes crearemos a rutina de sono adecuada para cada un e unha deles.

Artigo destacado

A importancia da afectividade no 0-3

Reflexión sobre a afectividade que nos achega a Escola Infantil de O Rosal

Dende a escola infantil do Rosal facemos unha reflexión sobre o afecto nas nenas e nenos xa que son a base do seu desenvolvemento.

Queremos destacar a importancia que teñen as mostras de cariño nas pequenas e pequenos, por medrar seguros, felices e ter maiores oportunidades para enfrontarse ao medio que os rodea.

O afecto é un sentimento imprescindible para todos os humanos, especialmente para os máis fráxiles, como son as persoas maiores e as nenas e nenos. É tan necesario que sen afecto enferman, e non só con disfuncións psicoloxías, e no comportamento de pequenos e pequenas senón que, tamén con enfermidades físicas, e dos seus órganos. A falta crónica de afecto produce diminución de inmunidade e en consecuencia mais infeccións, mal nutrición e talla baixa. No pasado estes efectos eran claramente visibles en nenas e nenos de orfanatos por que sufrían unha intensa e permanente falta de cariño e estímulos. Na actualidade, as consecuencias da falta de afecto son menos evidentes no desenrolo físico, pero continua sendo unha causa de talla baixa.

O afecto consiste en escoitar ás pequenas e pequenos, respectar as súas opinións e entender as súas necesidades.

É moi importante mostrar afecto con abrazos, caricias, agacharnos a altura dos seus ollos e falar con palabras respectuosas e claras, xerar momentos agradables e sobre todo desfrutar con eles. O máis importante non é a cantidade senón a calidade.

O afecto inflúe de gran forma no concepto de si mesmo, na maneira de afrontar a vida e prodúcelle: Seguridade, equilibrio interno, capacidade de integración, entusiasmo, fortalece a amizade e as relacións cos demais e desenrola os sentimentos.

As veces existe a crenza errada de que entregar afecto é facer e darlle todo o que queren as crianzas, nada mais lonxe da realidade, por que é a linguaxe que as nenas e nenos comprenden máis tanxible. Mostrarlles afecto consiste en estar pendente das súas necesidades, darlles moito amor pero sempre marcando limites.

Referencias bibliográficas:

 

Artigo destacado

As familias o corazón da escola

Dende a Escola Infantil de Marín acheganos unha interesante reflexión sobre a colaboración da familias na escola.

AS FAMILIAS, O CORAZÓN DA ESCOLA

A Familia é un piar imprescindible para a escola infantil para que funcione, para que rodee, para que faga faísca. As escolas non son só un edificio acondicionado con todas as medidas de seguridade, de hixiene, de cumprimento de ratios e de persoal educativo. A escola, como ente, ten vida propia e mantén un latexo grazas a toda a comunidade: os nenos, as nenas e as súas familias ao completo avós, irmáns, tíos, veciños, as institucións máis próximas e tamén ás educadoras.

As profesionais desta etapa (0-3 anos) somos educadoras e o noso rol é guiar, acompañar, ensinar e manter o latexo da escola cun ritmo armónico. O papel que posúe a familia nas nosas escolas reflicte a saúde das mesmas, pero, coidámolas e témolas realmente en conta?

Personalizamos as aulas cada ano que arrincamos o curso pero, consideramos o perfil de cada familia nova que temos? Cambiamos a nosa maneira de facer dependendo do grupo, neste momento debemos analizar coidadosamente as realidades de cada familia da maneira máis específica e empática posible.

Seguindo co símil do latexo, como profesionais queremos que as familias nos axuden a manter viva a escola, pero ás veces rendémonos cando non atopamos a participación desexada, e iso en ocasións desmotívanos e sentimos frustración. Cando asoma esa falta de ganas é cando máis temos que apoiarnos e pensar cal é a mellor fórmula para chegar ás nosas familias. E si esa fórmula non funciona hai que seguir probando ata atopar a máis axeitada. A clave pode ser pensar na diversidade de familias e que as necesidades son diferentes por iso as actuacións e as responden non teñen que ser igual e si axeitadas ás circunstancias.

Se estamos de acordo en que a escola infantil non é só un edificio para acoller aos nenos, entón, as profesionais debemos de ter claro que é. Se queremos que esta etapa sexa respectada e que se lle dea toda a importancia que ten, hai que empezar por nós mesmas, hai que crer no que facemos, no decisivo que é apostar por facer un traballo coordinado, organizado e axustado a lexislación vixente afrontado con profesionalidade e rigurosidade.

Propoñemos obradoiros, actividades para facer na casa, e en ocasións non temos a resposta que esperabamos por parte das familias. Con todo, non nos preguntamos por que non existe, en ocasións, ese feedback. As familias forman parte da escola pero non son as persoas que organizan xa que esta labor pertence as profesionais das escolas infantís. Neste sentido, teremos que  guiar, apoiar e escoitar, sen xulgalas,  para que as familias sexan consideradas de forma real como colaboradoras. Do mesmo xeito que diriximos aos nenos e nenas para que poidan descubrir o mundo por eles mesmos facilitando e potenciando un tipo de ambiente educativo organizado dende o punto de vista significativo. Explicar como e por que traballamos na nosa escola dunha maneira determinada é esencial para as familias para entender as formas de facer ou organizar. Manter reunións individuais e grupais periodicamente nas que elas, as familias, sexan as protagonistas resulta vital. Resulta moi interesante que vexan a escola, a súa escola, como un lugar no que compartir as súas experiencias, logros, ideas, en definitiva, intercambiar sensacións entre elas e nós e todos xuntos formar unha gran comunidade educativa para que a nosa escola estea viva.

Pero o traballo en equipo (familias, veciños e persoal da escola) só funciona con sinceridade, empatía e sensatez, e o equipo, neste caso que nos ocupa está composto por moitas realidades, todas diferentes e válidas. A escola é o lugar onde as familias deixan aos seus fillos e fillas para que medren coa nosa axuda en aspectos fundamentais da vida relativos á autonomía (hixiene, alimentación e descanso) a aspectos cognitivos ou ao desenvolvemento da socialización e establecemento de relacións.

A nosa labor é importante, tentemos transmitir este valor ás familias e podemos conseguilo escoitando atentamente a súas inquietudes. Para conseguir que o corazón latexe non podemos administrarlle malos medicamentos como a desmotivación. Teremos que administrar ilusión, ganas, escoita activa,… que axuden a non baixar o seu pulso.

Bibliografía recomendada:

  • “Los padres en la escuela infantil. ¿Clientes o colaboradores?”. Vicenç Arnaiz Sancho. Cuadernos de Pedagogía, nº282, páxinas 35-39.
  • Vídeo:  Reencuentro: mesa redonda.  Vicenç Arnaiz, Gema Paniagua e Pilar García. Organizada polo Colectivo de Infantil de Madrid.

https://www.youtube.com/watch?v=LnZGy1-b4Jc&t=3555s

 

Artigo destacado

Educar sen medo

O pasado mes de febreiro na Semana da Educación organizada polo Concello de Tomiño, tivemos unha oportunidade que non podíamos deixar escapar moi preto da nosa escola. Participar na conferencia baixo o título “educar sen medo” pola experta en infancia Pepa Horno.

Unha reflexión sobre os afectos como base da crianza e o desenvolvemento. Un toque de atención sobre a necesidade de concentrar os esforzos de familias e educadores no fortalecemento emocional de nenos e nenas. Un modelo de relación coa infancia baseado no vínculo para cubrir as necesidades básicas de afecto e seguridade. Potenciando a afectividade como base da educación.

A poñente destaca tres claves para poder educar de xeito respectuoso, promovendo relacións afectivas positivas de xeito activo e consciente:

A primeira, aínda que poida parecer paradóxica, sinala o autocoidado do coidador. Coidarnos para poder educar dende un certo equilibrio emocional. Dende o convencemento de que os adultos transmitimos a educación a través das nosas vivencias, do exemplo e das relacións afectivas. Porque educamos no que estamos vivindo e non poderemos educar ben, senón estamos ben. Buscaremos a loxística para poder adicarnos un tempo. Un tempo que permita xerar as condicións persoais para axudar na relación educativa cos pequenos, xa que nos permitirá o respiro para seguir dende unha posición de máis equilibrio.

Na segunda clave convídanos a tomar conciencia de como estamos facendo as cousas. Unha mirada sen medo sobre a nosa relación cos nenos e nenas. Tomando consciencia dende a premisa de que con toda seguridade imos a equivocarnos. Reparar nas veces que puidemos facerlles dano moi o noso pesar. E dende este recoñecemento, saber perdonarnos para poder evolucionar cara a unha relación máis respectuosa e afectiva cos nenos e nenas. Implica iniciar un proceso de cuestionamento das prácticas educativas dadas, para poder comezar unha transformación dos patróns de relacións coas pequenas e pequenos.

De terceira, ofrécenos a chave da afectividade consciente. O desenvolvemento pleno dun neno ou nena so será posible se os adultos somos quen de garantir un entorno de seguridade en todos os espazos de crianza e convivencia. A define como a capacidade do adulto de xeito voluntario e sistemático de xerar un entorno protector, cálido emocionalmente e dentro del, establecer relacións afectivas positivas cos nenos e nenas. Non se trata da afectividade espontánea, senón a que se busca con consciencia, a pensada para cada momento. Os afectos débense converter na pauta cotiá na educación infantil e convídanos a trasladar a todos os momentos e relacións un entorno de seguridade a través de rutinas afectivas.

Porque non educamos no que dicimos, senón no que vivimos. Todo o que non se converte en vivencia, non chega aos cativos e cativas, comezando polo cariño. Un pequeno non se sabe querido, síntese querido. E o sinte a través dos infinitos pequenos detalles que crean un clima afectivo que respira e dende o que se desenvolve. Converter en vivencia cotiá aquilo que queremos transmitir podería ser a clave, aínda máis, neste tempos de pandemia.

Convidamos a todos os compañeiros e compañeiras da rede a afondar neste referente educativo, no convencemento da relevancia das súas achegas e no acompañamento afectivo da infancia.

Interesante:

  • Blog de Pepa Horno Goicoechea

.           http://www.pepahorno.es/

  • Vídeos sobre o vínculo afectivo de Pepa Horno

 https://www.youtube.com/watch?v=HUb4cIYhN5k

https://www.youtube.com/watch?v=rFf1Egq_EJk

Artigo destacado

Emocións 0-3, recursos de contos para familias e profesionais

Dende a Escola Infantil de Vilagarcía-Vilaxoán fannos unha interesante achega sobre recursos bibliográficos para traballar as emocións no 0-3

Gustaríame comezar dicindo que moitas veces pensamos en todas as aprendizaxes que se levan a cabo nas distintas etapas educativas e non lle damos a suficiente importancia a un aspecto que é moi, pero que moi importante (atreveríame a dicir que posiblemente o máis) que é a educación emocional. É fundamental que nenos e nenas dende idades moi temperás aprendan a expresar e regular as emocións (tanto as propias como as alleas), xa que isto posibilitará que desenvolvan unha imaxe axustada de sí mesmos, adquiran confianza, seguridade e por conseguinte que sexan nenos e nenas felices.

Para isto é importante que tanto na escola coma na casa, o traballo sexa coordinado, xa que ambos axentes educativos temos un obxectivo común: educar nenos e nenas que consigan as súas metas no futuro e que durante todo este longo proceso vivan cada instante da maneira máis positiva posible. É por iso que “debemos coñecer moi ben o xeito de facer de esta viaxe a mellor das viaxes.”

Nesta andaina que todos comezamos cando nacemos atopamos emocións moi positivas pero tamén outras non tan agradables, polo que os cativos e cativas atoparanse cun mundo, o mundo real que ten límites, normas, obrigas e frustracións. E aquí será onde en lugar de evitarlles as situacións que provoquen emocións negativas, o que deberemos facer será proporcionarlles as ferramentas e os recursos emocionais precisos para que cando as experimenten saiban manexalas e vivilas como unha emoción máis. Algo que é fundamental para saber ser feliz.

Como traballar as emocións é unha cuestión moito máis sinxela do que pode parecer, a continuación presentaremos algunhas estratexias e recursos que seguro serán unha gran axuda. Imos aló!

Comezaremos por traballar o vocabulario emocional: saber identificar as emocións e poñerlle un nome é algo tan básico que pode escaparse ao noso entendemento. Un cativo ou cativa que ten un bo vocabulario emocional terá mellores competencias sociais e emocionais, xa que o feito de recoñecer e nomear as emocións fai que nas súas relacións sociais a forma de actuar sexa a mesma que coas emocións alleas.

Un recurso de gran axuda no que estamos a tratar son os contos, e sobre este recurso é no que imos facer fincapé, xa que temos numerosos títulos que nos poden axudar, algúns deles poden ser:

“Las emociones de Nacho”, autora e ilustradora: Lisbet Slegers. Ed: Edelvives

As emocións forman parte do día a día de Nacho. Cando está anoxado, triste ou asustado precisa que o axuden e o consolen. E cando está contento como hoxe, gostaríalle dicirllo a todo o mundo !!!

É un libro sobre as emocións con rimas, solapas e xogos de descubrimento para divertirse cos máis pequenos e pequenas.

   ” Adiviña canto te quero”, autor: Sam McBratney. Ed:Kókinos

Ás veces cando queremos a alguén moito, moito, intentamos atopar o modo de escribir o tamaño dos nosos sentimentos. Pero como nos amosa esta marabillosa historia, o amor non é algo fácil de medir.

 

¡No!, autora: Traecy Corderoy. Ed: Cubilete

Esta é a historia dun pequeno rinoceronte que descobre unha palabra nova e a converte na súa resposta favorita para todo. “Todo o mundo dicía que Rino era encantador, ata que un bo día, aprendeu a dicir “NON”. Un divertido conto coa mellor receita para superar as rabechas.

¡Vaya rabieta!, autora: Mireille d’Allance. Ed: Corimbo.

Roberto non tivo un bo día e está de mal humor. O seu pai castigouno no seu cuarto. Entón Roberto sinte unha cousa terrible que lle sae de dentro e que empeza a rompelo todo. Se non o paran a tempo…!

¡Hasta la tarde!, autora: Jenne Ashbé. Ed: CorimboOs país e as nais levan aos seus pequenos e pequenas á escola infantil. Alí farán moitas cousas: comer, xogar, pintar, durmir… e despois de todo iso volverán buscalos e de novo as apertas, os bicos…un libro de grande formato sen textos (só imaxes), que axudará a entender as rutinas da escola e sobre todo remarca a idea de que os pais volverán a buscalos.

 “Siempre pienso en ti”, autora: Kathy Appelt e Jane Dyer. Ed: Juventud

O que menos me gusta do día é ter que despedirte e despois separarme de ti. Pero o meu amor faiche compaña, envólvete por completo todas as horas do día. O levas no peto, dentro da túa carteira, no teu berce, ou acurrucado xunto a ti mentres botas a sesta. E o que máis me gusta do día é ir buscarte e abrazarte forte e non separarme de ti ata mañá.

“Mamá ya viene”, autora: Zaza Pinsón. Ed: Takatuka

A nai de Lisa é unha auténtica despistada. Continuamente esquécese de algo, xa sexan as gafas, as chaves, a carteira ou o asado no forno. Ás veces Lisa axúdalle a atopar o que perdeu. Iso pode parecer divertido, pero cando chega o día de comezar na escola, a Lisa éntralle o medo de que súa nai esqueza vir a buscala. E esa angustia faise cada día máis grande, ata o punto de que xa non pode desfrutar nin do seu conto favorito.

” Ramón Preocupón”, autor: Anthony Browne. Ed: Fondo de cultura económica

Ramón é un “preocupón” que se angustia por mor dos zapatos, as nubes, a choiva, os paxaros xigantes. Preocúpase tanto que non pode durmir. Por sorte a súa avoa sabe o que él precisa para vencer os seus medos. Unha vez que coñeceu o seu segredo, Ramón dáse conta que non debe preocuparse máis. Medos imaxinarios.

Webgrafía: 

 

 

Artigo destacado

A festa de san Xoán

 

A noite do 23 de xuño convertese na nosa terra nunha noite chea de rituais e maxia, saltamos a fogueira para purificar todos os nosos males e pedimos novos desexos.  Se é posible acompañamos o ritual con música galega tradicional e compartimos historias, poemas e cantigas e  cos nosos familiares e amigos.

  Achegamos unha proposta en relación á noite de san Xoán

A Escola infantil de Marín Seixo acheganos a posibilidade de disfrutar da tradición do San Xoán.

Actividade: Noite de san xoán.

Idade: Dende o ano e medio.

Xustificación

Dende a escola parécenos importante que as nenas e nenos coñezan as tradicións da nosa comunidade, e unha das mais importantes e a celebración de san xoán na noite do 24 de xuño. Con esta actividade pretendemos que os nenos coñezan os distintos ritos asociados a esta data, que son distintos segundo as diferentes zonas.

Obxectivos:

  • Recoñecer as tradicións.

  • Gozar compartindo actividades e momentos coas familias.

  • Desenvolver o sentido do gusto.

  • Valorar as actividades feitas en grupo.

  • Adquirir hábitos de hixiene antes e despois de manipular distintos obxectos.

  • Construír unha cacharela.

  • Elaborar a auga de san xoán

Desenvolvemento da actividade

Temos que facer unha cacharela entre todos os membros da familia para elo xuntamos paus, papeis, caixas…; e as xuntamos todas para facer a cacharela a cal prenderémoslle lume na noitiña do 23 ó 24 de xuño, sendo tradición saltar por riba de ela para quitar o meigallo. Para elo temos que saltala entre tres e sete veces dependendo das tradicións da zona.

Tamén teremos preparada a nosa auga de san xoán para lavar a cara na mañá do 24. Para a súa elaboración precisaremos:

  •  Herbas: se aconsella empregar o (deberemos usar polo menos) sete herbas con propiedades aromáticas e medicinais, no noso caso usaremos:

-poenso

-herba luisa

-lavanda

-sexta

-malva silvestre

-menta

-romeu

-fiúncho

-nai selva

  •  Auga : como manda a tradición, a equipa educativa percorreu a súa contorna buscando a auga das sete fontes:

-Beti, colleu a auga na fonte de Pastoriza, en Ardán, no concello de Marín.

-Gonzalo, colleu a auga na fonte de Tui.

-Bea, colleu a auga na fonte de cabanas, no concello de Pontevedra.

-Ana, colleu a auga na fonte da devesa, no concello de Soutomaior.

-Isa, colleu a auga na fonte de corón de arriba, no concello de Vilanova de Arousa.

-Begoña, colleu a auga na fonte de morañó, no concello de Campo Lameiro.

-Carmen colleu a auga na fonte de Dorrón, no concello de Sanxenxo.

Unha vez que temos a auga das sete fontes, Botamola nun recipiente xunto coas herbas, e deixámola nun sitio ao exterior, para que pola noite lle caía o orballo. Pola mañá teremos que lavar a cara con esa auga.

A tradición manda nesta noite, cear sardiñas asadas con pan de millo, e logo saltar a cacharela.

Artigo destacado

A importancia da familia na escola

A escola infantil de O Rosal acheganos unha reflexión sobre a importancia da familia na escola.

A importancia da familia na escola. Colaboración e participación.

A relación familia escola é fundamental para contribuír ao desenvolvemento do/a neno/a. Ninguén poría en dúbida que a educación é unha tarefa compartida entre pai, nai e educadores/as.

Non hai nada máis imprescindible que abrir canles de comunicación entre o fogar e o centro educativo. Establecer unha acción conxunta e coordinada que contribúa decisivamente no desenvolvemento intelectual, social e emocional do/a neno/a. A colaboración entre ambas institucións é fundamental na conformación dunha visión globalizada e completa do/a neno/a.


Beneficios da relación familia escola.
A repercusión real que ten no/a neno/a a relación familia escola, sen lugar a dúbidas, conducirá a súa estimulación, aumentando autoestima, rendemento escolar e capacidades actitudinais. O reparto de responsabilidades é fundamental para o desenvolvemento do autoconcepto do/a neno/a en idades temperás. Tamén, para a mellora das súas habilidades sociais, psicomotrices, creativas e cognitivas.

Pero é que, ademais, unha boa interacción familia escola proporciona ao neno/a unha percepción de acercamento e proximidade que consegue que cargue o ámbito escolar de atributos de familiaridade e seguridade. Todo o cal, enche de confianza ao neno/a.


Como conseguir establecer una correcta relación familia escola?
O equipo educativo sabemos a responsabilidade que temos de facer partícipes as familias do día a día dos seus fillos. De facilitarlles toda a información necesaria para que se sintan involucrados e co-responsables do desenvolvemento educativo das súas crianzas. O proxecto educativo das escolas debe contemplar a necesidade de garantir a colaboración cós pais dende o primeiro día que o/a neno/a a formar parte da nosa familia. Así é como o podemos conseguir:

1. Comunicación cós pais
En primeiro lugar, o fluxo de información coas familias é esencial. O obxectivo sería promover a participación familiar e o intercambio sobre actitudes e progresos e da crianza no desenvolvemento cotiá da escola. Por este motivo, organizaranse xuntanzas coas familias ao longo do curso, especialmente ó principio, có fin de:

Informar acerca do equipo educativo, das aulas,
Comunicar a importancia do período de adaptación e organizar en conxunto para o benestar do cativo/a.
Informar sobre aspectos relacionados coas normas de organización e funcionamento (horario de entradas e saídas ao centro, descanso e hixiene, alimentación, descanso, etc.).

Ademais dos imprescindibles contactos diarios entre familia e persoal da escola, ao longo do curso podemos establecer un sistema de cartas, circulares …. que permiten facer chegar información de carácter xeral. Por exemplo: invitacións a eventos da escola (a festa de samaín, a festa de nadal, o entroido,a festa de fin de curso, etc.), informacións relacionadas con noticias de tipo administrativo (como por exemplos asuntos relacionados coa matrícula) ou a apertura de novas propostas.

2. Información actualizada de novidades.
Por outra parte, as familias poden visitar o noso blog. Somos conscientes da tranquilidade e satisfacción de estar ó tanto das últimas novidades dos pequenos. Por iso, é importante manter a nosa canle de comunicación online actualizada case a diario, aportando toda unha explicación sobre a actividade que realizamos e os seus beneficios desde o punto de vista pedagóxico.

3. Colaboración dos pais na escola
Outro modo de colaboración das familias é la petición de axuda na organización das propostas da escola. O feito de recurrir á axuda das familias é unha forma máis de establecer esa confianza que o/a neno/a tanto agradece. Ademais, debe darse a oportunidade ás familias de formar parte de certas propostas dos seus fillos/as.

4. A axenda e tokapp.
Unha gran aportación á comunicación coas familias é axenda escolar e aplicación de mensaxería tokapp, as cales teñen numerosas vantaxes:

  • Maior alcance comunicativo,
  • Carácter inmediato e áxil.
  • Variedade informativa.

Tanto coa axenda coma coa tokapp, as familias están en contacto directo con toda a información relacionada co día a día do seu fillo/a:

  • Eventos e comunicados,
  • Mensaxería directa có centro,
  • Actualizacións relacionadas coa alimentación, o sono e outras propostas do neno.
Artigo destacado

A importancia de camiñar descalzos

Reflexión que nos achega a Escola Infantil de Mera sobre a importancia de camiñar descalzos/as

Andar descalzos presenta moitos beneficios para os nenos/as tanto a nivel físico como a nivel emocional.  É necesario que os nenos e nenas vaian con calzado para protexerse do frío, evitar feridas, rozaduras… pero hai algo instintivo neles para andar descalzos.

Aproveitar os momentos de estar na casa, na praia ou no xardín descalzos pódeslle beneficiar moito.

BENEFICIOS:

  • Favorece o desenvolvemento cerebral: Os pés teñen moitas terminacións nerviosas, é por iso que xogar cos pés e favorecer que camiñen descalzos permite una maduración do sistema nervioso.

  • Estimula o sistema nervioso e desenvolve o sentido da conciencia corporal: Os nosos pés teñen moitas terminacións nerviosas que transmiten información ao corpo, permitíndolle ao neno saber onde está o seu corpo e moverse con seguridade.

  • Favorece as articulacións e músculos e mellora a postura: Ir descalzos axuda a fortalecer as articulacións e os músculos dos pés.

  • Desenvolve un andar saudable e prevén lesións nos pés: Se os pés están demasiado tempo pechados en zapatos inaxeitados impídese o correcto desenvolvemento e os dedos dos pés non poden estenderse libremente. En cambio andar descalzo fortalece os pés, parte inferior das pernas e os nocellos

  • Mellora os sentidos e favorece unha maior conexión coa natureza e o entorno: Axuda a coñecer mellor o entorno e ser máis conscientes del. ¿Como se sinte o chan?¿E a herba?¿E as rocas?. Ir descalzos activa os sentidos e fai que os nenos e nenas estén atentos as circunstancias do entorno adaptándose a él.

Por todo isto:

  • Podemos comezar no interior do fogar.

Moitos nenos/as nada máis chegar a casa o primeiro que fan é descalzarse xa que lles proporciona un alivio. En inverno podemos optar a poñerlles uns calcetíns gordos e antideslizantes.

  • Descalzarse no exterior progresivamente: a algúns nenos e nenas cústalles por iso, debemos ir pouco a pouco respectando sempre as súas decisións, sen obrigarlles. Camiñar descalzo pola area, pola herba… son algunhas das actividades beneficiosas.

Se a miúdo saímos a contornos onde ir descalzos sexa posible, os nenos e nenas descubrirán e sentirán o mundo baixo so seus pés, proporcionándolles sensacións que lles axudarán ao despregue das súas habilidades, percepcións e emocións.

Artigo destacado

Parede de auga

Proposta que nos achega a Escola Infantil de Cangas O Hío.

Nome: Parede de auga

Idade : 1-3 anos

Obxectivos:

  • Proporciona moita información sensorial mediante o tacto e a temperatura da auga.
  • Desenvolve a creatividade.
  • Potencia o xogo simbólico.
  • Traballa a psicomotricidade fina.
  • Traballa conceptos matemáticos como cheo, baleiro, metade,…

Materiais:

  • Botellas.
  • Embudos.
  • Mangueiras ou tubos de diferentes tamaños.
  • Diferentes envases,…

Descrición:

Para realizar unha parede de auga é necesario un ambiente exterior adaptado.

Amárranse os tubos, funís diferentes materiais a un palés de madeira ou nun enreixado, facendo un percorrido que desemboque en baldes ou outros envases.

Hai que asegurarse de que o enreixado ou o palé estean ben fixos a unha parede, e así evitar que caian mentres os nenos/as están xogando nel.

Aos nenos e nenas encántalles transvasar, experimentar, xogar, regar, remollarse,…coa agua.

Artigo destacado

O xogo no exterior

Reflexión sobre o xogo exterior que nos achega a Escola Infantil de Narón

O xogo no exterior. Xogando e aprendendo con elementos naturais

“Ciertamente, la naturaleza nos dá, a través de determinados ejemplos, maravillosos conocimientos, si la intención nos guía para consultarla de la justa manera.”

Rudolf Steiner 1861-1925 (Pedagoxía Waldorf)

Dende idades temperás faise necesario xerar experiencias e vivencias vinculadas coa natureza. Un contacto estreito e continuado con ela favorece e reforza os seus procesos cognitivos e de aprendizaxe, así como un desenvolvemento mais saudable a nivel físico, emocional, mental e social.

Manipular é a primeira acción importante para aprender e poder chegar a descubrir as cualidades das cousas. Nos primeiros anos de vida das cativas e dos cativos a manipulación dos obxectos non pode concibirse sen ir unida á experimentación. A manipulación conleva o uso da linguaxe. Este uso da linguaxe promove pola súa parte a expresión do sentimento. Todo isto é posible gracias á actividade intelectual, é dicir, a nena e o neno precisa saber que é o que manipula e porqué, e só así logrará unha aprendizaxe óptima e positiva.

A natureza pola súa parte ofrécelles e achega unha infinidade de recursos manipulativos e sensoriais, que levan implícitas a aprendizaxe e o descubrimento do entorno no que se desenvolven.

Estas posibilidades no exterior son únicas, dificilmente as atoparemos noutros lugares. As cores neutras e cambiantes no tempo, indicadoras de diferentes épocas do ano, son fontes de aprendizaxes e reveladoras de momentos distintos. Este entorno favorece achegar á nena e ao neno un mundo de sensacións que chegaran polos distintos sentidos; as cores que vemos, as distintas sensacións que aportan as diferentes follas, polo envés e pola cara, os sons suaves do vento, auga rítmica e tranquilizadora, unha fervenza que flúe con forza chega a ser relaxante , paxaros que cantan con diferentes sons ,… a da terra mesturada coa auga, sendo unha pasta de modelar libre de sustancias nocivas, facilmente manipulable… As experiencias sensoriais as atopamos aquí de xeito inmellorable, variado e rico proporcionando as nenas e aos nenos una multiplicidade de experiencias e vivencias para coñecer e explorar os seus distintos elementos naturais ao igual que á súa relación e propiedades.

De igual xeito, non podemos esquecer as oportunidades que brinda o xogo no exterior no seu desenvolmento motriz: subir, baixar, tentar chegar, gabear…As características que nos aporta o medio natural debemos darlle a calidade de imprescindibles, dándolle as nenas e os nenos a oportunidade de respectar as súas experiencias espontáneas con todo o que o mundo natural ten para ofrecerlle.

 

..E POR SUPOSTO MEDRAR DESFRUTANDO

Artigo destacado

A importancia dos avós

A importancia dos avós

Dende o equipo da escola infantil de Coruña Sardiñeira non queremos esquecernos de falar dunhas persoas moi importantes na vida diaria das nenas e dos nenos que están cheas de agarimo, experiencias e sabiduría, “os avós”.

Os avós teñen un papel moi importante na vida dos nenos e das nenas como persoas que xeran vinculacións afectivas seguras e son facilitadoras de trasmisión da nosa cultura tradicional (cancións, costumes, xogos…)

Os netos establecen fortes lazos de apego cos seus avós, converténdose nos seus mellores compañeiros de xogos, cómplices de argalladas, fonte de experiencias, confidentes…

Neste senso, a relación entre nenos e avós consegue alianzas fiables baseadas nun gran afecto e axuda emocional, nun vínculo co pasado e un modelo de conducta que xera unha diversidade de vivencias e experiencias.

A escola é o espazo de observación por excelencia, e nel se nos ofrece a oportunidade de poder ver acotío fermosas imaxes de agarimo, confianza, complicidade entre avós e netos. É unha estampa fermosa, sinceira, chea de espontaneidade e amor.

Unha das imaxes que máis soemos presenzar na escola é ver como os avós collidos da man dos seus netos van falando de o que van facer a tardiña, si van ir ao parque, que tal lle foi o día,…. Ver a cara de ilusión, tanto dos nenos como dos maiores, da unha sensación de felicidade, de emoción interna… e incluso moitas das veces fainos sorrir.

A cotío nos convertemos nos confidentes dos avós e os escoitadores das súas conversas, pouco a pouco fannos partícipes das súas correrías cos seus netos, son os primeiros en contarnos as novas conquistas evolutivas dos seu pequechos,… realmente escoitalos falar con tanta paixón fainos sentirnos como un membro máis da súa familia.

O que nos transmiten estas relacións son que entre ambas xeracións hai unha devoción, dependencia e ilusión bidireccional. O sorriso dun neno e do seu avó cando se ven é unha das imaxes máis tenras que podemos desfrutar.

Por iso, dende a escola é necesario telos moi presentes, coidar e brindar esta relación interxeracional tan pura e beneficiosa para toda a comunidade educativa. A escola debe fomentar a aprendizaxe conxunta entre as dúas xeracións, netos e avós e así facilitar unha educación emocional, unha adquisición de valores e competencia social moi enriquecedora para ambos, converténdose deste xeito, nun contexto beneficoso para unha maior capacidade de comprensión e respecto entre xeracións.

Grazas avós por estar aí e facernos un pouquiño máis sinxela e rica á nosa vida.

Aquí os deixamos con todo o noso agarimo un contiño dedicado para vós

Querémosvos!!!.

Artigo destacado

O descanso na escola Infantil

O momento do descanso na escola infantil, proposta da Escola Infantil de Boiro Praia Xardín.

 

O descanso e especialmente o sono, resultan esenciais para levar a cabo a función reguladora e reparadora do organismo.

O descanso é o tempo necesario para restaurar o equilibrio, repoñendo os nutrientes gastados, permitindo a distensión muscular e psíquica.

O sono é un estado no que o organismo inhibe todas as funcións e produce a relaxación muscular, polo que reabastece e restaura os procesos corporais, permitindo ao cerebro asimilar o aprendido no período de vixilia.

A ausencia de descanso, ou un período de sono insuficiente, pode provocar fatiga, que consiste nun desequilibrio entre os niveis de actividade e descanso.

En cativas e cativos de 1 a 3 anos o recomendable é que durman entre 10 ou 13 horas ao día. Cando a calidade e cantidade do sono non sexan as axeitadas, ao espertar, é probable que o neno ou nena, presente irritabilidade e mal humor, ao tempo que repercutirá na súa capacidade de atención, enerxía e estado de ánimo. Se as horas de descanso nocturnas son insuficientes pódense presentar niveis altos de impulsividade e hiperactividade, déficit na capacidade de concentración e memoria, e dificultades no desenvolvemento da linguaxe. Isto pode, repercutir seriamente, nos procesos de aprendizaxe e nas relacións sociais. Polo que, un desequilibrio entre o nivel de actividade e descanso, é probable que chegue a dificultar, en grande medida, o desenvolvemento xeral das nenas e nenos.

Existe certo consenso en que, se pode aprender a durmir e que tamén inflúen unha serie de elementos como, seguir unha rutina, manter un horario regular e ter en conta unha serie de condicións como a temperatura, a iluminación, aspectos acústicos, a vestimenta,….

Polo anteriormente exposto, dende a Escola Infantil debemos de outorgar ao descanso, en xeral e ao sono en particular, a importancia que teñen na vida das nenas e nenos cos que estamos diariamente. Polo tanto, compre planificar e organizar o descanso de xeito que, este sexa óptimo e facilite os procesos de desenvolvemento integral das persoas coas que traballamos.

Para levar a cabo unha axeitada planificación do período de descanso, debemos atender a unha serie de variables, a primeira de todas é; acadar a información que nos permitirá coñecer aspectos importantes sobre o descanso e sono, tanto nocturno coma diúrno; de cada nena e neno, para posteriormente organizar espazos e tempos, co obxecto de cubrir ás súas necesidades reais.

1.Na entrevista inicial coas familias, debemos deseñar preguntas relacionadas coas horas que as súas fillas e fillos dormen, tanto durante a noite coma polo día, se os horarios son regulares, se seguen algunha rutina e cales son as condicións ambientais (onde dormen, iluminación, acústicas, posturais,…). Tamén é importante, apuntar a cada familia a importancia de que nos trasladen información de xeito ordinario, sobre calquera modificación que observen en relación ao sono e o descanso, é dicir, se non durmiu as horas habituais, se espertou repetidas veces, durante período de sono,…. Estes datos teñen moita relevancia, no día a día da Escola, ás veces temos que interpretar certos sinais que observamos, co risco de enganarnos, pero se as familias nos ofrecen esta información, poderemos axustar a nosa intervención de xeito coherente e cubrir as necesidades reais de cada nena e neno. De aquí a importancia, como ferramenta de comunicación, da axenda escolar e/ou os intercambios de información nas entradas e saídas. Pois o proceso de desenvolvemento das pequenas e pequenos é un feito compartido.

Ao mesmo tempo, sería moi conveniente, unha coordinación entre familias e escola, dos cambios que se leven a cabo noutros eidos e afecten ao momento do descanso e sono: Retirada de cueiros, usos ou retirada do chupete, cambio dos obxectos de apego. De forma que acontezan da forma máis consensuada posible, co obxecto de facilitar a adaptación á nova situación.

2. Deseñar espazos e ambientes que permitan que as nena e nenos, poidan descansar e durmir na Escola cando o precisen.

Dende a nosa Escola, que conta con 7 unidades, o volume de cativos e cativas é grande, e cuns espazos non moi amplos. Contemplaremos varias alternativas, unhas para momentos de descanso puntuais, individuais ou en pequeno grupo e outra para o descanso grupal.

Recuncho para o descanso a demanda (imprescindible no nivel de 1 a 2 anos). Esta será unha zona que permitirá descansar a aquelas crianzas que así o precisen, en calquera momento da xornada, localizarase nunha zona tranquila e pódese dotar daqueles elementos materiais que consideremos idóneos para cubrir a súa función, por exemplo, colchóns, coxíns, algún elemento separador; como un dosel, e todos aqueles que, cada grupo de traballo considere atendendo sempre á lexislación vixente.

Recuncho da Sesta (nivel 1 a 2 e 2 a 3 anos) É absolutamente necesario o acondicionamento dun espazo para a sesta, xa que nestes grupos de idade teñen a necesidade de durmir durante o día, na Escola. Atenderemos á información recollida na entrevista inicial e ao horario de permanencia que cada neno e nena teña. Deseñaremos un espazo para descansar e durmir en grupo, despois do xantar, previa hixiene persoal (lavado de dentes, mans, cara e xenitais). Para este momento precisamos levar a cabo un reacondicionamento de espazos, xa que os grupos, polo xeral, son grandes (sobre 12 nenas e nenos), en cada grupo.

O noso traballo consistirá en crear un ambiente propicio para esta función, nun clima cálido e tranquilo, que invite ao descanso. Dotarémolo daqueles elementos materiais que consideremos necesarios: camas ou colchóns, coxíns, almofadas, roupa de cama, sabas, mantas (segundo a climatoloxía e temperatura ambiente), elementos individuais coma chupetes, elementos de apego, etc. Tamén contaremos cun recipiente contedor, para obxectos persoais de uso diario, que deberá estar identificado e pódeo confeccionar, cada neno e nena, coa súa familia e traer logo á Escola ou elaboralo nas primeiras xornadas de curso, en colaboración coas familias; pode ser un traballo compartido neses primeiros momentos, que tan importante é establecer vínculos con elas e coas súas fillas e fillos. Neste contedor, as nenas e nenos terán os seus obxectos persoais coma: roupa, cueiros, chupete,…, e calquera outro elemento que se considere necesario.

A sesta supón un momento privilexiado para fomentar a autonomía persoal nas rutinas de vestirse e espirse, adaptando as axudas e apoios do persoal educativo ás necesidades persoais de cada cativa ou cativo.

As camas ou colchóns, poden estar identificadas cunha imaxe das nenas e nenos, para que poidan recoñecelas con facilidade e estarán sempre dispostas na mesma localización.

As condicións ambientais de temperatura, iluminación, ruídos e vestimenta, deberemos coidalas con esmero, dotando a este momento da calma precisa para facilitar o descanso tan necesario.

Propoñemos que a iluminación sexa tenue, a temperatura entre 20 e 24 graos, escaseza de ruídos e vestimenta cómoda -cando sexa preciso sacaranse aquelas prendas que poidan interferir negativamente no descanso, por exemplo pantalóns, xerseis, chaquetas,…-. Podemos acompañar con música relaxante e cun volume axeitado para o momento.

Recuncho da calma. Este recuncho está pensado para aquelas nenas e nenos que, polo seu horario de permanencia no centro, non se contempla que durman a sesta na Escola, pero precisan un momento de calma e tranquilidade previo á marcha aos seus fogares, que pode ser paralelo ao inicio da sesta escolar, ou ben para nenas e nenos que dormen unha sesta moi curta ou xa non a dormen (pode darse algún caso puntual, sobre todo a partir dos 3 anos), pero precisan un espazo propicio para levar a cabo actividades relaxantes ou descansar, se o necesitan.

Este espazo debe manter condicións que inviten á calma e ao descanso, en canto a iluminación, temperatura, nivel de ruído, (con ambientación musical se se quere, pero de carácter relaxante),…. O obxectivo é crear un ambiente que convide á calma e á tranquilidade, coa dotación dos recursos humanos e materiais precisos para esta fin e cada equipo decidirá cales serán.

Sería oportuno dotar o espazo de material que permitan ás nenas e nenos sentarse, deitarse e estarricar, con materiais coma: colchóns, sofás, coxíns,….

Este espazo debería contar, tamén con elementos de xogo e distensión, que non impliquen moita actividade e que, na medida do posible, inviten á relaxación, tales coma: contos, botellas da calma, práctica de posturas de ioga para a idade infantil e calquera elemento ou actividade que se lle ocorra ao persoal encargado de crear este espazo para xerar un ambiente de calma e tranquilidade, empregando elementos tanto os materiais -xa mencionados- coma os recursos humanos necesarios, contando coa implicación dos ou das profesionais que acompañarán aos nenos e nenas creando e mantendo un clima de tranquilidade e harmonía, coidando todos os detalles dende o ton de voz, até todas as atencións que se dispensarán en cada situación individual.

Será importante atender ás condicións do grupo en xeral, así coma as circunstancias individuais, se a nena ou neno se atopa no momento previo á despedida ou se está no da incorporación ao espazo, que se producirá de maneira progresiva e paulatina, na medida en que as criaturas vaian espertando, procurando manter en todo momento o ambiente de calma desexado.

Artigo destacado

“Hacer de padres y madres 24 horas al día” con Vicenç Arnáiz

Achegamos unha nova píldora de Vicenç  Arnáiz titulada: ” Hacer de padres y madres 24h al día”.  Nesta ocasión Vicenç reflexiona sobre os beneficios da contínua colaboración e retroalimentación  familia- escola, nun proceso  constante de intercambio e aprendizaxe conxunto. Durante este período de confinamento as nais e pais estades  a facer  un gran esforzo para organizar o día a día  dos pequenos e pequenas,  e estades amosando unha gran creatividade, forza e solidaridade. Moitas grazas familias!!

Agradecer tamén aos e ás profesionais que estades ao carón dos nenos e nenas e das familias aportando as vosas propostas, reflexións e apoio afectivo !!

Artigo destacado

“En 21 días se crea un hábito” con Vicenç Arnáiz

Hoxe presentamos unha nova píldora titulada: ” En 21 días se crea un hábito”. A través desta pequena videoconferencia Vicenç Arnáiz aborda aspectos moi interesantes sobre a formación de hábitos, aportándonos algunhas orientacións sobre como crear estes hábitos nas nenas e nenos máis pequeniños e cales son os máis importantes para desenvolver nestes momentos tan especiais que estamos vivindo.

Artigo destacado

Reflexións con Vicenç Arnáiz (I)

Hoxe presentamos unha nova píldora titulada: “El cerebro de los niños durante el confinamiento”.

A través  desta pequena videoconferencia Vicenç axúdanos a entender un pouco mellor como funciona o cerebro das pequenas e pequenos ante a situación de confinamento e de alarma que estamos a vivir. No transcurso do seu relato vainos aportando diversas estratexias para comprender, acompañar e canalizar de forma axeitada os distintos medos, ansiedades e necesidades que as nenas e nenos viven no seu día a día durante esta etapa.

Familias e profesionais convidámosvos a escoitar….

Artigo destacado

BENVIDA

Ola a todas e a todos

Queremos trasladarvos a nosa benvida a toda a comunidade educativa a este blog no que atoparedes recursos, ideas, experiencias e reflexións co obxecto de axudarvos a levar mellor estes días na casa coas vosas pequenas e pequenos e coas vosas familias.

Antes de nada, dar as grazas por toda a vosa implicación e participación activa no día a día, que permite a construción dunha escola pensada por e para as nenas e nenos.

O noso obxectivo é acompañarvos e compartir experiencias, xogando xuntos, aprendendo a facer escola e educando en valores.

Contra o illamento nas nosas casas, tendamos pontes a través deste espazo. As distintas entradas e artigos irán dirixidas ás nenas e aos nenos, ás familias, así como ao conxunto do persoal das escolas a través de tres categorías diferentes: (*ver nota abaixo)

  1. Recursos para as nenas e os nenos
  2. Acompañamento ás familias
  3. Compartindo estratexias cos equipos

Agardamos que sexa do voso agrado, seguimos entre todos facendo escola.

Moitísimas gracias e moito ánimo e saúde.

NOTA *(As pestanas coas tres categorias mencionadas, atoparédelas á dereita do blog, e teredes tamén unha entrada ao canal de youtube creado especialmente para este blog de “A Escola Infantil na casa”)

Artigo destacado

Benvida Canal Youtube. A escola na casa

Acompañando e presentando este blog, colgarase un primeiro vídeo realizado polos equipos da escola e o centro de día do Centro Interxeracional de Ourense.

Nestes días de fonda inquedanza todos sabemos que os nosos queridos maiores son os que máis están a sufrir. Por iso, desde o Centro Interxeracional de Ourense, no que se xuntan os dúas etapas vitais tan distantes e tan próximas, queremos darvos a nosa benvida a este blog. Coma unha homenaxe aos avós, eses que o deron todo por nós, polos seus fillos e netos.

En agradecemento a tanto esforzo, sabedoría, xenerosidade, inauguramos esta canle con este vídeo realizado entre o persoal da escola infantil e do centro de día Interxeracional de Ourense, brindando porque chegue o momento de voltar a abrazarnos e a compartir experiencias entre nenos e avó.

 

 

Semilleiro caseiro

Dende a escola infantil de Carballo As Landras fannos a proposta dun semilleiro caseiro para poder prantar cos nenos e nenas na casa.

Nome: Semilleiro caseiro

Idade: de 18 meses a 3 anos.

Obxectivos:

  • Adquirir responsabilidade a hora de regar e coidar as plantas.
  • Despertar interese pola plantación e agricultura.
  • Traballar a paciencia.
  • Compartir tempo en familia.
  • Reforzar a autoestima.
  • Fomentar a alimentación saudable.

Materiais:

  • Táboa de porespán ( nós empregamos unha que se emprega para illar as casas, había unha polo trasteiro) pero pódese usar calquera que atopedes.
  • Cúter ( para empregar o adulto)
  • Cinta.
  • Terra para plantar.
  • Legumes : fabas, lentellas, garabanzos, allo, pataca e sementes que quitamos dun pemento vermello e dun tomate.
  • Botella pequena de auga cuns buratiños na tapa para regar.

Desenvolvemento:

O primeiro que fixemos foi cortar co cúter láminas de porespán, dúas largas (da medida que se queira), dúas máis cortas e sete no medio para separar unhas prantas das outras.


Logo nós puxemos todo ó redor cinta da que se emprega para pintar, asi tamén puidemos decorala un pouco por fóra.

O seguinte paso foi encher o semilleiro de terra e logo prantar cada legume nun oco.

Por último sería regar coa botelliña pequena de auga e poñer o semilleiro nun lugar donde teña claridade. No noso caso como temos un ático fixemos un semilleiro da mesma medida ca nosa repisa da ventá do salón. Queda moi bonito e así ten moita calor e claridade.

 

 


Agora o que falta e ter moita paciencia e regar todos os días as prantiñas para que medren e que dean os seus resultados. Éste foi o resultado un mes despois.

E este é o resultado despois de pasados tres meses , regando todos os días. Algunhas legumes non saíron adiante como foi o allo, o millo tamén se nos secou un pouco.

Espero que vos gustase o noso semilleiro, nós seguimos regando e coidándoo moito. Animádevos é unha actividade moi gratificante na que ides observar o proceso de crecemento das sementes.

A merendar!

Dende a escola infantil de Bueu fannos unha proposta de merenda.

Nome: “A merendar”

Idade: a partir de 2 anos

Obxectivos:

  • Exercitar a psicomotricidade fina
  • Experimentar distintos materiais coas súas mans e manipular alimentos
  • Reforzar vínculos coa familia
  • Estimular o interés pola froita
  • Concienciar da importancia da froita como un alimento esencial para a súa vida.

Materiais: galletas, laranxa, plátano, prato, cunca, garzo, culler, exprimidor, vaso

Descrición:

  • O primeiro paso antes de comezar a actividade é lavar moi ben as mans.

 

 

 

 

  • Nunha cunca introducimos as galletas que imos rompendo en anacos coas mans (canto máis pequenos mellor)

 

 

 

 

  • Exprimimos a laranxa (podémolo facer cun exprimidor eléctrico ou coas mans)
  • Vertemos o zume nas galletas e axudándonos dun garfo imos aplastándoas para que queden ben desfeitas.

 

 

 

 

  • Pelamos e cortamos en rodaxas o plátano e aplastámolo co garfo, incorporámolo á mezcla

  • Dámoslle voltas co garfo para que quede todo remexido e xa temos a merenda feita. Decorámolo cunha galleta.

 

 

 

 

BO PROVEITO!

Debuxos máxicos

A escola infantil de Vilaboa acheganos unha proposta de como realizar debuxos que aparecen coma por arte de maxia.

Nome da actividade: “Debuxos máxicos”

Idade: 2-3 anos

Obxectivos:

  • Desfrutar pintando
  • Descubrir obxectos que están escondidos na cartolina
  • Iniciarse nas actividades plásticas
  • Mellorar a coordinación oculo-manual
  • Crear momentos máxicos
  • Ampliar vocabulario dos obxectos que pintemos

Material:

  • Cartolina branca
  • Pinturas de cores
  • Pincel
  • Cera branda branca

 

Desenvolvemento:

Collemos a cartolina branca e debuxamos coa cera branca diferentes obxectos ou algo que lle guste @ nen@. Repasamos varias veces a silueta dos obxectos para que despois se miren mais.

Unha vez pintado os obxectos damos a cartolina @ non@ para que poda pintar de xeito libre por toda a cartolina e da cor que queira. Votarémoslle bastante auga a pintura para que quede liquida e se mire perfectamente a silueta según vaia pintando.

Podemos deixar que pinten en diferentes cores, mesturado o una soa cor, como prefiran. O rematar de pintar os debuxos falaremos có nen@ para que nos diga se recoñece algo do que esta pintado na cartolina.

Xogamos pola casa

Xogando na casa – Por onde imos

Este xogo é moi divertido para traballar os distintos medios de transportes e por onde van dunha maneira entretida e diferente. Achega da escola infantil de As Neves.

Idade: A idade que podemos encaixar máis nesta actividade é de 2- 3 anos.

Obxectivos a traballar

  • favorecer a motricidade fina a través do pegado e despegado do velcro.
  • coñecer e identificar algúns medios de transporte e por onde van (terra, mar, aire).
  • identificar as cores.
  • traballar o sentido do tacto.

Materiais

  • Cartolinas: azul claro, azul escuro, gris
  • Cartón pluma ou cartón reciclado
  • Algodón de cor branca
  • Rotuladores: amarelo, vermello, azul e verde
  • Pegamento de barra
  • Tesoira
  • Lapis
  • Goma de borrar
  • Velcro de pegar de dúas caras
  • Goma eva branca (opcional)

Papel do adulto

Recortamos as cartolinas en tres tiras para facer os distintos tipos de medios: aéreo, terrestre e acuático. O tamaño das tiras vai depender de si o queremos máis grande ou máis pequeno. A continuación pegamos as tiras no cartón pluma ou cartón no cartón reciclado.

Pasamos a recortar o algodón en forma de nubes, recortamos en goma eva ou en cartolina branca, unhas tiras para facer as liñas da estrada. Na parte azul escura lle pintamos unhas liñas facendo forma de olas do mar.

 

 

 

 

 

A continuación debuxamos os vehículos e o neno ou a nena que queira, os pode colorear e pola parte de atrás lle colocamos un banquiño de velcro. Faremos o mesmo con cada medio de transporte.

Forma de xogo

Cada neno ou nena deberá encaixar o seu vehículo no seu medio de transporte, pegando e despegando o velcro ao mesmo tempo que acariciamos as nubes que son moi suaves.

A disfrutar!

A organización do momento de comedor na escola

Proposta de organización do momento de comedor na Escola infantil de Ourense Barrocás

INTRODUCIÓN

Os nenos e as nenas necesitan seguir unhas rutinas diarias. A través destas van coñecendo a contorna que lles rodea, superando os seus medos e temores ao descoñecido, tamén descubrindo que é o que vén antes e despois en cada momento. Isto proporciónalles a seguridade, tranquilidade e confianza necesaria para unha adecuada adaptación e estancia na escola; todo o cal posibilita o desenvolvemento da autonomía persoal e o coñecemento de estruturas temporais.

DESCRICIÓN

Neste caso, imos centrarnos na rutina do comedor, para que o/a neno/a poida desenvolver a súa iniciativa e a súa capacidade de colaboración e non sexa un suxeito pasivo da súa alimentación. Ás veces facemos as cousas polo cativo/a sen darlle o tempo necesario para que o faga por se mesmo e vai desenvolvendo as súas destrezas para lograr unha maior autonomía. Consideramos que para que a proposta de comedor sexa axustada teñen que darse unha serie de obxectivos xerais:

  • Fomentar a autonomía e participación dos/as nenos/as.

  • Fomentar o desenvolvemento de hábitos alimenticios saudables.

  • Fomentar hábitos de hixiene e limpeza de si mesmos e da súa contorna.

  • Fomentar o gusto e interese pola comida.

  • Desenvolver habilidades comunicativas e de socialización.

Na proposta de momento de comedor, un aspecto fundamental é como debera ser a nosa actitude como educadoras/es:

– Estimularemos a participación autónoma do/a neno/a na actividade mostrando actitudes comprensivas e pacientes ante os distintos ritmos de adquisición de destrezas.

– Apoiaremos a súa evolución e mostrarémonos dispoñibles para brindarlles a axuda necesaria en función do seu grao de desenvolvemento.

– Fomentaremos o descubrimento de novos sabores e o pracer que supón alimentarse.

Cada día a comida ten un sabor diferente dependendo do tipo de verduras, carne ou peixe que teña na súa composición. Trataremos de facer comentarios positivos cara á comida para que o/a cativo/a desenvolva unha predisposición favorable a que o que vai comer é bo para el, para medrar, para estar forte. Animámoslles a probar pero finalmente é el/ela quen decide se o fai ou non.

– Fomentaremos hábitos de orde e limpeza facéndoos conscientes do benestar que produce convivir en espazos limpos e ordenados. Temos que ser conscientes dos nosos propios hábitos que os pequeno e pequenas imitan.

– Manteremos unha actitude aberta e respectuosa coas necesidades do neno/a en xeral e respecto coa cantidade de comida que quere tomar en particular.

“Non forzar ese é o noso lema” nunca forzaremos a o/a cativo/a a comer porque naqueles casos onde se dea unha relación complexa do cativo ou cativa coa comida, e se repita con frecuencia é necesario facer unha análise da situación para establecer un plan de actuación conxunto entre o equipo da escola  e a familia.

ORGANIZACIÓN DO ESPAZO E DOS MATERIAIS HABITUAL

Na organización habitual do momento de comedor de cara a que sexa axustado a uns obxectivos xerais e dea posibilidade de poder responder ás necesidades e ritmos persoais de cada neno e nena, realízase deste xeito.

– Os materiais dispóñense ao alcance dos/as nenos/as de modo que eles inicien as accións de modo espontáneo. Cando entran no comedor teñen o babeiro colocado sobre a cadeira.

– A mesa auxiliar ten os pratos servidos que os/as cativos/as deberán recoller e levar á súa mesa, e unha vez que rematen depositalos nunhas cubetas, clasificando os pratos, culleres e cubertos usados e un cubo de lixo onde depositarán os restos de comida. Unha vez finalizado deixarán a súa babeiro nun cesto.

Esta organización base da escola e que forma parte da proposta pedagóxica de centro, axustarase ás circunstancias do momento en que nos atopemos co COVID 19, sempre atendendo aos obxectivos xerais que garantan o benestar da nena e do neno e o fomento da súa iniciativa.

A ORGANIZACIÓN DOS GRUPOS

O Comedor organízase por grupo de idade e dentro destes agrupámolos por momentos evolutivos diferentes.

Na aula dos lactantes o momento do xantar integrase coma unha actividade máis que se realiza no interior da aula. Comezamos o curso, dándolle de comer no colo ata que se manteñen sentados e poden comer na trona. Segundo o momento evolutivo no que estea cada cativo/a adaptase a súa alimentación.

Os cativos/as da aula de 1-2 anos organizarémolos, atendendo principalmente o grado en que se atopen coa alimentación. Soe suceder que se dea unha mesa na que só comen puré e na outra están co menú de transición. En cada mesa están acompañados dunha educadora que apoia o proceso en todo momento.

 Os nenos/as da aula de 2-3 anos divídense en tres grupos de 5-6 integrantes en cada mesa, están acompañados por unha educadora que os guía e os axuda no que necesiten para fomentar a súa autonomía.

A ORGANIZACIÓN TEMPORAL:

A actividade do comedor exténdese en diferentes horarios:

  • Aula dos lactantes: comeza as 12:00

  • Aula de 1 a 2 anos: comeza as 12:15

  • Aula de 2 a 3 anos: comeza as 12:45

AVALIACIÓN:

O equipo educativo reunímonos todos os meses para facer unha avaliación periódica da actividade do comedor entre outras, e co obxectivo de introducir cambios si foran necesarios.

Ca posta en práctica dos obxectivos citados anteriormente intentamos conseguir unha boa hixiene, unha saudable e correcta alimentación e unha actitude positiva dos cativos/as con respecto a comida e que así logren ser mais autónomos.

O que intentamos na nosa escola é non centrarnos unicamente en que os nenos/as coman senón mais ben, na importancia de que aprendan a comer.

As educadoras temos que respectar os ritmos individuais, atender as súas necesidades e reforzar os seus logros mostrándonos próximas e dispoñibles os cativos/as.

Debullando chícharos

Interesante actividade que nos achega a Escola infantil de Camariñas

Nome: Debullando chícharos

Idade: A partir de 24 meses

Obxectivos:

  • Coñecer e experimentar con produtos da natureza
  • Estimular os sentidos do tacto, vista, e olfacto.
  • Exercitar a motricidade fina.
  • Desenvolver a coordinación óculo-manual.
  • Establecer relacións de cooperación con adultos/as
  • Aprender novo vocabulario sobre alimentación

Materiais:

  • Vainas de chícharos
  • Bolsa para os desperdicios

 

Descrición:

Dende a nosa escola propoñemos achegar a natureza as vosas casas e, aproveitando que a partir de mediados do mes de maio xa se pode comezar a recoller os chícharos … que mellor momento para elaborar unha actividade cos máis pequenos/as da casa!?

 

 

 

 

 

Colocamos as vainas nunha cunca, imos collendo de unha en unha, abrímolas e imos pouco a pouco sacándolle os grans para outra cunca. Así ata rematar de abrir todas as vainas.

É un proceso un pouco laborioso porque hai algunha que outra vania que custa abrir e leva tempo pero tamén é certo que é unha actividade entretida para realizar en familia. Hai que ter coidado porque moitas veces os chícharos escapan.

Unha vez debulladas todas as vainas podemos facer una deliciosa receita: Chícharos con xamón, tortilla de chícharos, crema de chícharos,…

A natureza: espazo de xogo ideal

Dende a escola infantil de Vigo Rúa Palencia achegannos unha proposta de xogos para facer na natureza.

A natureza: espazo de xogo ideal.

Dende a escola propoñemos xogar en espazos abertos, en contacto coa natureza aproveitando todo o que nos brinda, unha gran variedade de elementos e estímulos que son o soporte perfecto para o xogo libre.

Agora que os parques con xogos estruturados están pechados, podemos observar como nenos e nenas descobren as posibilidades de xogo que lles ofrecen outros espazos.

O impulso de xogar nas nenas e nenos é innato e responde ás necesidades biolóxicas e sociais, a este instinto únese a atracción innata tamén polos entornos naturais; así que darlles a oportunidade de estar en contacto co mundo natural, aportarlles moitos beneficios.

Polo tanto xogo e natureza forman o conxunto perfecto, a través do xogo exploran o mundo natural e á súa vez, a natureza é o mellor marco de xogo.

Por outra banda, os espazos naturais permiten diversos xogos, dende experiencias sensoriais, ata xogo simbólico ou actividades motrices. Polo cal, a cativa decide a que xogar ou como xogar segundo as súas necesidades e intereses.

Algúns xogos cos que poden desfrutar os nenos e nenas serían:

  • Facemos pócemas: Os entornos naturais ofrecen gran variedade de experiencias sensoriais, así mesturan auga con herbas, terra, pedriñas… Esta actividade favorece climas máis tranquilos e de concentración.

  • Equilibrios: Os elementos ríxidos que van atopando as pequenas e pequenos como pedras grandes, troncos caídos ou bordillos axúdanlle a poñer a proba os seus retos motrices.

 

 

 

 

 

  • Trepar arbores: Estes xogos axudan a favorecer a autoconfianza, calibrando os riscos por si mesmos, así antes de trepar aos pequenos e pequenas pensan como facer para subir e tamén baixar.

  • Carreiras de follas: Todo o que atopan as nenas e nenos na natureza é material non estruturado, non ten un fin concreto para xogar, así lles da pé a imaxinar múltiples cousas, como botar follas nun regato e observar cal corre máis.

Por todo isto merece a pena saír ó campo, bosques, espazos verdes….de seguro que os nosos nenos e nenas están felices e alegres.

 

 

Xogos con area

Dende a Escola Infantil de Foz enviamos unha proposta para facer un areeiro na casa. No verán temos a oportunidade de xogar coa area na praia, como alternativa podemos improvisar un pequeno areiero no fogar.

Os xogos con area estimulan a creatividade e animan aos nenos/as a realizar cousas por eles mesmos. A nivel cognitivo traballamos conceptos como cheo/baleiro, seco /húmido, traballamos a psicomotricidade fina ao usar os rastrelos e as pas ou outros tipos de contedores, encántalles experimentar a multitude de transformacións que este material permite.

Para facer un areeiro podemos utilizar:

  • unha caixa de cartón.
  • un contedor de plástico.
  • unha bañeira de bebés.
  • unha cesta de vimbia, cubríndoa cunha tea para evitar que salga a area.

No contedor meteremos area fina e pode ser húmida ou seca, isto permitiranos realizar diferentes tipos de actividades.

Os materiais que podemos utilizar para o xogo poden ser de diferentes tipos:

  • Materiais da natureza: pedras, cunchas, pauiños, follas, flores…
  • Materiais do día a día: coadores, peites, moldes de flan, moldes para galletas, rolos de papel hixiénico, ..

Este tipo de xogos podemos realizalos tanto no interior como no exterior. O que pretendemos con este tipo de propostas é que os nenos/as desfruten de diferentes formas de xogar, manipular e de experimentar por eles mesmos/as.

Dentro deste tipo de experiencias aparecen diferentes maneiras de xogo que debemos ter en conta:

  • Un xogo sensorial e manipulativo: fundir as mans na area, coala entre os dedos, trasladala dun lado a outro coas mans e tocar cos nosos brazos a area. É un xogo para explorar e descubrir as posibilidades que nos dá a area e unha vez que os nenos/as xa experimentaron e manipularon coas súas mans entran en xogo outros elementos como os citados anteriormente.
  • Un xogo simbólico: utilizando a area para facer comidas, ser unha montaña para os nosos animais, estradas para os coches…
  • Diferentes xoguetes para xogar con area: cubos, pauiños, pas…
  • Outros xoguetes como animais, coches…

 

Xogo en familia

Dende a Escola Infantil Galiña Praia Xardín, Boiro, propoñémosvos un xogo moi divertido que vos fará bailar, cantar, saltar, berrar…

Nome: xogo en familia
idade: a partir de 1 ano.
Material:
Papel continuo ou folios ou follas de xornal.
Pinturas: vermello, azul, verde, amarelo.
Tapa de botella ou obxecto para lanzar.
Impresora, ganas de debuxar ou pantalla para visualizar imaxes.

A finalidade do xogo:

Principalmente pasalo ben en familia e que así o tempo se pase mellor. Pero ademais traballaremos os seguintes obxectivos:
Reforzar a psicomotricidade

Coñecer as onomatopeias do gato, vaca, galo e can.
Traballar o silencio e o son en diferentes intensidades.
Coñecer a forma xeométrica : o círculo.
Coñecer as cores: azul, amarela, vermella e verde.
Traballar a espera.

Descrición:

para levar a cabo este xogo necesitaredes papel, cores e onde poder ver as imaxes si non as facedes en papel.
Entre todos os da casa deberedes debuxar 12 círculos no papel continuo ou en folios unidos ou en páxinas do xornal…podedes facelo a ollo ou utilizar un prato ou obxecto circular como modelo.
Logo coloreades 4 círculos de cada cor ( vermello, amarelo, verde e azul) e 4 cuartillas tamén destas cores (cara A) nas cales, na outra cara(cara B), debuxaredes cada imaxe que vos propoñemos ao final deste documento . ( ou teredes á vista ditas imaxes nunha pantalla para que podades escoller a acción a realizar).
Por exemplo:
PANEL DE CÍRCULOS PLANTILLA AZUL mais DEBUXO
                                                        Cara A Cara B

 

 

 

E COMEZA O XOGO: para o que só necesitaredes un obxecto para lanzar no panel dos círculos e GAÑAS DE PASALO BEN.
Lánzase o obxecto no panel, e collerase unha tarxeta da mesma cor que o círculo no que quedou o obxecto e a continuación realizarase a acción que indique dita tarxeta ou o que lanzou o obxecto escollerá unha das imaxes desa cor que mostra a pantalla.
Cos mais maiores podedes seguir unha orde ao lanzar o obxecto para así fomentar a espera e a orde da quenda.

PROPOSTAS DE ACCIÓNS


Esperamos que vos gustara esta proposta, e si é así podedes ir cambiando as accións e incluso engadir mais formas xeométricas. A disfrutarrr!!!