* Día 8 de marzo de 2019 : Estamos pendentes da igualdade de oportunidades? Imos ver!!!!!

Algunhas investigacións (“Gender stereotypes about intellectual ability emerge early and influence children’s interests” (2017), realizada por investigadores estadounidenses y cuyos resultados han sido publicados en la revista Science) aseguran que as nenas comezan a sentirse menos intelixentes que os nenos a partires dos 6 anos.

Somos conscientes da responsabilidade que temos neste aspecto as persoas que nos relacionamos coa infancia (a escola, a familia)?. Que podemos facer?

Os estereotipos de xénero son aquelas crenzas fortemente arraigadas socialmente de como son ou deben ser as mulleres e os homes. Inícianse dende antes de nacer as nenas e os nenos e é a sociedade en xeral a que tende a perpetualos, facendo que dean lugar a situacións de desigualdade e discriminación. Por xustiza e por responsabilidade, tanto a escola como a familia debemos estar atentos para a súa eliminación.

Algunhas reflexións de especial relevancia con respecto a este tema:

    • Estamos animando ás nenas a que se movan, a que asuman novos retos motores, a estar no centro da proposta, que ocupen espazos relevantes…? Seguimos arroupando ás nenas sen lles dar a oportunidade de se mover, de asumir retos, de desfrutar dos logros dos seus movementos e das súas posibilidades?

Permitir asumir retos e desfrutar do acadado!!!

Permitir asumir retos e desfrutar do acadado!!!

    • Dámoslle oportunidade a eses nenos mais activos, mais movidos, a centrarse en aspectos que precisen atención, concentración, lentitude, paciencia…?

    • Estamos animando aos nenos a falar dos seus sentimentos cando algo lles molesta dos outros?Ao uso das palabras e a expresión das emocións?

Izan pon a descansar os bebés e logo deitase el.

Izan pon a descansar os bebés e logo deitase el.

    • Animamos ás nenas a rexeitar o que non queren? Aprendémoslles a dicir “non quero” “Non me gusta”, ou preferimos que sexan “obedientes” ??

    • Prestamos atención á nosa linguaxe tanto oral como escrita? Facemos unha linguaxe inclusiva ou pola contra seguimos chamándolles “nenos” a tódalas crianzas? Recordemos que o que non se nomea non existe!!!

    • Somos conscientes de que os xoguetes non teñen sexo? Como é posible que moitos nenos e nenas con moi pouca idade falen de que tal ou cal xoguete é de nenos ou de nenas? Que lle estamos dicindo nas casas? Que información están a ofrecer os medios de comunicación? E o peor, que estamos a dicir e facer as escolas? 

Diego asumiu a responsabilidade da alimentación dos pequenos, axudándolle a mellorar o seu comportamento con respecto a eles na escola.

Diego asumiu a responsabilidade da alimentación, axudándolle a mellorar o seu comportamento con respecto as amizades na escola.

    • Os referentes das crianzas nos contos que lles lemos rompen cos roles e estereotipos de xénero? as princesas loitan e se defenden? e os nenos choran e amosan os seus sentimentos?.

    • Potenciamos ou favorecemos que non só sexan as nais as que participen da vida da escola? Facemos dende a escola que os pais formen parte e desfruten como fan as nais ?

o benestar das crianzas e cousa de todas e todos.

o benestar das crianzas e cousa de todas e todos.

    • Damos oportunidades de corresponsabilidade ás nenas e aos nenos? Facemos que sexan momentos de desfrute e experiencias enriquecedoras para as crianzas?

    • E as familias? Temos as mesmas posibilidades de desfrutar da crianza dos nenos e das nenas tanto se somos pais como se somos nais?

Botádelle unha ollada á publicación do ano pasado:

http://www.escolasinfantisdegalicia.es/sobradodosmonxes/2018/03/

 

MOITAS GRAZAS, MOITO QUEDA POR FACER  E  FELIZ DÍA DA MULLER!!!!!.

*Un control de esfínteres respectuoso, por favor!!

O control de esfínteres é considerado na nosa escola como un proceso mais. Trátase dunha adquisición que levarán a cabo as nenas e os nenos de xeito natural, como andar, falar ou mesmo comer.

(Vías nerviosas dende o lóbulo frontal do cerebro á vexiga urinaria e o  recto no control da continencia (Imaxe sacada de 123RF))

(Vías nerviosas dende o lóbulo frontal do cerebro á vexiga urinaria e o recto no control da continencia (Imaxe sacada de 123RF))

Como podemos observar na imaxe, é o sistema nervioso central o encargado de enviar a sinal de que a vexiga ou o recto están preparados para evacuar.
As nenas e nenos co seu desenvolvemento madurativo aprenderán a recoñecer as sinais. Interpretarán que cando senten presión deberán ir ao baño, pero para conseguir isto, precísase unha madurez fisiolóxica, psicolóxica e un ambiente axeitado.

O que é, o que cren.

O que é, o que cren.

En ocasións este tema esperta angustia nas familias e tensión nas nenas e nenos. Dende a escola debemos recalcar que mais que aprender ou educar no control de esfínteres, trátase de que paulatinamente vaian ADQUIRINDO A CAPACIDADE. Debemos ter en conta que a idade de inicio variará dunha crianza a outra e é preciso recordar que tan só é un proceso, e que chegará mais tarde ou máis cedo, do mesmo xeito que comer con cubertos.
Como facemos na nosa escola??:
O momento de hixiene está pensado, planificado e construído como calquera outro momento da escola. Traballamos para que sexa o mais pracenteiro e natural posible, sen presións. O espazo está organizado para facilitar a autonomía das pequenas e pequenos. Aínda que hai establecido un horario, xa que é unha medida que facilita o hábito e así se van acostumando ao uso, pódese usar cando sexa necesario.
A nosa posición é de acompañamento constante, animando á autonomía e valorando positivamente cada logro e, como no resto dos espazos, sentados na cadeira, observando e acompañando.
Solicitamos ás familias que lles traian roupa cómoda e sinxela para favorecer o seu aprendizaxe e autonomía.

 

Triana e Lucía elixiron penico

Triana e Lucía elixiron penico

Suxerimos que vaian ao cuarto de baño, de xeito individual. Avísaselles en voz baixa e sen interromper ao resto do grupo. Desde que as crianzas andan por si mesmas iniciamos o proceso, empezando co acompañamento no seu desenvolvemento autónomo, traballando en primeiro lugar no cambio de cueiro de pé, xa que dende esa posición son conscientes do que ocorre e dámoslles a posibilidade de sentarse no inodoro, penico ou mesmo non sentarse.

Mateo e Diego decantáronse polo váter

Mateo e Diego decantáronse polo váter

Logo iniciamos a aprendizaxe de “trucos”que lle axudan a se liberar do body e do cueiro. O interesante é que se fagan participes e que teñan poder de decisión en todo o proceso. Pouco a pouco, e vendo aos demais compañeiros e compañeiras, van gañando mais autonomía. Á medida que vai formando parte do cotiá, comprobamos que ir en pequeno grupo ao váter, inflúe moi positivamente nesta cuestión.

Baixa o pantalón  e quita o cueiro

Baixa o pantalón e quita o cueiro

Habitualmente o que soe ocorrer é que, primeiro avisan cando senten suciedade; logo no mesmo momento que están facendo, e paulatinamente un pouco antes, ata que pouco a pouco van incrementando o tempo.
Algúns dos aspectos que nos indican que as crianzas están preparadas son os seguintes:
1. manifestan cando teñen mollado ou manchado o cueiro
2. pide para ir e quere sentarse no váter
3. fai pis ou caca cando pide
4. e quen de manter seco o cueiro durante un largo intervalo de tempo

Izan e Lucía demostran a súa autonomía no proceso

Izan e Lucía demostran a súa autonomía no proceso

Atención persoas adultas!!:

  1. Xamais debemos premiar ou castigar neste proceso. O control de esfínteres non se aprende, adquírese cando están preparadas e maduras as crianzas.
  2. Non hai presa. Non nos adiantaremos ao proceso cando os indicativos non son claros. Facer presión pode axudar a que xurdan problemas.
  3. Evitaremos o idioma Pis (queres facer pis? Facemos pis? …)
  4. Non enfadarse cando ocorran escapes, nin ridiculizar .
  5. Recordamos que son os nenos ou as nenas os que controlan o seu corpo, non as persoas adultas, e son os que deberán decidir seguir ou non  cos cueiros, por iso debemos preguntarlle.

Para saber mais:
http://www.pequefelicidad.com/2015/10/como-dejar-el-panal-segun-la-filosofia.html
https://www.ceac.es/blog/el-control-de-esfinteres-desde-el-acompanamiento-respetuoso
https://www.guiainfantil.com/bebes/panales/por-que-debes-cambiar-el-panal-de-pie-al-nino-segun-metodo-montessori/
Para ter en conta:
https://educacionrespetuosa.com/podcasts/control-de-esfinteres-y-escolarizacion-entrevista-a-creciendo-y-criando
https://www.creciendoycriando.com/control-de-esfinteres-y-escolarizacion/

Jimena fai unha demostración de como facemos cos bebés:

*As acollidas. Momento privilexiado!

 

“ACONSELLÁMOSVOS ESCOITAR A MÚSICA MENTRES LEDES ESTE ARTIGO”

 

Para poder conseguir as acollidas que temos na nosa escola precisamos unha moi boa coordinación entre o equipo, pero fundamentalmente a colaboración activa de cada unha das familias.
No equipo sabiamos o que desexabamos conseguir, e as experiencias foron as que axudaron a delimitar mais este momento e perfeccionalo ata conseguir o que temos nestes intres. Tivemos especial interese en tratalo, pois consideramos que é un momento privilexiado e ás veces esquecido, aínda que con moitas potencialidades, así que, intentamos pensalo, reflexionalo, planificalo e construílo, dende o punto de vista das crianzas. Vaise construíndo pouco a pouco, buscando sempre estratexias de mellora precisas e adaptadas á realidade do momento.

acompañándoos na súa autonomía

acompañándoos na súa autonomía

Así, en liñas xerais pretendemos:
Que cando as crianzas entren na escola sintan “é a miña escola”
Entendemos que isto se ten que facer pouco a pouco, e a axuda das familias é fundamental. E interesante comentar que non é convinte que as crianzas se queden na escola á forza, polo que non debemos facer enganos ou dicirlles mentiras. Solicitámoslles que dende a casa se transmita información en positivo aos fillos e fillas sobre a escola: o ben que o van pasar, a cantidade de xoguetes que xa hai alí e que non precisan levar da casa, a cantidade de amigos e amigas que van ir á escola e nomealos, entre outros. Nós colocaremos fotos dos amigos e amigas da escola facendo calquera das actividades do cotiá, para que se favorezan conversas entre a familia: “que ben o pasas na túa escola”, “cantos amizades fas na túa escola”…

Izan observa as fotos do que fan os seus amigos e amigas

Izan observa as fotos do que fan os seus amigos e amigas

Ofrecer unhas acollidas cálidas e afectuosas.
Para conseguilo, cada un de nós organizase para acoller a cada crianza que entra na escola, ímola acompañando en todo o proceso. Asegurámonos de prestarlles toda a atención posible e estamos moi pendentes do que deciden. Ademais, haberá unha música tranquila que favorecerá a acollida e a estancia na escola nos primeiros momentos da xornada.

Precisa unha acollida envolvente

Precisa unha acollida envolvente

Se entenda este momento como un momento de aprendizaxe tan importante como calquera outro momento da escola.
Moitas persoas alleas (ou non) ao mundo da educación infantil cren que as aprendizaxes que fan as nenas e os nenos, parten das actividades que se fan na aula. Nesta escola, como comentamos en varias entradas deste blogue, consideramos que en calquera momento da escola se poden producir aprendizaxes, e o momento da acollida non é menos.
As crianzas que xa andan, aprenden que ao entrar na escola deben dirixirse ao sofá e quitar os zapatos, gardalos no moble, quitar o abrigo e intentar colgalo no seu percheiro. Nós estamos acompañándoos en todo momento, e observamos como se desenvolven ou a axuda que precisan. As mais pequenas van aprendendo a confiar en nós e, pasado un tempo bótanse aos nosos brazos, mentres as familias se centran nas pertenzas.

As familias colocan as súas pertenzas

As familias colocan as súas pertenzas

Pero non só aprenden as crianzas. Aprenden as familias e tamén aprendemos nós.
Ás familias aprenden:
1. Que na escola deben entrar sen zapatos, caladiñas, e con moito respecto ao espazo das nenas e dos nenos e, se nos teñen que dar información relevante referente as súas crianzas, fanno de xeito case imperceptible.
2. A andar polo espazo, sen interromper o xogo, xa que saben que as protagonistas da escola son as nenas e os nenos, non as persoas adultas.
3. E, si deciden quedar, aprenden a mirar, utilizando os espazos preparados, e desfrutando da súa crianza e do grupo, sentados dende unha cadeira.
4. Os lugares onde teñen que deixar a súas pertenzas e a comprobación das mesmas
5. Que para que non existan malos entendidos, deben transmitir a calquera das persoas encargadas de traer aos nenos e nenas á escola todo o que se espera deles.
As observacións que facemos nas acollidas proporcionan aos profesionais moita información sobre os estilos de relación familiar, tamén sobre a autonomía que teñen as crianzas, e outros aspectos que nos axudan a comprender e a actuar para favorecer aos individuos e ao grupo.

Escoita activa dos intereses e necesidades dende a acollid

Escoita activa dos intereses e necesidades dende a acollida

Un momento de comunicación privilexiada onde a escoita activa e as decisións das crianzas se tiveran en conta
Con cada acollida intentamos estar pendentes do que as nenas e nenos nos queren transmitir: a preferencia de que a familia se quede na escola, atendendo nos así ás pertenzas e as familias aos propios fillos e fillas; as dificultades nos procesos autónomos e a axuda que precisan; a necesidade de afecto,…Inténtase manter conversas e prestar toda a atención, aos seus desexos, intereses e necesidades, acompañándoos na preparación para entrar no espazo de xogo.

 

FAMILIAS, GRAZAS POR APRENDER TANTO!!!

UN SAUDIÑO!!

* Nadal, tempo de xogo coas nosas fillas e fillos

O xogo preferido das nosas fillas e fillos, cando son pequenos, é poder xogar con nós. Pero, moitas veces non temos tempos  para xogar. A vida, os horarios, as presas os problemas das persoas adultas impídenos. Así que moitas veces recorremos aos móbiles ou as tabletas para mantelos entretidos e calados ou mesmo distraídos nos tempos que estamos xuntos. E, a verdade e que conseguimos o noso obxectivo. Os nenos e nenas soen tranquilizarse, calmarse, ou mesmo comer sen chorar, …pero, sabemos realmente o que estamos facendo?
Importantes estudios pediátricos afirman que a exposición a ese tipo de dispositivos en menores de tres anos axuda a que teñan unha actitude pasiva ante os estímulos novedosos, e que constantemente precisen da búsqueda de sensacións novas. Isto pode provocar efectos moi negativos.
Que podemos facer?
1. Non ofrecer estes dispositivos aos pequenos e pequenas (cero pantallas ata os 2 anos e de 2 a 5 anos unha hora ao día como máximo, con contidos infantís)
2. Recordar que as nenas e nenos aprenden da interacción con outros seres humanos, polo que escoitalos e saber que lles ocorre fai que os coñezamos mellor e reforza o vínculo familiar.

3. Encontrar estratexias educativas alternativas ao uso das novas tecnoloxías
4. Propoñer xogos nos que se precise unha atención sostida, con actitude de descubrimento nos que se traballen aspectos como atención, a planificación a comunicación

5. Ofrecerlles aos nosos nenos e nenas tempos de calidade mais que de cantidade.

Os mellores xoguetes para os teus fillos

Os mellores xoguetes para os teus fillos

Páxinas de interese :

https://www.bebesymas.com/educacion-infantil/no-usemos-la-tecnologia-como-chupete-emocional-recomendaciones-de-la-aap-sobre-el-correcto-uso-de-las-tic-por-parte-de-los-ninos

https://www.hacerfamilia.com/ninos/noticia-riesgos-calmar-ninos-smartphone-20160318120941.html

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Familia e escola remando xuntas!!

É na educación infantil, e mais no primeiro ciclo, cando a relacións das familias coa escola son mais habituais, mais que noutros ciclos ao longo da escolarización, pero isto non significa que esa relación non estea exenta de dificultades.
Somos conscientes de que cada familia é un mundo, do mesmo xeito que cada profesional o somos tamén. E que aínda que o equipo da escola sexa especialista en educación infantil, son as familias as expertas nos seus propios fillos e fillas.
Cando se fai intercambio de información, coñecemos mellor ás crianzas e, si conseguimos traballar en conxunto familia e escola, e intentamos chegar a acordos, centrados nos beneficios para as nenas e nenos, os resultados son espectaculares.

Colocamos ás crianzas que non saben andar deitados boca arriba e eles van decidindo a postura.

Colocamos ás crianzas que non saben andar deitados boca arriba e eles van decidindo a postura.

As veces custa entender ás persoas adultas  que o chan é o mellor espazo de xogo

As veces custa entender ás persoas adultas que o chan é o mellor espazo de xogo

Na escola colaboramos e aprendemos todos e todas: familias dentro, crianzas novas e expertas na escola e as persoas docentes.

Na escola colaboramos e aprendemos todos e todas: familias dentro, crianzas novas e expertas na escola e as persoas docentes.

A escola de Sobrado propón brindar abanos amplos de participación axeitada a cada unha das familias (nas entradas ou saídas, reunións informais, titorías, … ). O caso e ir dando e ofrecendo información de relevancia con respecto á filla ou ao fillo, que poida influír no seu desenvolvemento. Por parte da escola, axudámonos con imaxes ou vídeos, rexistros, e mesmo artigos e documentos, o noso blogue…que xustifiquen as decisións.

Explicamos ás familias que o  exterior para os mais pequenos e pequenas é un espazo cheo de posibilidades.

Explicamos ás familias que o exterior para os mais pequenos e pequenas é un espazo cheo de posibilidades.

Tratamos así de fomentar a concienciación da función educativa facendo que cada vez se sintan mais competentes nas súas funcións maternas e paternas, e o mesmo si son os avós e avoas as que fan estas funcións, aínda que sexa nuns momentos determinados do día.
A escola precisa das familias información sobre o seu xeito de facer, precisamos da súa experiencia para que nos axude a mellorar a nosa práctica profesional, tendo en conta que a mirada está posta sempre no beneficio da crianza.

Observando aos compis encontramos as follas de menta!!

Observando aos compis encontramos as follas de menta!!

Para as persoas profesionais da educación infantil según describe Jesús Palacios e Gema Paniagua (2005):

“se queremos potenciar que os efectos positivos da escola sobre as crianzas perduren en anos posteriores, si desexamos que as familias coñezan a fondo o noso plantexamento educativo e se aspiramos a que algunhas iniciativas da escola se trasladen ao fogar, a implicación directa e frecuente da familia nas actividades cotiás da escola é a vía idónea”.

Este video reflicte  o ambiente que se acadou no  espazo de xogo logo da implicación das familias, xa dende os inicios de curso. Cando as persoas adultas colaboran, non é preciso dirixir, o xogo, o espazo e a escola é das crianzas.

Moitas Grazas Familias!!!

*As persoas adultas debemos permitirlle ás crianzas desfrutar da liberdade de movementos.

Precisamos que as familias fagades o que aconsella esta taboa, sempre se beneficiará a vosa crianza

Precisamos que as familias fagades o que aconsella esta táboa, sempre se beneficiará a vosa crianza.

Na escola de Sobrado falamos coas familias sobre os beneficios que obteñen os nenos e nenas de estar no chan dende o mais pronto posible. Si lles permitimos que dende un principio poidan experimentar, sentiranse libres, desenvolvendo as súas capacidades, base do seu desenvolvemento posterior.

As persoas adultas, tanto profesionais como familias, debemos estar pendentes para facelo o mellor posible, xa que ás veces, por descoñecemento, aínda que coa mellor intención, tomamos decisións e levamos a cabo accións, que poden interferir negativamente no seu desenvolvemento.

De inicio colocamos sempre aos nenos e nenas no chan boca arriba .

Dende o principio  colocamos aos nenos e nenas no chan boca arriba e son eles os que inician o movemento libremente .

De xeito natural, Lucía aprende por si mesma a xirarse sen apoios, nin axudas.

De xeito natural, Lucía fai intentos ata conseguir xirarse e iniciar novos movementos.

¡

Esa nova posición conseguida de xeito natural por ela mesma permítelle achegarse ata os obxectos do seu interese.

En ocasións, as persoas adultas estamos tan pendentes da  seguridade das nenas e dos nenos, que non lles permitimos facer, usando  limitacións constantes, impedindo a súa autonomía e confianza, que tan importantes son para a aprendizaxe. Así que dende a escola se decide utilizar como metodoloxía o movemento libre, e se lle solicita ás familias que colaboren na mesma liña.

Sen limitacións consegue o seu obxectivo.

Sen limitacións consegue o seu obxectivo.

Obxectivo conseguido. Rematou o xogo. Voume!

Obxectivo conseguido. Rematou o xogo. Voume!

Con seguridade e naturalidade baixo  con coidado.

Con seguridade e naturalidade baixo con coidado.

Jimena solicita a nosa axuda .

Jimena (14 meses) desexa subir ao valado, pero é moi complicado para ela…

... pero despois de observar aos amigos e amigas e intentalo varias  veces pode conseguilo por ela mesma.

… despois de observar aos amigos e amigas e intentalo varias veces pode conseguilo por ela mesma.

No caso do desenvolvemento motor, cando son bebés, é moi frecuente ver como algunhas persoas adultas se adiantan ás posturas naturais (sentalos cando aínda non están preparados, poñelos a camiñar agarrados polos brazos, usar andadores, xogar en pequenos espazos como os parques…). E, logo,  cando xa son quen de camiñar sós, e son quen de facer sen  precisar a nosa axuda, limítanselle os movementos: “non subas, que caes”,  “non te manches”, “non te descalces”, “non lances”, “non corras”, … 

Na nosa escola, pretendemos observar sen intervir, adaptar e asegurar o entorno para facilitar os movementos libres, permitindo que  as nenas e nenos confíen nas súas capacidades e no seu propio xuízo cando se enfrontan a retos.

Para desfrutar e aprender, clicade nestes enlaces:

https://www.youtube.com/watch?v=YQLzkzpRalA

https://www.youtube.com/watch?v=14gWirURq6I

Ata a próxima entrada!!!!

*Os inicios con confianza

_20180913_065308

Para a maioría das escolas o mes de setembro é un mes de moito padecemento pola temida adaptación. A escola infantil de Sobrado, polas circunstancias de ser escola unitaria e do rural, soe contar con prazas vacantes todo o curso, así que en calquera momento temos adaptacións, non só ao principio de curso, se non que tamén polo medio ou polo final. Esta circunstancia fixo que o equipo levase a cabo tarefas de reflexión, avaliación, búsqueda de información,…para acadar a máxima efectividade e benestar posible.

A xornada de portas abertas ofrécenos o privilexio de recoller moitas observacións das nenas e nenos, das relacións, dos intereses...

A xornada de portas abertas ofrécenos o privilexio de recoller moitas observacións das nenas e nenos, das relacións, dos intereses…

Como o facemos na escola de Sobrado?
Aínda que sabemos que nalgún estudio sobre a adaptación consideran que os menores están adaptados cando están emocionalmente tranquilos, teñen relacións sociais satisfactorias co resto dos amigos e amigas e con nos, ou participan das actividades que se lle propoñen, na escola de Sobrado non estamos totalmente de acordo con esa afirmación, polo que o primeiro que fixemos foi establecer un significado para a adaptación, xa que si non temos un criterio común de escola, non podemos facer a planificación pertinente.
O equipo da escola  considera que as nenas e nenos acadan a adaptación cando se senten libres na escola e cando o espazo lles pertence. Cando saben o que teñen que facer dende que entran, aínda que non o fagan; cando entran con gañas de xogar e están pendentes dos xogos e xoguetes, dos espazos, das sorpresas; e tamén, cando comprenden as normas da escola, aínda que as intenten saltar. Así que, para nos, o período de adaptación é o tempo que se precisa para poder confiar e permanecer con tranquilidade e seguridade na escola. Para acadar a adaptación precisamos pasar por un proceso de familiarización que vai incrementando pouco a pouco e, é
diferente para cada quen.

Uxía está contenta, recorda o ben que o pasou o curso anterior e descobre o que é quen de facer agora.

Uxía está contenta, ten bos recordos da escola e descobre o que é quen de facer agora, que antes non podía.

Que precisamos para permanecer con tranquilidade e seguridade? Cales son os ingredientes?

  • A escola debe ser divertida e interesante, ao mesmo tempo que tranquila e segura. As crianzas deben saber o que ocorre e o que vai pasar. As normas deben ser comprendidas por eles, deben ter significado, non deberán ser impostas.
  • As persoas adultas deben acompañar e facilitar, animar e reforzar, por se alguén o precisa. Observar, non dirixir e non ser protagonistas.
  • Os nenos e nenas deben entender o espazo como seu. Deben ter o poder de decidir e elixir, sentirse únicos, entendidos, aceptados e respectados.
  • A coordinación familia-escola é fundamental.
A información que ofrece a familia é fundamental

A información que ofrece a familia é moi valiosa para levar a cabo a planificación e coñecer as necesidades e intereses.

Cando todo o anterior está claro, comezamos a planificar:

  • Revisamos sempre os documentos da memoria da escola dos outros cursos para evitar repetir erros e centrarnos nas estratexias de mellora que se anotaron. Así que cada planificación é diferente. Cada curso é diferente.

    Que alegría  o reencontro na escola!

    Que alegría o reencontro na escola!

  • Analizamos información que ofrecen as familias durante as entrevistas iniciais e as observacións que fai o propio equipo. Isto danos unha idea xeral dos intereses e necesidades de cada crianza.
  • Coa información anterior organizamos os tempos, os espazos, os materiais, as actividades do cotiá,…sempre tendo en conta os principios e a metodoloxía da nosa escola: exterior todo o ano, o uso de todos os espazos dentro da escola, a liberdade de movementos, o pes descalzos, …
  • Coidamos a planificación das propostas para cada espazo así como os ambientes. Os materiais estarán colocados de xeito atractivo co que garantimos que sexan de interese para todos e todas, e favorecemos un ambiente tranquilo e calmado, coidando o noso ton de voz, cunha música agradable e envolvente e co silencio.

    Izan observando a evolución da hora o primeiro día de setembro. Que ricos os tomatiños!!

    Izan observando a evolución da horta o primeiro día de setembro. Que ricos os tomatiños!!

  • Atendemos ao noso rol de educadores. A nosa posición no espazo é de observación , facilitación e acompañamento. Evitamos o adultocentrismo. A escola é das nenas e dos nenos. Son eles os que dirixen o seu xogo cara aos seus intereses.
  • Calquera día do ano facemos o mesmo recorrido pola escola. Facemos que cada día sexa igual pero diferente. Entramos polos mesmos sitios, facemos as mesmas accións, pero colocamos materiais diferentes.
  • Instamos a que as familias estean dentro da escola dende o primeiro día. Preparamos unhas cadeiras onde deberán estar sentadas. Non deben intervir. Son observadoras e e proporcionan a seguridade que os seus nenos ou nenas precisan. No proceso, imos traballando coa familia para ir acadando pouco a pouco a distancia precisa, e o momento de marchar.
traballamos  coa familia dentro da escola. as incicacións aseguran unha atención individualizada

Traballamos coa familia dentro da escola. As indicacións aseguran unha atención individualizada das nenas e nenos.

 

As veces é necesario o apoio familiar e o reforzo para iniciar o xogo.

As veces é necesario o apoio familiar e o reforzo para iniciar o xogo.

Que resultados imos obtendo:

  • Observamos que cada curso as nenas e nenos de renovación entran con moita seguridade na escola, e diríxense cara aos elementos preparados nos espazos. Como non todos e todas somos iguais, hai quen precisa de un tempiño para soltarse e, que estea a familia dentro favorece o inicio.
  • As familias xa se dan conta cando deben marchar do espazo, trátase dun proceso moi natural.
  • Como facemos o recorrido polos espazos da escola como calquera día do curso, incluído a xornada de portas abertas, os nenos e nenas van recordando e familiarizándose co proceso da escola moi rápido. Xa, no primeiro día do inicio soe haber tanta tranquilidade, que a presenza das familias apenas é necesaria.
Cada un decide a que xogar. As veces solicitan o noso apoio

Cada un decide a que xogar. As veces solicitan o noso apoio

  • Cando inician os nenos e nenas novas, as familias tamén están dentro do espazo. Os seus fillos e fillas soen observar antes de actuar. Animamos e reforzamos cada achegamento. Os nenos e nenas de renovación, teñen curiosidade polas nenas e nenos novos, aínda que están mais centrados en desfrutar e xogar cos elementos das propostas presentadas.
  • Coa coordinación entre a familia e o equipo vanse levando a cabo estratexias favorecedoras da incorporación, e a continuidade ou non da familia dentro da escola.

Temos en conta que os horarios de inicio están centrados a partires dos momentos de mais interese para eles, así si lles gusta comer, iniciamos o tempo na escola un rato antes e despois de esa acción que tanto lles interesa. Si lles gusta xogar no exterior, un ratiño antes e despois. Nunca hai moitas familias xuntas ao mesmo tempo, acadando mais efectividade. A estancia na escola vaise incrementando paulatinamente.

Ten curiosidade polo divertido xogo que fan os nenos e nenas que levan mais tempo na escola.

Triana ten curiosidade polo divertido xogo que fan os nenos e nenas que levan mais tempo na escola.

  • A medida que imos avanzando na progresión de accións do cotiá, as nenas e nenos van comprendendo o funcionamento da escola sendo de vital importancia a colaboración das amigas e amigos dos cursos anteriores, xa que van vendo o xeito de facer.

    Ian desfruta moito no exterior. A súa xornada de adaptación planificase ao redor dese momento.

    Ian desfruta moito no exterior. A súa xornada de adaptación planificase ao redor dese momento.

  • Podemos dicir que en moi pouquiños días xa está asumido o proceso. Hai veces que queda algunha cuestión que se vai traballando coa familia para favorecelo.
    Daniel inicia o xogo dende unha posición natural.

    Daniel inicia o xogo dende unha posición natural.

    O equipo da escola de Sobrado fai, dende os inicios de curso, unha pequena reunión diaria onde se poñen en común as observacións que durante a xornada se fixeron. Estas observacións fan referencia ás nenas e aos nenos, en relación ao seu xogo, ás relacións establecidas entre elas, eles e nos, os conflitos que se produciron e a súa resolución, a autonomía que posúen nas actividades do cotiá, … pero tamén analizamos a adecuación das propostas presentadas ou a organización dos espazos e dos tempos, sen esquecer o propio traballo en equipo e a coordinación que temos entre nos tratando de establecer melloras que beneficien ás crianzas e a unha escola calmada e tranquila.

    Poder xogar no exterior a diario favorece a confianza de Diego na escola.

    Poder xogar no exterior a diario favorece a confianza de Diego na escola.

Esperamos que esta información axude  a acadar un proceso de familiarización o mais doado posible.

Para botar unha ollada:

http://www.pequefelicidad.com/2015/09/el-periodo-de-adaptacion-escolar-que.html

 

Orgullo de escola!!!

Parece mentira. Como pasa o tempo. Xa van alá dous cursos. Canto camiño andado e canto falta por andar. Un camiño cheo de aprendizaxe, ás veces mais doada e outras veces mais dificultosa, pero sempre con moita ilusión. Ilusión por facer doutro xeito. Ilusión por mudar a idea tradicional do traballo coa infancia. Ilusión por centrarnos nas capacidades e nas posibilidades. E aprender a mirar. Ilusión por traballar en conxunto. Por aportar en conxunto familia e escola. E sumar. E construír. Ilusión por facer unha escola da que sentir orgullo. Ilusión por compartir escola. Ilusión por aprender e mellorar.

Lois e Pablo con nós. Agradecementos pola visita, pola escoita e reforzo, pola valoración e polas ideas.

Lois e Pablo con nós. Agradecementos pola visita, pola escoita e reforzo, pola valoración e polas ideas.

Desexámosvos un feliz verán, que sexa moi proveitoso para desfrutar, descansar e cargarse de enerxía. Deixámosvos un vídeo demostrativo.

Ata setembro!!!

 

Déixovos o meu tesouro!!!

A familia observa dende a periferia.

A familia observa dende a periferia.

Algunhas familias téñeno máis claro. Outras familias non o teñen tanto. Pero o que soe ser común, é a dificultade de tomar a decisión. Supón un impacto emocional moi importante nas familias separarse das fillas e fillos. O equipo educativo da escola de Sobrado, non o esquece, e teno moi en conta, así que, pretende crear oportunidades que intenten minimizar ese impacto emocional.

 

A familia observa sen interromper. Só observar e desfrutar.

A familia observa sen interromper. Só observar e desfrutar.

Dende os inicios consideramos que as familias deben estar dentro da escola. Se poden. Cando desexen. En calquera dos seus espazos durante todo o curso escolar. Ofrecemos unha escola aberta. Teñen a posibilidade de ver como xogan, aprenden e interactúan os seus fillos e fillas. Poden coñecer e entender mellor o noso plantexamento educativo. Observan outro modo de facer, fonte de iniciativas para levar a cabo no fogar. E, o mais importante, abrir as portas da escola xera confianza e tranquilidade.

As veces temos sorte, e invítanos a formar parte do seu xogo.

As veces temos sorte, e invítanos a formar parte do seu xogo.

De todas formas, cada día estamos pendentes de establecer contactos cotiás coas familias. Cando chegan, recibindo información relevante para a xornada dos seus fillos e fillas na escola. Comprendendo a situación e axustando as accións. Cando se van, ofrecendo información que reflicta o mais salientable da xornada: ocorrencias, logros, retos, dificultades, relacións, xogos, oportunidades.

 

A familia ofrece información sobre aspectos relevantes para a xornada.

A familia ofrece información sobre aspectos relevantes para a xornada.

Para que as familias poidan desfrutar do que as nenas e nenos fan na escola de Sobrado, o equipo decidiu levar a cabo a tarefa de clasificar e seleccionar as fotos e vídeos que se sacan a diario, por mes, de cada unha das nenas e nenos da escola, que ademais son usadas para apoiar, documentar, valorar, avaliar, e establecer estratexias, que axuden a mellorar o funcionamento da escola, e o benestar das nenas e dos nenos.
Entendemos que a relación familia e escola non ten que reducirse á informacións fisiolóxicas, achegas ou recados. Isto xa vai apuntado na axenda.
A escola é moito máis!

* Algo que percibimos, sentimos, observamos … pode ser o elemento iniciador da estratexia transformadora

Creamos o presente blogue coa intención de poder compartir o noso proxecto educativo. Dar a coñecer como vemos a infancia, como entendemos o papel de docente de infantil, ou como entendemos a escola, eran os nosos obxectivos. Pensamos que as persoas destinatarias serían as familias e o entorno do concello de Sobrado pero, pouco a pouco, empezamos a recibir mensaxes de seguimento por parte de outras escolas e profesionais da nosa rede, de estudantes da Educación Infantil, e outras persoas con inquedanzas sobre o primeiro ciclo da educación infantil.

alumnado do CIFP Ánxel Casal-Montealto.

Alumnado do CIFP Ánxel Casal-Montealto.  Moitísimas grazas polo voso interese e atención.

A intencionalidade do blogue está, polo tanto, obtendo resultados. Estamos compartindo o noso xeito de traballar (e un pouco o noso xeito de ser). Pero o obxectivo non só é compartir, tamén é influír para que se produzan cambios nas miradas das familias cara os seus fillos e fillas, cara a escola e cara a nosa profesionalidade, e cambios nos profesionais da educación infantil. Tratamos de amosar que se pode facer. Que non veñen dados. Que non é doado. Que hai que construílo. Que todas e todos temos que aprender, errar, avaliar, probar, observar. Que é un constante e dinámico proceso de construción. Que a fórmula máxica é contar con mente aberta, motivación e implicación.

Menos mal que as temos a elas e a eles para recordar como se debe mirar para entender,  e  como se debe esperar. Observar e aprender.

 

Moitas veces as presas, as tensións, as presións, os tempos,… poden facer que nos esquezamos, pero pode ocorrer que algo que escoitamos, algo que vemos, algo que oímos, algo que percibimos, algo que sentimos, algo que lemos … se converta no elemento iniciador da estratexia transformadora.

O poder de transformación que exerce un libro

O poder de transformación que exerce un libro (JORGE MENDEZ BLAKE)

Para saber mais: http://culturainquieta.com/es/arte/instalaciones/item/13535-una-audaz-instalacion-demuestra-el-poder-de-transformacion-que-puede-tener-un-libro.html