GRANDES FORMATOS 2013: A CREACIÓN E CONSTRUCIÓN NA ESCOLA INFANTIL DO AMBIENTE EDUCATIVO

Nesta xornada formativa, María Antonia Riera Jaume, experta na pedagoxía aplicada e psicoloxía da educación da Universitat de les Illes Balears, compartiu cos profesionais da Rede de Escolas Infantís de Galicia, unha conferencia plenaria sobre esta temática e, a continuación, en cada un dos distintos grupos de traballo realizados coas persoas asistentes reflexionouse, debatiuse e espuxéronse unha serie de cuestionamentos e visións sobre o ambiente educativo na escola infantil 0-3. Para rematar a xornada formativa, elaboráronse unhas conclusións, a partir das achegas do conxunto de participantes e da relatora .

foto 2 ambientes

Cando falamos de planificación ambiental, de seguido xorden cuestións como: Que entendemos por ambiente?, crear un ambiente agradable é algo máis que decorar? Cómo organizamos os espazos, materiais e tempos?, que posiblidades de xogo ofrecen os nosos espazos?, que tipo de relacións posibilitan?, que situacións de seguridade e benestar se dan ?, que situacións emocionais e cognitivas se permiten?…Todas estas cuestións e outras se plantexaron no inicio da xornada.

foto1 ambientes

E con posterioridade á xornada, puidemos concluír que:

  • Para planificar verdadeiros ambientes de aprendizaxe nas escolas infantís 0-3, é necesario ter en conta tres eixos-chave: o espazo, o tempo e as relacións.
  • O espazo, non é un simple “contedor, “ senón unha rede de relacións entre adultos, nenos e nenas, obxectos, materiais e acontecementos. Falar de espazo-ambiente no ámbito escolar é falar de valores, da identidade da comunidadade, das aprendizaxes que se queren promover e das relacións que se establecen.
  • Cada escola ten a súa propia identidade e existe en relación a un pasado e a un presente. Tal e como di Anna Lía Galardini: ”o espazo revela a pedagoxía e a pedagoxía maniféstase no espazo”.
  • Na construción do ambiente, familias, nenos, nenas e profesionais pensan, coidan e transforman os contextos educativos, é importante que se faga de xeito reflexivo e creativo, procurando evitar espazos só decorativos, espazos-lixo,mortos, neutros ou colonizados polos patróns estéticos da cultura globalizadora, paralizadores da expresión, para así favorecer as relacións, as percepcións sensitivas, o movemento, a exploración, en fin… a pluralidade das belezas da vida.
  • Para o deseño de ambientes de calidade nas escolas podemos ter en conta diversos parámetros, tales como:
  1. Identidade: unha escola entendida como lugar de pertenza dunha comunidade cultural e pedagóxica, con espazos de comunicación e encontros, de transicións entre dentro e fora, e sempre respectando a idiosincrasia propia dos diversos grupos de nenos e nenas e adultos.
  2. De relacións: xerando intercambios de relacións e circularidade de ideas entre todos os seus habitantes. Procurando a horizontalidade dos espazos, entendendo que todos son educativos, buscando a transparencia, nos que todos poidamos facer visible o que está sucedendo en cada un destes espazos, e sempre dentro das posibilidades arquitectónicas da escola.
  3. Constructividade: empregando materiais e equipamentos que motiven a curiosidade e o desexo de aprender, promovendo lugares e situacións que poidan proxectar, plantexar hipótesis, resolver problemas e buscar estratexias de acción diversas, onde o neno poida construir o seu propio percorrido cognitivo, a partir dunha diversidade de propostas nos distintos espazos da escola.
  4. Polisensorialidade: combinando de xeito equilibrada estímulos sensoriais diversos, buscando paisaxes equilibradas dende o punto de vista sensorial e perceptivo, ricas en olores, sons , texturas…, e sen saturacións.
  5. Transformabilidade: concebindo os espazos da escola con capacidade para transformarse e adaptarse en función das necesidades e intereses dos nenos e adultos, espazos plurifuncionais.
  6. Narración: creando espazos que conten, que falen do que se vive na escola, que documenten o que se fai, o que se di, construindo unha conciencia colectiva de diálogo continuo.
  • É fundamental que a planificación educativa sexa respectuosa cos tempos e ritmos da infancia, xa que moitas veces caemos nun activismo frenético, de tal xeito que lle roubamos aos nenos a posibilidade de profundar nas experiencias e aprendizaxes, e de ser eles mesmos os protagonistas da creación do ambiente.

En palabras de L. Malaguzzi, “ as relacións entre nenos, traballadores e pais, o espazo no que se estruturan, e os tempos nos que se realizan, determinan a calidade e identidade da propia escola”.

 

 

captura-de-pantalla-230114-10_44_12-300x142

GRANDES FORMATOS 2013: A CREACIÓN DO PENSAMENTO MUSICAL

No curso: “A creación e a construción na escola infantil 0-3 do ambiente educativo e o pensamento musical” tivemos a gran sorte de poder contar coa colaboración de Paulo Lameiro, quen comezou a traballar con bebés en 1998, baseándose na teoría de aprendizaxe de Edwin E. Gordon.

Paulo brindounos unha gran mostra do seu traballo con nenas e nenos (incluíndo un taller para bebés), achegándonos ao ámbito da educación musical, un aspecto ás veces inexplorado por diferentes medos, inquedanzas ou por non saber como tratala con cativas e cativos tan pequenos.

A partir deste momento tivemos a oportunidade de vivenciar, reflexionar e  debatir sobre diferentes aspectos básicos da pedagoxía musical:

  • Os primeiros anos de vida son cruciais para establecer as conexións para un desenvolvemento musical óptimo, xa que o potencial dunha persoa está na súa máxima altura cando nace.
  • Dende o cuarto mes de xestación o feto escoita, e “todos os afectos e emocións lle chegan en forma de son”. O latexo da súa nai, a súa voz e a súa respiración encherán os primeiros momentos de ”su fortísima memoria intrauterina”, e logo comezará a percibir outros sons procedentes do exterior.
  • importante para o bebé é conectar o son cos afectos, coas emocións. Non existe unha música máis axeitada que outra para os bebés, e as obras musicais deberán ser ricas dende o punto de vista melódico, armónico e tímbrico.
  • Os arrolos cumpren unha función moi importante e existen en todas as culturas pero non cubren todas as necesidades, temos que ir máis aló. Son o cordón umbilical sonoro que nos une co resto da comunidade, teñen o seu obxectivo en aspectos de vínculo afectivo e dimensións relacionais entre bebé e adulto.
  • Repertorio vocal para bebés sen palabras. A voz humana é o mellor instrumento que temos de maneira natural; o modelo para a crianza será o adulto do que aprenderá a distinguir a voz falada da voz cantada. Importante é “cantar sen palabras” (papapa, brrrr… partindo dos sons que producen inicialmente os meniños), xa que é esencial para concentrarse na música, non nas palabras. Se partimos de escoitar os sons que  as crianzas emiten, atrevéndonos a cantalos dende unha gran variedade diferencial nos modos e tonalidades que empregamos, estamos axudándolles a que coñezan mellor as diferenzas entre os sons que escoitan.
  • As pezas serán curtas para non perder a capacidade de sorpresa e coidaremos as nosas entoacións sen introducir tons aos que os nenos e nenas non poden chegar.
  • As audicións serán moito máis efectivas se van acompañadas da voz e a interaccción directa dos adultos e non tan só escoitadas a través dun medio audio-visual. As sensacións e expresións faciais do adulto e os movementos corporais(indicadores físicos non verbais) son vitais para poder transmitir a importancia da música aos meniños, se perciben que para nós é algo importante tamén o será para eles. Non deberemos forzar ás nenas e nenos a escoitar música, nin a moverse. Non debemos moverlles nós as súas partes do corpo, senón deixar que se movan eles ou mantelos nos nosos brazos mentres bailamos. Así desenvolverá unha mellor consciencia corporal rítmica, relaxada e non ríxida.O adulto acompaña á crianza na  súa aprendizaxe musical a través doexemplo directo, o xogo e o movemento sempre baixo un clima de afectividade. Ofreceremos oportunidades de escoitar música acústica, música instrumental en directo para que podan percibir os sons e as vibracións do instrumento así como as expresións do músico ao tocar. Coidaremos como soa un reproductor de música de CD ( volume, claridade) cando non sexa posible esa escoita en directo. Para que todo isto sexa posible resulta imprescindible a reflexión e o traballo en equipo e conxunto nas escolas coas crianzas, coas familias, co contorno e coa comunidade educativa de cara a favorecer, promover e potenciar un pensamento musical que vai máis aló do que se entende xeralmente por música.

GRANDES FORMATOS DE FORMACIÓN 2013

Ao longo do ano 2013 desenvolvéronse varias accións formativas  dirixidas ao persoal da Rede de Escolas Infantís de Galicia, nas que se abordaron temáticas  de gran interés para a pedagoxía da infancia no 0-3  como : A creación e a construción na escola infantil do ambiente educativo e do pensamento musical, o pensamento simbólico e o mundo da heurística, a atención á diversidade, o xogo e o cotiá e a piscomotricidade. Dándose tamén a coñercer diversas experiencias  educativas  en sintonía coa infancia como as que desenvolve o Instituto Loczy de Budapest e o “Centro Singular Experimental de Innovación Psicopedagógica e Integración O Pelouro” en Caldelas de Tui.

Para o desenvolvemento das mesmas contamos coa participación de relatores e relatoras  que, hoxe por hoxe, son  grandes referentes no ámbito educativo como : Bernard Aucoutourier, Genma Paniagua, Elena Lobo, Mónica Guerra, Mª Antonia Riera Jaume, Paulo Lameiro, Javier Abad, Rosa Vidiella, Teresa Ubeira, Teresa Godall, Eszter Mozés, ...entre outros.

Estes grandes formatos de formación foron dirixidos a un grupo amplio de profesionais das escolas infantís de 0 a 3 anos. Tendo unha asistencia nalgún deles que chegou a alcanzar as 400 persoas, chegando, na globalidade de todos estes eventos, a ter cerca de mil profesionais do 0-3 formándose nas temáticas sinaladas anteriormente e cos seus respectivos expertos.

Así pois, e debido ao gran valor educativo que tivo  cada unha  destas accións  formativas  queremos difundir e ir compartindo coas e cos profesionais da infancia  e coa comunidade educativa, en xeral, as impresións e reflexións, así como a documentación xerada no transcurso das mesmas.

RELADEI

No ano  2012 saiu á luz unha nova revista electrónica sobre a infancia:  Reladei (revista latinoamericana de educación infantil). Esta publicación é editada polo instituto latinoamericano de estudios sobre la infancia( ILAdEI)

Trátase dunha publicación científica que vai dirixida tanto a diversos profesionais da infancia como  a investigadores, familias, xestores de servizos para a infancia , políticos , ….  O comité de redacción encargado da publicación está composto entre outros por:  Miguel A. Zabalza (USC),  Lois Ferradás(USC), Battista Quinto Borghi(Italia), Noemí Burgos( Argentina), Julia Oliveira Formosinho ( Portugal), …. E o comité científico  está conformado por  numerosas personalidades recoñecidas no ámbito educativo que xunto cos citados anteriormente figuran  ademais : Vicenç Arnaiz (Menorca), Aldo Fortunati( Instituti del Innocente de italia), Frabboni Franco (Univ. di Bologna, Italia), Alfredo Hoyuelos entre outros….

En decembro do 2013 saiu o último número cun monográfico moi interesante titulado “Pedagogías de infancia”. Entre outros artigos sinalamos o de Elena Herranz Izagirre (“La educación Pikler-Lozçy: cuando educar empieza por cuidar”) como un dos artigos mais apegado ao 0-3. Ademáis móstranos na sección “en la Red” (sección adicada  á difusión de  recursos educativos virtuais ) a publicación dalgúns dos blogues  da nosa  Rede. En concreto o blogue da escola infantil de Tui , o blogue da escola de Vigo-Valadares, e o blogue de Tecendo os fíos da rede.

Trátase dunha edicion on-line que podedes atopar e descargar clickando nesta imaxe da propia revista:

portada-de-reladei-182x300

 

 

 

A EDUCACIÓN FEITA POESÍA

A poesía é un arte que vai máis alá de proporcionarnos beleza e un sentido estético a través da palabra, sírvenos para que a través dela vexamos, rescatemos ou nomeemos aspectos diversos do sentir, dos soños, da realidade. A poesía busca cuestionar a verdade e os seus problemas a través da emoción da vida.

A poesía é unha maneira de expresión pero tamén de reflexión, moitas veces xurde o debate de si a educación é unha “ciencia” ou é un “arte”, como “arte” a linguaxe poética é unha das mellores formas de transmitir o noso quefacer diario.

Por unha idea de neno
Por unha idea de neno rico,
na encrucillada do posible,
que está no presente
e que trasforma o presente no futuro.
Por unha idea de neno activo,
guiado, na experiencia,
por esa extraordinaria especie de curiosidade
que se viste de desexo e de pracer.
Por unha idea de neno forte,
que desdeña que a propia identidade
sexa permutada coa do adulto
para ofrecela, en cambio, aos xogos de cooperación.
Por unha idea de neno sociable,
capaz de atoparse e enfrontarse
cos outros nenos
para construír novos puntos de vista e novos coñecementos.
Por unha idea de neno competente,
artesán da propia experiencia
e do propio saber
preto de e xunto ao adulto.
Por unha idea de neno curioso,
que aprende a coñecer e a entender
non porque renuncie, senón porque nunca deixa
de abrirse ao sentido do estupor e a marabilla.

Aldo Fortunati

Seguir lendo

Canal youtube_o mundo en cueiros

Nesta ocasión queremos compartir con todos vós o documental “El mundo en pañales”, no que se analiza o comportamento dos bebés dende o momento do parto ata os tres anos de idade,

A serie documental consta de seis capítulos que nos axudan a ver o mundo dende os ollos dos bebés. A continuación tedes o primeiro capítulo do documental pero se estades interesados podedes disfrutar do filme a través do noso canal youtube


A REFLEXIÓN EDUCATIVA A TRAVÉS DO VÍDEO

O vídeo é un recurso que pode resultar moi útil no noso día a día xa que:

  • Ofrécenos a posibilidade de captar e reproducir situacións tanto visuais como auditivas do ambiente, o que permite documentar a experiencia cotiá das crianzas, os seus procesos de desenvolvemento así como observar e autoavaliar o proceso educativo que estamos a desenvolver para poder melloralo.
  • Permite rexistrar fielmente a realidade a través de informacións visuais e sonoras, dándonos a posibilidade de efectuar unha análise completa, dende diversos focos de atención e perspectivas en diferentes momentos e circunstancias.
  • A reprodución de este material posibilita analizar e axustar as propostas ás potencialidades e intereses das crianzas, facer un seguimento dos procesos de aprendizaxe e reflexionar tanto individualmente como colectivamente co resto do equipo e coas familias.
  • Este tipo de documentación da a coñecer ás familias e a comunidade o entorno educativo que oferta a escola resaltando as potencialidades e o protagonismo das nenas e dos nenos nos seus propios aprendizaxes e vivencias cotiás, significativas e positivas.

Nesta entrada queremos poñer no voso coñecemento un novo recurso da rede o canal youtube do equipo educativo, ao que podedes acceder dende a plataforma de youtube (www.youtube.com) sitio web onde podemos compartir e visualizar vídeos de diferentes temáticas. Gracias a este canal poderemos seguir traballando en Rede, xa que nos permite compartir con todos vós, vídeos que nos axudaran a avanzar na mellora educativa no primeiro ciclo de Educación Infantil.

A FOTOGRAFÍA COMO DOCUMENTACIÓN NARRATIVA

Nunha entrada anterior falabamos da observación como estratexia fundamental para poder avaliar os procesos de aprendizaxe que se dan nas nosas escolas. Para que esta observación sexa enriquecedora é necesario empregar ferramentas que nos axuden a recompilar os datos do xeito máis obxectivo posible.

A documentación fotográfica debe ser unha oportunidade de narración, as imaxes tomadas pódennos contar, revelar, encontrar, capturar, contaxiar ideas, pensamentos, accións, supón conservar a memoria do vivido, sentido, experimentado,…

A cámara de fotos constitúe unha grande retina capaz de captar imaxes e retelas, facilitando a súa visualización unha e outra vez por diferentes persoas que achegan significados e opinións con diferentes puntos de vista que nos axudan a describir a realidade.

escola-infantil-de-gondomar2

  • A imaxe amósanos unhas nenas e nenos competentes, capaces e seguros, dentro dun contexto que estimula e potencia a súa creatividade.
  • A actividade desenvólvese ao aire libre, o grupo de nenas e nenos atópanse con material variado  para desenvolver a súa imaxinación,
  • Son libres para explorar, experimentar e crear, ante a presenza do adulto, que exerce un rol de guía, nun segundo plano observando cada situación de aprendizaxe.
  • As crianzas son capaces de concentrarse no que están a facer, interésalles, gozan, estano a vivir, prodúcese unha aprendizaxe significativa. Significativa por desenvolverse nun contexto de socialización, de liberdade de movemento, de posibilidades de acción.

Con esta proposta a escola ten en conta varios aspectos recollidos no currículo;

  • Os nenos e nenas constrúen as súas aprendizaxes en interacción co medio. Dependendo da calidade da interacción que establezan co medio, así será a calidade da súa construción.
  • A organización dos espazos debe garantir a súa flexibilidade, é dicir, debe posibilitar que non todas as nenas e nenos fagan o mesmo ao mesmo tempo, e tamén debe permitir unha variedade de usos dos diferentes espazos ao longo da xornada e mesmo ao longo do curso.
  • Os espazos exteriores deberán ser obxecto do mesmo coidado e planificación que os interiores, explorando as diversas posibilidades de aprendizaxe e interacción que ofertan, sobre todo nuns momentos en que a actividade se desenvolve maioritariamente entre iguais, libre da carga dirixista do adulto.
  • Deberán propoñerse situacións educativas que ofrezan múltiples posibilidades de percibir, actuar, experimentar e descubrir, aproveitando, deste xeito, a capacidade das nenas e nenos de aprender a través dos sentidos, actuando, manipulando e experimentando con obxectos e materiais diversos.

A documentación sistematizada das propostas e actividades que os nenos e nenas realizan na escola infantil constitúe unha parte importante do noso traballo educativo. As experiencias recollidas en imaxes posibilitan unha análise e avaliación continuas de cada un, da calidade das propostas e da posición da educadora, á vez que permiten poder compartir o noso traballo, con inmediatez e axilidade, coas nosas compañeiras, familias e outros profesionais.

Equipo de traballo da Escola Infantil Haurtzaro.

CONSTRUÍNDO A IDENTIDADE

“A construción da identidade é unha necesidade afectiva (sentimento), cognitiva (conciencia de se mesmo e do outro como persoas diferentes) e activa (conciencia de facer e dicir). É unha necesidade tan vital e imperativa que se non se satisfai, non é posible a saúde mental.”

Vicenç Arnaiz

Na presente entrada recompilamos unha serie de propostas que se están a desenvolver no conxunto da Rede, como colección de recursos para axudar a forxar a identidade a través das palabras, das historias, dos obxectos, dos relatos,.. na que é imprescindible, unha vez máis a colaboración, implicación e colaboración das familias. Non debemos esquecer que a toma de conciencia da nosa individualidade está estreitamente ligada ao sentimento de pertenza a unha comunidade, neste caso a escola.

escola-infantil-de-o-valadouro“Así vou crecendo”

Libro que se elabora en colaboración coas familias no que recolle a evolución da nena e do neno ao longo dos seus tres primeiros anos tanto na escola coma no ámbito familiar. É un recurso moi interesante como documento de avaliación do desenvolvemento global da crianza e pode axudar na transición ao segundo ciclo.

“A bolsa afectiva”.

Bolsa coas pertenzas das nenas e dos nenos. Coa colaboración e participación das familias, elabórase un coxín transparente (bolsas grandes de conxelado que teñen peche, onde as familias introducen obxectos que se identifican coa crianza (un pano, un chupete, unha foto da familia, un peluche…). Este coxín está ao alcance da nena ou do neno, o que lle permite usalo cando precisa dalgún dos obxectos que o conforma.


escola-infantil-a-fonsagrada1“Construímos as nosas caixas”

Construción de caixas individualizadas coas familias para realizar xogos psicomotrices, actividades de asemblea. A realización da actividade pode desenvolverse na casa ou nalgún obradoiro destinado para tal fin.

“O libro viaxeiro “cats

Esta actividade consiste en construír entre todos un libro onde, coa colaboración e participación das familias, se potencia coñecer á crianza dentro do seu ámbito familiar, con anotacións que a familia fai das súas preferencias, comidas preferidas, xoguetes, lugares onde xogar, animais de casa, … constitúe un emocionado reportaxe de contextos de moito contido emocional.


escola-infantil-de-poio“As miñas cousas teñen o seu lugar na escola”

Identificación do cepillo de dentes, da cunca de beber, da caixa para gardar a roupa, colocar os babeiros. Son actividades cotiás onde se favorece que as nenas e os nenos teñan un lugar onde deixar e recoller as súas pertenzas. Enriquece a proposta que son lugares (sitios, caixas, bolsas…) que previo ao uso que se lles dá (que pequenas e pequenos deixen ou recollan alí as súas cousas), elabóranse en colaboración e participación das nenas e os nenos e en moitos dos casos coas súas familias.

“A miña foto na asemblea”escola-infantil-a-bola1

A asemblea é un encontro co grupo de crianzas da aula onde se favorece a comunicación e a escoita activa das nenas e os nenos, no corro dáse un momento para que a través das súas propias fotografías identifiquen a súa imaxe.
Estas deben ser en formato grande para que facilite a identificación da nena ou neno e das súas compañeiras e compañeiros.

“As nosas caixas-espello”.

Son caixas pequenas onde se poden atopar as fotos das nenas e dos nenos e da súa familia en diferentes lados da caixa, no fondo desta un espello pegado onde a nena e o neno pode ver a súa imaxe reflectida.


escola-infantil-de-xinzoEspazos propios
.

En case todas as aulas, podemos encontrar un lugar onde se visualiza e dá en valor as producións das nenas e os nenos. Ben a través de creacións propias (murais, manualidades..) ou ben a través de fotografías que mostran actividades menos duradeiras (construcións, talleres, sesións de psicomotricidade…).

“O noso libro de aula”

A documentación fotográfica forma parte do noso día a día, o obxectivo é sempre ter ferramentas de avaliación e de autoavaliación, no camiño, estas materias fotográficos forman parte de espazos dentro da aula, nos corredores ou espazos das familias e noutras ocasións, forman parte dun libro que axuda ao equipo educativo a proxectar ás familias o traballo diario coas súas fillas e os seus fillos. Adoitan formar parte da biblioteca de aula, xunto outros libros viaxeiros relacionado coas vivencias persoais das nenas e os nenos.


escola-infantil-de-gondomar1“Espazo para compartir coas familias”
.

Recanto na aula no que se colocan as fotos da nena e o neno e as súas familias á súa altura onde poden manipulalas, compartilas, interaccionar cos demais… As familias adoitan traer fotos das persoas máis achegadas á crianza (avós, irmáns, tía,..), o que axuda á nena e ao neno a identificarse no seo da súa familia.


“Que estamos facendo? A miña imaxe en pantalla”

Esta actividade consiste en gravar as nenas e os nenos na súa actividade cotiá (xogando, comendo, falando, na asemblea, escoitando un conto, cando chegan coa súa nai ou o seu pai…) e logo velos todos xuntos ou por grupos a través do proxector.
Permite que nenas e nenos se recoñezan a se mesmo e aos seus compañeiros e tamén favorece a identidade dentro do grupo-aula.


cats (1)“O protagonista da semana”

Nesta proposta a nena e o neno ao longo da semana é o protagonista de actividades variadas que xiran en torno á súa persoa: colocar as fotos das súas compañeiras e compañeiros, ser o primeiro no tren, recibir a visita da súa familia na escola, (pode ser a nai, pai, ou ambos os dous, un avó ou irmán) que contan ao resto da clase cousas da nena ou neno protagonista,…



escola-infantil-de-baiona-3“A caixa dos tesouros”

A caixa é decorada pola crianza e a súa familia, e entre eles deciden cales son os ” tesouros” que se poden atopar dentro cando abrimos a caixa (un anel, un espello, unha caixa de música, unha moeda do avó, un pano da irmá,..). Os obxectos son presentados e compartidos co resto de compañeiras e compañeiros da aula. Enriquece a actividade que a propia familia da crianza comparta ese momento de presentación dos seus tesouros na aula.

Estas actividades son unha pequena mostra do traballo desenvolvido ao redor da construción da identidade da crianza, o nexo de unión a todas elas parte dun ambiente cálido e amable, a seguridade afectiva, o respecto polos ritmos de cada pequena e pequeno, e por suposto, a confianza no sentir e no facer de cada nena e neno.

O COIDADO E A ATENCIÓN PERSOAL

A relación coa crianza constrúese durante as atencións individuais (cambio de cueiros,comida, sesta, hixiene,…), soamente cando a crianza  está satisfeita, cun trato amoroso e atento por parte de nai, pai, educadora, só entón, a pequena e pequeno moverase e explorará o mundo con alegría. Emmi Pickler

escola-infantil-de-silleda-1As educadoras e educadores corremos o risco de pasar ás presas polos momentos dos coidados persoais, preocupados en atender a todo o grupo, en que as nenas e nenos teñan experiencias creativas, estimulantes, novidosas, sen darnos conta, en moitas das ocasións, de adicarlle os tempos necesarios para que sexan encontros entre o adulto e a crianza tranquilos, seguros e gratificantes.

É por iso, que nos apetece compartir convosco este vídeo da experiencia de Loczy, que de seguro moitas e moitos de vós xa coñeceredes, que nos axuda a recordar que non é suficiente con prestar atención e falar coas crianzas, temos que dar un pasiño máis, ser quen de manter un diálogo , ter unha actitude de escoita activa e saber agardar unha resposta da nena e do neno.

escola-infantil-de-burelaSomos conscientes que o número de crianzas por aula non axuda a primar estes momentos, pero temos o convencemento que  tomar conciencia da súa importancia, axudará a que cada vez os momentos de coidado e atención individualizada teñan máis peso ao longo da xornada, dando o tempo necesario para favorecer o seu desenvolvemento autónomo (que non acelerar as súas adquisicións), xerando os espazos adecuados que garantan a liberdade de movementos,…

Emmi Pikler insistía:

.- Na importancia de ter confianza nas capacidades das nenas e dos nenos.

.- Na necesidade de valoralos como seres activos.

.- En manter unha actitude tranquila e relaxada nos momentos de coidado persoal.

.- En vivir os momentos de atención persoal como situacións pracenteiras, para garantir o benestar físico, neurolóxico e psíquico da crianza.

As propias iniciativas xeran na nena e no neno gañas de aprender, son o camiño da socialización das relacións e producen o sentimento de ser persoa“.

escola-infantil-de-mondonedo

Volveremos a falar desta proposta metodolóxica, por considerala un dos eixos fundamentais do tempo das crianzas nas nosas escolas: cheo de afectos, coidados e experiencias que impregnan de cotianidade a vida das nenas e dos nenos.