XOGAR AO AIRE LIBRE

Xogar ao aire libre é moi importante para favorecer o desenvolvemento positivo dos nenos e nenas. Non obstante, nas escolas infantís minusvaloramos con moita frecuencia este tempo de xogo nos espazos exteriores. Pensamos que as actividades por así decilo “serias” e “importantes” son as que se desenvolven dentro das aulas, e consideramos o xogo no exterior como tempo de “recreo” ou un pequeno descanso para as educadoras/es.

Atopamos con facilidade razóns para non saír cos nenos/as ao patio ou ao xardín, cando noutros países cunhas condicións metereolóxicas moito máis adversas que as nosas, os pequenos/as saen a xogar ao exterior diariamente e teñen moito máis contacto coa natureza.

Porén cando os espazos exteriores das escolas están ben pensados e deseñados e os/as profesionais que nelas traballamos nos facemos conscientes da importancia que teñen para os pequenos/as, o xogo ofrece oportunidades ilimitadas de experimentación, de aprendizaxes de gran riqueza que non se poden substituír en espazos pechados.

EI Baiona

EI Baiona

A actividade ao aire convértese neste sentido nun gran laboratorio de aprendizaxes e coñecementos porque nos permite entrar en contacto cunha gran variedade de estímulos e sensacións: o paso das estacións que cambia a paisaxe e a nosa forma de vestir, os cambios de tempo e a temperatura que se poden dar nun mesmo día, o vento que move as follas das árbores e nos acaricia as meixelas, a posición do sol que cambia durante o día, as sombras.., as nubes que atenúan a luz do sol…,o sol que seca a herba mollada…,a auga da chuvia que forma as charcas…, o roce das plantas, o canto dos paxaros, o ruído dun avión, o olor da herba ou das flores…etc.

EI Meira

EI Meira

Os espazos exteriores constitúen ademáis un hábitat privilexiado do xogo libre, que nos permite gozar da liberdade de movementos, do pracer de correr pequenos riscos en espazos máis amplos, máis irregulares e con novos retos, así como xogar e experimentar con elementos como a area, a terra, ás follas, a auga…,dun xeito diferente e moito máis enriquecedor que no interior.

IMG_4838

O xogo ao aire libre favorece tamén a socialización e o traballo en equipo xa que se exercitan habilidades tan importantes como negociar, compartir, cooperar…, manterse xunto aos outros nenos e nenas ou buscar a soidade, compartir xogos ou quedarse tranquilamente observando, alonxarse do adulto ou reunirse con él, etc.

EI Meira

EI Meira

Repensar a organización e os materiais que temos nos espazos exteriores das nosas escolas, así como as dinámicas de xogo que propoñemos, resulta sumamente importante, sendo necesario proxectar espazos exteriores cuidados que contemplen diferentes zonas de xogo, con elementos variados, que faciliten e enriquezan as actividades dos pequenos/as: pavimentos diferentes para poder circular, desniveis, area que se poda humedecer, auga para regar, arbustos diferentes, flores para cuidar ou pequenos hortos, árbores que cambian segúndo as estacións, elementos para o xogo motor que permitan trepar, subir, deslizarse, saltar, pasar por debaixo, metererse dentro, etc; con xoguetes e materiais que estimulen o xogo, non só caldeiros e pás, senon moldes, botes, caixas, rodas, pelotas, triciclos…etc. Cuidando sempre a estética e garantizando a seguridade.

IMG_4856

EI Muros

EI Baiona

EI Baiona

Máis información no libro:

Ritscher, P.(2006). El jardín de los secretos . Barcelona. España. Octaedro

Enderezos web de interese:

http://www.tierraenlasmanos.com/

https://elnousafareig.org/

Nova andaina dos Centros de Recursos da Rede de Escolas Infantís de Galicia, dependentes do Consorcio Galego de servizos de Igualdade e Benestar.

IMG_1060-1Os Centros de Recursos comezaron a súa andaina neste curso escolar. Trátase dun proxecto que busca achegar recursos educativos ás escolas e aos seus profesionais. As escolas de Ourense Barrocás, Vilagarcía de Arousa, Mondoñedo, Viana do Bolo, Ferrol, Silleda e Culleredo O Burgo, convírtense nos centros neurálxicos para a xestión do acceso a estes recursos, estando adscritas a eles todas as escolas de xestión directa da nosa rede.

É a través do sistema de xestión Kóha, e tras darse de alta e rexistrarse como usuarios, que se pode acceder ao catálogo público cos recursos existentes na actualidade.

O fondo bibliográfico consta de 50 títulos de recente publicación abordando diversas temáticas sobre o 0-3, tales como: psicomotricidade, movemento, xogo, psicoloxía, atención á diversidade, pedagoxía, historia da educación, etc. que pretenden contribuír ao coñecemento de investigacións, estudios, e experiencias sobre esta etapa da infancia. Deste xeito, as e os profesionais do 0-3, poden debater, desenvolver, reflexionar, compartir ou avaliar a propia práctica educativa diaria, e as necesidades educativas dos nenos e familias, sempre dun xeito respectuoso, crítico e responsable coa infancia en xeral, e estendendo as boas prácticas á sociedade no seu conxunto, unha sociedade cada vez máis informada e esixente coas necesidades e o coidado da infancia.

Agardamos que estes recursos se poidan seguir actualizando e implementando co tempo, para así favorecer a súa difusión, en aras de procurar unha aprendizaxe máis autónoma, capaz e satisfactoria cos nenos e as súas familias.

GRANDES FORMATOS 2013. O xogo na escola infantil 0-3: O pensamento simbólico

Hoxe compartimos con vós algunhas ideas da xornada formativa O xogo na escola infantil 0-3: O pensamento simbólico. Nesta ocasión, acompañounos Elena Lobo Aleu, psicóloga e orientadora do equipo de atención temperá de Torrelodones, da Comunidade Autónoma de Madrid, que compartiu unha conferencia na que afondou no fantástico mundo do xogo.

o_xogo_na_ei_0-3_o_mundo_da_heuristica_e_o_pensamento_simbolico_foto_n_21_12_copiar

O xogo nos máis pequenos é unha necesidade, é a actividade fundamental que debemos favorecer e provocar, observar e escoitar. Forma parte da condición do ser humano, polo que o consideramos como unha conducta espontánea que move ás nenas e nenos a interactuar cos demais e cos obxectos por curiosidade innata e polo simple pracer de facelo. DSC_1724_copiar

A esencia deste tipo de xogos de imitación está na capacidade de simbolizar, isto é, de crear situacións mentais e combinar feitos reais con feitos imaxinarios, caracterizándose por un tipo de asimilación, asimilación do real ao eu.

 Que é o xogo simbólico?

É experiencia vital. Posibilítalle aos nenos/as transformar, crear outros mundos, vivir outras vidas, xogar a ser outros e, en definitiva, a saber que existen formas de pensar e sentir diferentes á propia.

Ten un papel moi importante no desenvolvemento da personalidade e de moitas das súas habilidades: cognitivas, sociais, comunicativas ou afectivas.

A escola é o lugar onde tamén se aprende a vivir,  e o xogo simbólico é un espazo de ensaio para a aprendizaxe da vida. Simbolizar, representar, ser quen non son para aprender a ser quen son.

Cal é a súa finalidade?

As nenas e nenos xogan por pracer, para expresar agresividade, para controlar a ansiedade, para adquirir experiencias, para establecer contactos sociais, para integrar a súa personalidade, para comunicarse cos demais, expresar sentimentos,….

Xogar é aprender a ser libres. Os nenos e as nenas necesitan liberdade para decidir o seu xogo. Tradicionalmente os/as profesionais solemos utilizar unha metodoloxía moi directiva no xogo, sendo fundamental que os/as pequenos/as teñan liberdade para decidir, o como e a que xogar nun marco de propostas variadas.

Cal é o papel do adulto?

Debe ser o de planificar, organizar, observar, facer un seguemento e documentar, así como interpretar e valorar todo o observado. Os adultos só participarrán no xogo cando sexa necesario,  facilitando axudas puntuais cando se precisen para establecer determinados límites, animar ou motivar á algún pequeno ou pequena, reorganizar materiais, etc.

Que precisan para xogar?

1. Un espazo seguro e pracenteiro. Que lle permita o contacto ocular e cercanía corporal co adulto. Un ambiente ordenado, tranquilo, non ríxido.

Algunhas orientacións para as distintas etapas do desenvolvemento

  • Etapa 0-1: centrado na exploración multisensorial e motriz.
  • Etapa 1-2: espazos facilitadores das novas necesidades de maior movemento e exploración.
  • Etapa 2-3: incorporación de espazos mais variados para a simbolización – socialización.
  1. Un tempo propio. Mentres dure o seu interese polo xogo e respectando o ritmo individual de cada nena e neno.

En canto aos materiais

É moi importante facilitarlles distintos tipos de materiais, tanto representativos como non representativos, ás veces un material non representativo como pode ser unha folla, un pau ou unha tea, ofrécenlle ao neno infinitas posibilidades de xogo creativo. Estes materiais débense presentar de xeito atractivo e motivador.

Os xoguetes non son os provocadores do xogo, o xogo é unha manifestación do seu mundo interior.

  • Etapa 0-1: Observación e manipulación. Diversidade de texturas, olores, sabores, sons, e posibilidades móbiles, así como espello para poder observarse, recoñecerse. A exploración e xogo co propio corpo.
  • Etapa 1-2: Materiais múltiples e variados para manipular, explorar e experimentar, de refugallo, da natureza, do contorno, etc..
  • Etapa 2-3: Xoguetes que favorezan a actividade simbólica ( reproduccións do mundo familiar, oficios, animais, transportes, imaxes, historias, contos , obxectos reais da vida cotiá, da hixiene, da natureza, marionetas, disfraces , materiais para modelar, construir e destruir, apilar,….

Frases para pensar:                           Xogando para vivir, vivir para xogar.”

                                        “ Mente e corazón abertos, guiados polas necesidades do neno”

                                                                                “ Menos é máis.”

 

 

 

RELADEI, unha revista científica de educación infantil. Último número.

RELADEI (Revista Latinoamericana de Educación Innfantil), é unha revista científica en formato electrónico que se publica cuadrimestralmente, e é coordinada desde Santiago de Compostela e editada polo Instituto Latinoamericano de Estudios sobre a Infancia (ILADEI) http://iladei.net/.

Nesta ligazón http://redaberta.usc.es/reladei/index.php/reladei accédese publicamente a ela, coas opcións de lectura en castelán, inglés, portugués e italiano.

Presenta unha selección de contidos moi valiosos asinados por autores recoñecidos no mundo da educación infantil internacional.

Nesta ocasión o último número é un monográfico sobre “Espacios e tempos na Educación Infantil”, coordinado por Lina Iglesias e Quinto Borghi, con reflexións moi interesantes de María Antonia Riera Jaume, Clara Eslava Cabanellas, cunha presentación de experiencias de Ángeles Abelleira Bardanca e recensións de Javier Abad Molina entre outros.

Recomendamos a súa lectura.

GRANDES FORMATOS 2013: TODAS E TODOS IGUAIS, TODAS E TODOS DIFERENTES

A relatora Gema Paniagua psicóloga nos equipos de Atención Temperá da Comunidade de Madrid,  compartiu cos Profesionais da Rede de escolas infantis de Galicia unha xornada formativa titulada: Todas e todos iguais , todas e todos diferentes.

Captura de pantallaDespois dunha conferencia plenaria,  as/os  asitentes  á xornada participaron  en distintos grupos de traballo  reflexionando e debatindo ampliamente sobre a temática da atención á diversidade.

DSC01120

Algunhas das  conclusións ás que se chegaron no transcurso da xornada foron:

   Escola Inclusiva

  • Todos os nenos e nenas teñen dereito a unha educación de calidade dende o seu nacemento sen nigún tipo de exclusión, e en igualdade de oportunidades, independentemente da súa etnia, xénero, condicións socioeconómicas e culturais, características específicas…Partindo deste principio, debemos reflexionar sobre a nosa concepción de escola e pensar que a diversidade é positiva e enriquecedora.

  • Debemos acoller esta idea como algo natural, no que o respecto polas pontencialidades de cada quen é a base de todas as nosas actuacións. Todo neno é competente para aprender e por isto, é preciso axustar en cada momento a nosa acción educativa de cara a desenvolver estas potencialidades existentes en cada un de nós.

  • Ser diferente é un dereito e un valor. Isto farase realidade se levamos a cabo actuacións dende a escola nas que se promova e se potencie plenamente o principio de inclusión, o que fai referencia a unha escola de, por, para e con todos e todas.

  • Os diagnósticos e criterios de avaliación non deben etiquecar senón que axudan a entender e poñer en valor os procesos, permitindo dar respostas máis axustadas ás diversas necesidades, chegando á construcción de escola como comunidade de aprendizaxe na que cada unha dos nenos e nenas teñen algo que dicir e algo que achegar.

  • É importante establecer un marco de relación coas familias para que perciban á escola como un lugar onde sentirse escoitadas e acompañadas, no que poidan compartir con outras familias e co persoal educativo dúbidas, opinións, intereses, inquedanzas..

Perfil inclusivo dos profesionais.

  • As actitudes e estilo educativo dos profesionais son fundamentais para facer viable unha verdadeira escola inclusiva.

  • É imprescindible ter unha actitude de respecto e valoración das características individuais, que se aproxime a cada nena e a cada neno dende a súa individualidade e as súas peculiaridades, non dende a distancia, dende un patrón preestablecido. Este debe ser un repecto auténtico e que, ademáis, o neno ou nena o perciban na nosa práctica diaria a través da nosa comunicación e conducta como profesionais.

  • Este respecto debe nacer dunha actitude de fondo do profesional da educación, pero tamén do seu coñecemento das características e circunstancias relevantes de cada un dos nenos e das nenas da escola, polo que o contacto e a comunicación bidireccional coa familia resulta esencial.

  • O profesional debe poñer en valor os progresos individuais por sí mesmos e non en comparación cun patrón ideal.

A práctica educativa dende unha escola inclusiva.

  • O estilo educativo non se limita a actitudes na relación personal senón que debe poñerse de manifiesto na organización e proposta pedagóxica.

  • Evitar as propostas homoxeneizadoras, sendo necesario fomentar a diversidade de propostas ou actividades, asegurando a cada neno e nena un acompañamento educativo para estimular o seu progreso persoal. Trátase de fuxir de consignas xeneralizadas para toda a dinámica da aula nas que todos fan o mesmo, no mesmo momento e ao mesmo ritmo. Potenciando o xogo individual ou en pequeño grupo e plantexando propostas abertas e flexibles que acollan diferentes interpretacións e intereses e se adapten aos diferentes ritmos persoais.

  • Acompañar ao neno ou a nena significa estar dispoñible, respectar a súa iniciativa, non adiantarse e non facer cousas por él ou por ela, darlle a axuda que demande e a que o adulto considera imprescindible.

 

 

 

GRANDES FORMATOS 2013: A CREACIÓN E CONSTRUCIÓN NA ESCOLA INFANTIL DO AMBIENTE EDUCATIVO

Nesta xornada formativa, María Antonia Riera Jaume, experta na pedagoxía aplicada e psicoloxía da educación da Universitat de les Illes Balears, compartiu cos profesionais da Rede de Escolas Infantís de Galicia, unha conferencia plenaria sobre esta temática e, a continuación, en cada un dos distintos grupos de traballo realizados coas persoas asistentes reflexionouse, debatiuse e espuxéronse unha serie de cuestionamentos e visións sobre o ambiente educativo na escola infantil 0-3. Para rematar a xornada formativa, elaboráronse unhas conclusións, a partir das achegas do conxunto de participantes e da relatora .

foto 2 ambientes

Cando falamos de planificación ambiental, de seguido xorden cuestións como: Que entendemos por ambiente?, crear un ambiente agradable é algo máis que decorar? Cómo organizamos os espazos, materiais e tempos?, que posiblidades de xogo ofrecen os nosos espazos?, que tipo de relacións posibilitan?, que situacións de seguridade e benestar se dan ?, que situacións emocionais e cognitivas se permiten?…Todas estas cuestións e outras se plantexaron no inicio da xornada.

foto1 ambientes

E con posterioridade á xornada, puidemos concluír que:

  • Para planificar verdadeiros ambientes de aprendizaxe nas escolas infantís 0-3, é necesario ter en conta tres eixos-chave: o espazo, o tempo e as relacións.
  • O espazo, non é un simple “contedor, “ senón unha rede de relacións entre adultos, nenos e nenas, obxectos, materiais e acontecementos. Falar de espazo-ambiente no ámbito escolar é falar de valores, da identidade da comunidadade, das aprendizaxes que se queren promover e das relacións que se establecen.
  • Cada escola ten a súa propia identidade e existe en relación a un pasado e a un presente. Tal e como di Anna Lía Galardini: ”o espazo revela a pedagoxía e a pedagoxía maniféstase no espazo”.
  • Na construción do ambiente, familias, nenos, nenas e profesionais pensan, coidan e transforman os contextos educativos, é importante que se faga de xeito reflexivo e creativo, procurando evitar espazos só decorativos, espazos-lixo,mortos, neutros ou colonizados polos patróns estéticos da cultura globalizadora, paralizadores da expresión, para así favorecer as relacións, as percepcións sensitivas, o movemento, a exploración, en fin… a pluralidade das belezas da vida.
  • Para o deseño de ambientes de calidade nas escolas podemos ter en conta diversos parámetros, tales como:
  1. Identidade: unha escola entendida como lugar de pertenza dunha comunidade cultural e pedagóxica, con espazos de comunicación e encontros, de transicións entre dentro e fora, e sempre respectando a idiosincrasia propia dos diversos grupos de nenos e nenas e adultos.
  2. De relacións: xerando intercambios de relacións e circularidade de ideas entre todos os seus habitantes. Procurando a horizontalidade dos espazos, entendendo que todos son educativos, buscando a transparencia, nos que todos poidamos facer visible o que está sucedendo en cada un destes espazos, e sempre dentro das posibilidades arquitectónicas da escola.
  3. Constructividade: empregando materiais e equipamentos que motiven a curiosidade e o desexo de aprender, promovendo lugares e situacións que poidan proxectar, plantexar hipótesis, resolver problemas e buscar estratexias de acción diversas, onde o neno poida construir o seu propio percorrido cognitivo, a partir dunha diversidade de propostas nos distintos espazos da escola.
  4. Polisensorialidade: combinando de xeito equilibrada estímulos sensoriais diversos, buscando paisaxes equilibradas dende o punto de vista sensorial e perceptivo, ricas en olores, sons , texturas…, e sen saturacións.
  5. Transformabilidade: concebindo os espazos da escola con capacidade para transformarse e adaptarse en función das necesidades e intereses dos nenos e adultos, espazos plurifuncionais.
  6. Narración: creando espazos que conten, que falen do que se vive na escola, que documenten o que se fai, o que se di, construindo unha conciencia colectiva de diálogo continuo.
  • É fundamental que a planificación educativa sexa respectuosa cos tempos e ritmos da infancia, xa que moitas veces caemos nun activismo frenético, de tal xeito que lle roubamos aos nenos a posibilidade de profundar nas experiencias e aprendizaxes, e de ser eles mesmos os protagonistas da creación do ambiente.

En palabras de L. Malaguzzi, “ as relacións entre nenos, traballadores e pais, o espazo no que se estruturan, e os tempos nos que se realizan, determinan a calidade e identidade da propia escola”.

 

 

captura-de-pantalla-230114-10_44_12-300x142

GRANDES FORMATOS 2013: A CREACIÓN DO PENSAMENTO MUSICAL

No curso: “A creación e a construción na escola infantil 0-3 do ambiente educativo e o pensamento musical” tivemos a gran sorte de poder contar coa colaboración de Paulo Lameiro, quen comezou a traballar con bebés en 1998, baseándose na teoría de aprendizaxe de Edwin E. Gordon.

Paulo brindounos unha gran mostra do seu traballo con nenas e nenos (incluíndo un taller para bebés), achegándonos ao ámbito da educación musical, un aspecto ás veces inexplorado por diferentes medos, inquedanzas ou por non saber como tratala con cativas e cativos tan pequenos.

A partir deste momento tivemos a oportunidade de vivenciar, reflexionar e  debatir sobre diferentes aspectos básicos da pedagoxía musical:

  • Os primeiros anos de vida son cruciais para establecer as conexións para un desenvolvemento musical óptimo, xa que o potencial dunha persoa está na súa máxima altura cando nace.
  • Dende o cuarto mes de xestación o feto escoita, e “todos os afectos e emocións lle chegan en forma de son”. O latexo da súa nai, a súa voz e a súa respiración encherán os primeiros momentos de ”su fortísima memoria intrauterina”, e logo comezará a percibir outros sons procedentes do exterior.
  • importante para o bebé é conectar o son cos afectos, coas emocións. Non existe unha música máis axeitada que outra para os bebés, e as obras musicais deberán ser ricas dende o punto de vista melódico, armónico e tímbrico.
  • Os arrolos cumpren unha función moi importante e existen en todas as culturas pero non cubren todas as necesidades, temos que ir máis aló. Son o cordón umbilical sonoro que nos une co resto da comunidade, teñen o seu obxectivo en aspectos de vínculo afectivo e dimensións relacionais entre bebé e adulto.
  • Repertorio vocal para bebés sen palabras. A voz humana é o mellor instrumento que temos de maneira natural; o modelo para a crianza será o adulto do que aprenderá a distinguir a voz falada da voz cantada. Importante é “cantar sen palabras” (papapa, brrrr… partindo dos sons que producen inicialmente os meniños), xa que é esencial para concentrarse na música, non nas palabras. Se partimos de escoitar os sons que  as crianzas emiten, atrevéndonos a cantalos dende unha gran variedade diferencial nos modos e tonalidades que empregamos, estamos axudándolles a que coñezan mellor as diferenzas entre os sons que escoitan.
  • As pezas serán curtas para non perder a capacidade de sorpresa e coidaremos as nosas entoacións sen introducir tons aos que os nenos e nenas non poden chegar.
  • As audicións serán moito máis efectivas se van acompañadas da voz e a interaccción directa dos adultos e non tan só escoitadas a través dun medio audio-visual. As sensacións e expresións faciais do adulto e os movementos corporais(indicadores físicos non verbais) son vitais para poder transmitir a importancia da música aos meniños, se perciben que para nós é algo importante tamén o será para eles. Non deberemos forzar ás nenas e nenos a escoitar música, nin a moverse. Non debemos moverlles nós as súas partes do corpo, senón deixar que se movan eles ou mantelos nos nosos brazos mentres bailamos. Así desenvolverá unha mellor consciencia corporal rítmica, relaxada e non ríxida.O adulto acompaña á crianza na  súa aprendizaxe musical a través doexemplo directo, o xogo e o movemento sempre baixo un clima de afectividade. Ofreceremos oportunidades de escoitar música acústica, música instrumental en directo para que podan percibir os sons e as vibracións do instrumento así como as expresións do músico ao tocar. Coidaremos como soa un reproductor de música de CD ( volume, claridade) cando non sexa posible esa escoita en directo. Para que todo isto sexa posible resulta imprescindible a reflexión e o traballo en equipo e conxunto nas escolas coas crianzas, coas familias, co contorno e coa comunidade educativa de cara a favorecer, promover e potenciar un pensamento musical que vai máis aló do que se entende xeralmente por música.

GRANDES FORMATOS DE FORMACIÓN 2013

Ao longo do ano 2013 desenvolvéronse varias accións formativas  dirixidas ao persoal da Rede de Escolas Infantís de Galicia, nas que se abordaron temáticas  de gran interés para a pedagoxía da infancia no 0-3  como : A creación e a construción na escola infantil do ambiente educativo e do pensamento musical, o pensamento simbólico e o mundo da heurística, a atención á diversidade, o xogo e o cotiá e a piscomotricidade. Dándose tamén a coñercer diversas experiencias  educativas  en sintonía coa infancia como as que desenvolve o Instituto Loczy de Budapest e o “Centro Singular Experimental de Innovación Psicopedagógica e Integración O Pelouro” en Caldelas de Tui.

Para o desenvolvemento das mesmas contamos coa participación de relatores e relatoras  que, hoxe por hoxe, son  grandes referentes no ámbito educativo como : Bernard Aucoutourier, Genma Paniagua, Elena Lobo, Mónica Guerra, Mª Antonia Riera Jaume, Paulo Lameiro, Javier Abad, Rosa Vidiella, Teresa Ubeira, Teresa Godall, Eszter Mozés, ...entre outros.

Estes grandes formatos de formación foron dirixidos a un grupo amplio de profesionais das escolas infantís de 0 a 3 anos. Tendo unha asistencia nalgún deles que chegou a alcanzar as 400 persoas, chegando, na globalidade de todos estes eventos, a ter cerca de mil profesionais do 0-3 formándose nas temáticas sinaladas anteriormente e cos seus respectivos expertos.

Así pois, e debido ao gran valor educativo que tivo  cada unha  destas accións  formativas  queremos difundir e ir compartindo coas e cos profesionais da infancia  e coa comunidade educativa, en xeral, as impresións e reflexións, así como a documentación xerada no transcurso das mesmas.

RELADEI

No ano  2012 saiu á luz unha nova revista electrónica sobre a infancia:  Reladei (revista latinoamericana de educación infantil). Esta publicación é editada polo instituto latinoamericano de estudios sobre la infancia( ILAdEI)

Trátase dunha publicación científica que vai dirixida tanto a diversos profesionais da infancia como  a investigadores, familias, xestores de servizos para a infancia , políticos , ….  O comité de redacción encargado da publicación está composto entre outros por:  Miguel A. Zabalza (USC),  Lois Ferradás(USC), Battista Quinto Borghi(Italia), Noemí Burgos( Argentina), Julia Oliveira Formosinho ( Portugal), …. E o comité científico  está conformado por  numerosas personalidades recoñecidas no ámbito educativo que xunto cos citados anteriormente figuran  ademais : Vicenç Arnaiz (Menorca), Aldo Fortunati( Instituti del Innocente de italia), Frabboni Franco (Univ. di Bologna, Italia), Alfredo Hoyuelos entre outros….

En decembro do 2013 saiu o último número cun monográfico moi interesante titulado “Pedagogías de infancia”. Entre outros artigos sinalamos o de Elena Herranz Izagirre (“La educación Pikler-Lozçy: cuando educar empieza por cuidar”) como un dos artigos mais apegado ao 0-3. Ademáis móstranos na sección “en la Red” (sección adicada  á difusión de  recursos educativos virtuais ) a publicación dalgúns dos blogues  da nosa  Rede. En concreto o blogue da escola infantil de Tui , o blogue da escola de Vigo-Valadares, e o blogue de Tecendo os fíos da rede.

Trátase dunha edicion on-line que podedes atopar e descargar clickando nesta imaxe da propia revista:

portada-de-reladei-182x300

 

 

 

A EDUCACIÓN FEITA POESÍA

A poesía é un arte que vai máis alá de proporcionarnos beleza e un sentido estético a través da palabra, sírvenos para que a través dela vexamos, rescatemos ou nomeemos aspectos diversos do sentir, dos soños, da realidade. A poesía busca cuestionar a verdade e os seus problemas a través da emoción da vida.

A poesía é unha maneira de expresión pero tamén de reflexión, moitas veces xurde o debate de si a educación é unha “ciencia” ou é un “arte”, como “arte” a linguaxe poética é unha das mellores formas de transmitir o noso quefacer diario.

Por unha idea de neno
Por unha idea de neno rico,
na encrucillada do posible,
que está no presente
e que trasforma o presente no futuro.
Por unha idea de neno activo,
guiado, na experiencia,
por esa extraordinaria especie de curiosidade
que se viste de desexo e de pracer.
Por unha idea de neno forte,
que desdeña que a propia identidade
sexa permutada coa do adulto
para ofrecela, en cambio, aos xogos de cooperación.
Por unha idea de neno sociable,
capaz de atoparse e enfrontarse
cos outros nenos
para construír novos puntos de vista e novos coñecementos.
Por unha idea de neno competente,
artesán da propia experiencia
e do propio saber
preto de e xunto ao adulto.
Por unha idea de neno curioso,
que aprende a coñecer e a entender
non porque renuncie, senón porque nunca deixa
de abrirse ao sentido do estupor e a marabilla.

Aldo Fortunati

Seguir lendo